1:1 Επειδήπερ πολλοι επεχείρησαν ανατάξασθαι διήγησιν περι των πεπληροφορημένων εν ημιν πραγμάτων, 2 καθως παρέδοσαν ημιν οι απ' αρχης αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου, 3 εδοξε καμοι παρηκολουθηκότι ανωθεν πασιν ακριβως καθεξης σοι γράψαι, κράτιστε Θεόφιλε, 4 ινα επιγνως περι ων κατηχήθης λόγων την ασφάλειαν. 5 Εγένετο εν ταις ημέραις Ηρώδου βασιλέως της Ιουδαίας ιερεύς τις ονόματι Ζαχαρίας εξ εφημερίας Αβιά, και γυνη αυτω εκ των θυγατέρων Ααρών, και το ονομα αυτης Ελισάβετ. 6 ησαν δε δίκαιοι αμφότεροι εναντίον του θεου, πορευόμενοι εν πάσαις ταις εντολαις και δικαιώμασιν του κυρίου αμεμπτοι. 7 και ουκ ην αυτοις τέκνον, καθότι ην η Ελισάβετ στειρα, και αμφότεροι προβεβηκότες εν ταις ημέραις αυτων ησαν. 8 Εγένετο δε εν τω ιερατεύειν αυτον εν τη τάξει της εφημερίας αυτου εναντι του θεου, 9 κατα το εθος της ιερατείας ελαχε του θυμιασαι εισελθων εις τον ναον του κυρίου, 10 και παν το πληθος ην του λαου προσευχόμενον εξω τη ωρα του θυμιάματος. 11 ωφθη δε αυτω αγγελος κυρίου εστως εκ δεξιων του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. 12 και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ' αυτόν. 13 ειπεν δε προς αυτον ο αγγελος, Μη φοβου, Ζαχαρία, διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το ονομα αυτου Ιωάννην. 14 και εσται χαρά σοι και αγαλλίασις, και πολλοι επι τη γενέσει αυτου χαρήσονται. 15 εσται γαρ μέγας ενώπιον του κυρίου, και οινον και σίκερα ου μη πίη, και πνεύματος αγίου πλησθήσεται ετι εκ κοιλίας μητρος αυτου, 16 και πολλους των υιων Ισραηλ επιστρέψει επι κύριον τον θεον αυτων. 17 και αυτος προελεύσεται ενώπιον αυτου εν πνεύματι και δυνάμει Ηλίου, επιστρέψαι καρδίας πατέρων επι τέκνα και απειθεις εν φρονήσει δικαίων, ετοιμάσαι κυρίω λαον κατεσκευασμένον. 18 Και ειπεν Ζαχαρίας προς τον αγγελον, Κατα τί γνώσομαι τουτο; εγω γάρ ειμι πρεσβύτης και η γυνή μου προβεβηκυια εν ταις ημέραις αυτης. 19 και αποκριθεις ο αγγελος ειπεν αυτω, Εγώ ειμι Γαβριηλ ο παρεστηκως ενώπιον του θεου, και απεστάλην λαλησαι προς σε και ευαγγελίσασθαί σοι ταυτα. 20 και ιδου εση σιωπων και μη δυνάμενος λαλησαι αχρι ης ημέρας γένηται ταυτα, ανθ' ων ουκ επίστευσας τοις λόγοις μου, οιτινες πληρωθήσονται εις τον καιρον αυτων. 21 Και ην ο λαος προσδοκων τον Ζαχαρίαν, και εθαύμαζον εν τω χρονίζειν εν τω ναω αυτόν. 22 εξελθων δε ουκ εδύνατο λαλησαι αυτοις, και επέγνωσαν οτι οπτασίαν εώρακεν εν τω ναω. και αυτος ην διανεύων αυτοις, και διέμενεν κωφός. 23 και εγένετο ως επλήσθησαν αι ημέραι της λειτουργίας αυτου απηλθεν εις τον οικον αυτου. 24 Μετα δε ταύτας τας ημέρας συνέλαβεν Ελισάβετ η γυνη αυτου. και περιέκρυβεν εαυτην μηνας πέντε, λέγουσα 25 οτι Ουτως μοι πεποίηκεν κύριος εν ημέραις αις επειδεν αφελειν ονειδός μου εν ανθρώποις. 26 Εν δε τω μηνι τω εκτω απεστάλη ο αγγελος Γαβριηλ απο του θεου εις πόλιν της Γαλιλαίας η ονομα Ναζαρεθ27 προς παρθένον εμνηστευμένην ανδρι ω ονομα Ιωσηφ εξ οικου Δαυίδ, και το ονομα της παρθένου Μαριάμ. 28 και εισελθων προς αυτην ειπεν, Χαιρε, κεχαριτωμένη, ο κύριος μετα σου. 29 η δε επι τω λόγω διεταράχθη και διελογίζετο ποταπος ειη ο ασπασμος ουτος. 30 και ειπεν ο αγγελος αυτη, Μη φοβου, Μαριάμ, ευρες γαρ χάριν παρα τω θεω. 31 και ιδου συλλήμψη εν γαστρι και τέξη υιόν, και καλέσεις το ονομα αυτου Ιησουν. 32 ουτος εσται μέγας και υιος υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτω κύριος ο θεος τον θρόνον Δαυιδ του πατρος αυτου, 33 και βασιλεύσει επι τον οικον Ιακωβ εις τους αιωνας, και της βασιλείας αυτου ουκ εσται τέλος. 34 ειπεν δε Μαριαμ προς τον αγγελον, Πως εσται τουτο, επει ανδρα ου γινώσκω; 35 και αποκριθεις ο αγγελος ειπεν αυτη, Πνευμα αγιον επελεύσεται επι σέ, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι. διο και το γεννώμενον αγιον κληθήσεται, υιος θεου. 36 και ιδου Ελισάβετ η συγγενίς σου και αυτη συνείληφεν υιον εν γήρει αυτης, και ουτος μην εκτος εστιν αυτη τη καλουμένη στείρα. 37 οτι ουκ αδυνατήσει παρα του θεου παν ρημα. 38 ειπεν δε Μαριάμ, Ιδου η δούλη κυρίου. γένοιτό μοι κατα το ρημά σου. και απηλθεν απ' αυτης ο αγγελος. 39 Αναστασα δε Μαριαμ εν ταις ημέραις ταύταις επορεύθη εις την ορεινην μετα σπουδης εις πόλιν Ιούδα, 40 και εισηλθεν εις τον οικον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ. 41 και εγένετο ως ηκουσεν τον ασπασμον της Μαρίας η Ελισάβετ, εσκίρτησεν το βρέφος εν τη κοιλία αυτης, και επλήσθη πνεύματος αγίου η Ελισάβετ, 42 και ανεφώνησεν κραυγη μεγάλη και ειπεν, Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, και ευλογημένος ο καρπος της κοιλίας σου. 43 και πόθεν μοι τουτο ινα ελθη η μήτηρ του κυρίου μου προς εμέ; 44 ιδου γαρ ως εγένετο η φωνη του ασπασμου σου εις τα ωτά μου, εσκίρτησεν εν αγαλλιάσει το βρέφος εν τη κοιλία μου. 45 και μακαρία η πιστεύσασα οτι εσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτη παρα κυρίου. 46 Και ειπεν Μαριάμ, 47 Μεγαλύνει η ψυχή μου τον κύριον, και ηγαλλίασεν το πνευμά μου επι τω θεω τω σωτηρί μου, 48 οτι επέβλεψεν επι την ταπείνωσιν της δούλης αυτου. ιδου γαρ απο του νυν μακαριουσίν με πασαι αι γενεαί. 49 οτι εποίησέν μοι μεγάλα ο δυνατός, και αγιον το ονομα αυτου, 50 και το ελεος αυτου εις γενεας και γενεας τοις φοβουμένοις αυτόν. 51 Εποίησεν κράτος εν βραχίονι αυτου, διεσκόρπισεν υπερηφάνους διανοία καρδίας αυτων. 52 καθειλεν δυνάστας απο θρόνων και υψωσεν ταπεινούς, 53 πεινωντας ενέπλησεν αγαθων και πλουτουντας εξαπέστειλεν κενούς. 54 αντελάβετο Ισραηλ παιδος αυτου, μνησθηναι ελέους, 55 καθως ελάλησεν προς τους πατέρας ημων, τω Αβρααμ και τω σπέρματι αυτου εις τον αιωνα. 56 Εμεινεν δε Μαριαμ συν αυτη ως μηνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οικον αυτης. 57 Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκειν αυτήν, και εγέννησεν υιόν. 58 και ηκουσαν οι περίοικοι και οι συγγενεις αυτης οτι εμεγάλυνεν κύριος το ελεος αυτου μετ' αυτης, και συνέχαιρον αυτη. 59 Και εγένετο εν τη ημέρα τη ογδόη ηλθον περιτεμειν το παιδίον, και εκάλουν αυτο επι τω ονόματι του πατρος αυτου Ζαχαρίαν. 60 και αποκριθεισα η μήτηρ αυτου ειπεν, Ουχί, αλλα κληθήσεται Ιωάννης. 61 και ειπαν προς αυτην οτι Ουδείς εστιν εκ της συγγενείας σου ος καλειται τω ονόματι τούτω. 62 ενένευον δε τω πατρι αυτου το τί αν θέλοι καλεισθαι αυτό. 63 και αιτήσας πινακίδιον εγραψεν λέγων, Ιωάννης εστιν ονομα αυτου. και εθαύμασαν πάντες. 64 ανεώχθη δε το στόμα αυτου παραχρημα και η γλωσσα αυτου, και ελάλει ευλογων τον θεόν. 65 και εγένετο επι πάντας φόβος τους περιοικουντας αυτούς, και εν ολη τη ορεινη της Ιουδαίας διελαλειτο πάντα τα ρήματα ταυτα, 66 και εθεντο πάντες οι ακούσαντες εν τη καρδία αυτων, λέγοντες, Τί αρα το παιδίον τουτο εσται; και γαρ χειρ κυρίου ην μετ' αυτου. 67 Και Ζαχαρίας ο πατηρ αυτου επλήσθη πνεύματος αγίου και επροφήτευσεν λέγων, 68 Ευλογητος κύριος ο θεος του Ισραήλ, οτι επεσκέψατο και εποίησεν λύτρωσιν τω λαω αυτου, 69 και ηγειρεν κέρας σωτηρίας ημιν εν οικω Δαυιδ παιδος αυτου, 70 καθως ελάλησεν δια στόματος των αγίων απ' αιωνος προφητων αυτου, 71 σωτηρίαν εξ εχθρων ημων και εκ χειρος πάντων των μισούντων ημας. 72 ποιησαι ελεος μετα των πατέρων ημων και μνησθηναι διαθήκης αγίας αυτου, 73 ορκον ον ωμοσεν προς Αβρααμ τον πατέρα ημων, του δουναι ημιν 74 αφόβως εκ χειρος εχθρων ρυσθέντας λατρεύειν αυτω75 εν οσιότητι και δικαιοσύνη ενώπιον αυτου πάσαις ταις ημέραις ημων. 76 Και συ δέ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση, προπορεύση γαρ ενώπιον κυρίου ετοιμάσαι οδους αυτου, 77 του δουναι γνωσιν σωτηρίας τω λαω αυτου εν αφέσει αμαρτιων αυτων, 78 δια σπλάγχνα ελέους θεου ημων, εν οις επισκέψεται ημας ανατολη εξ υψους, 79 επιφαναι τοις εν σκότει και σκια θανάτου καθημένοις, του κατευθυναι τους πόδας ημων εις οδον ειρήνης. 80 Το δε παιδίον ηυξανεν και εκραταιουτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις εως ημέρας αναδείξεως αυτου προς τον Ισραήλ.
2:1 Εγένετο δε εν ταις ημέραις εκείναις εξηλθεν δόγμα παρα Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πασαν την οικουμένην. 2 αυτη απογραφη πρώτη εγένετο ηγεμονεύοντος της Συρίας Κυρηνίου. 3 και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι, εκαστος εις την εαυτου πόλιν. 4 Ανέβη δε και Ιωσηφ απο της Γαλιλαίας εκ πόλεως Ναζαρεθ εις την Ιουδαίαν εις πόλιν Δαυιδ ητις καλειται Βηθλέεμ, δια το ειναι αυτον εξ οικου και πατριας Δαυίδ, 5 απογράψασθαι συν Μαριαμ τη εμνηστευμένη αυτω, ουση εγκύω. 6 εγένετο δε εν τω ειναι αυτους εκει επλήσθησαν αι ημέραι του τεκειν αυτήν, 7 και ετεκεν τον υιον αυτης τον πρωτότοκον. και εσπαργάνωσεν αυτον και ανέκλινεν αυτον εν φάτνη, διότι ουκ ην αυτοις τόπος εν τω καταλύματι. 8 Και ποιμένες ησαν εν τη χώρα τη αυτη αγραυλουντες και φυλάσσοντες φυλακας της νυκτος επι την ποίμνην αυτων. 9 και αγγελος κυρίου επέστη αυτοις και δόξα κυρίου περιέλαμψεν αυτούς, και εφοβήθησαν φόβον μέγαν. 10 και ειπεν αυτοις ο αγγελος, Μη φοβεισθε, ιδου γαρ ευαγγελίζομαι υμιν χαραν μεγάλην ητις εσται παντι τω λαω, 11 οτι ετέχθη υμιν σήμερον σωτηρ ος εστιν Χριστος κύριος εν πόλει Δαυίδ. 12 και τουτο υμιν το σημειον, ευρήσετε βρέφος εσπαργανωμένον και κείμενον εν φάτνη. 13 και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πληθος στρατιας ουρανίου αινούντων τον θεον και λεγόντων, 14 Δόξα εν υψίστοις θεω και επι γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκίας. 15 Και εγένετο ως απηλθον απ' αυτων εις τον ουρανον οι αγγελοι, οι ποιμένες ελάλουν προς αλλήλους, Διέλθωμεν δη εως Βηθλέεμ και ιδωμεν το ρημα τουτο το γεγονος ο ο κύριος εγνώρισεν ημιν. 16 και ηλθαν σπεύσαντες και ανευραν τήν τε Μαριαμ και τον Ιωσηφ και το βρέφος κείμενον εν τη φάτνη. 17 ιδόντες δε εγνώρισαν περι του ρήματος του λαληθέντος αυτοις περι του παιδίου τούτου. 18 και πάντες οι ακούσαντες εθαύμασαν περι των λαληθέντων υπο των ποιμένων προς αυτούς. 19 η δε Μαριαμ πάντα συνετήρει τα ρήματα ταυτα συμβάλλουσα εν τη καρδία αυτης. 20 και υπέστρεψαν οι ποιμένες δοξάζοντες και αινουντες τον θεον επι πασιν οις ηκουσαν και ειδον καθως ελαλήθη προς αυτούς. 21 Και οτε επλήσθησαν ημέραι οκτω του περιτεμειν αυτόν, και εκλήθη το ονομα αυτου Ιησους, το κληθεν υπο του αγγέλου προ του συλλημφθηναι αυτον εν τη κοιλία. 22 Και οτε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμου αυτων κατα τον νόμον Μωϋσέως, ανήγαγον αυτον εις Ιεροσόλυμα παραστησαι τω κυρίω, 23 καθως γέγραπται εν νόμω κυρίου οτι Παν αρσεν διανοιγον μήτραν αγιον τω κυρίω κληθήσεται, 24 και του δουναι θυσίαν κατα το ειρημένον εν τω νόμω κυρίου, ζευγος τρυγόνων η δύο νοσσους περιστερων. 25 Και ιδου ανθρωπος ην εν Ιερουσαλημ ω ονομα Συμεών, και ο ανθρωπος ουτος δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και πνευμα ην αγιον επ' αυτόν. 26 και ην αυτω κεχρηματισμένον υπο του πνεύματος του αγίου μη ιδειν θάνατον πριν η αν ιδη τον Χριστον κυρίου. 27 και ηλθεν εν τω πνεύματι εις το ιερόν. και εν τω εισαγαγειν τους γονεις το παιδίον Ιησουν του ποιησαι αυτους κατα το ειθισμένον του νόμου περι αυτου 28 και αυτος εδέξατο αυτο εις τας αγκάλας και ευλόγησεν τον θεον και ειπεν, 29 Νυν απολύεις τον δουλόν σου, δέσποτα, κατα το ρημά σου εν ειρήνη. 30 οτι ειδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου 31 ο ητοίμασας κατα πρόσωπον πάντων των λαων, 32 φως εις αποκάλυψιν εθνων και δόξαν λαου σου Ισραήλ. 33 και ην ο πατηρ αυτου και η μήτηρ θαυμάζοντες επι τοις λαλουμένοις περι αυτου. 34 και ευλόγησεν αυτους Συμεων και ειπεν προς Μαριαμ την μητέρα αυτου, Ιδου ουτος κειται εις πτωσιν και ανάστασιν πολλων εν τω Ισραηλ και εις σημειον αντιλεγόμενον 35 (και σου δε αυτης την ψυχην διελεύσεται ρομφαία), οπως αν αποκαλυφθωσιν εκ πολλων καρδιων διαλογισμοί. 36 Και ην Αννα προφητις, θυγάτηρ Φανουήλ, εκ φυλης Ασήρ. αυτη προβεβηκυια εν ημέραις πολλαις, ζήσασα μετα ανδρος ετη επτα απο της παρθενίας αυτης, 37 και αυτη χήρα εως ετων ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο του ιερου νηστείαις και δεήσεσιν λατρεύουσα νύκτα και ημέραν. 38 και αυτη τη ωρα επιστασα ανθωμολογειτο τω θεω και ελάλει περι αυτου πασιν τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν Ιερουσαλήμ. 39 Και ως ετέλεσαν πάντα τα κατα τον νόμον κυρίου, επέστρεψαν εις την Γαλιλαίαν εις πόλιν εαυτων Ναζαρέθ. 40 Το δε παιδίον ηυξανεν και εκραταιουτο πληρούμενον σοφία, και χάρις θεου ην επ' αυτό. 41 Και επορεύοντο οι γονεις αυτου κατ' ετος εις Ιερουσαλημ τη εορτη του πάσχα. 42 και οτε εγένετο ετων δώδεκα, αναβαινόντων αυτων κατα το εθος της εορτης 43 και τελειωσάντων τας ημέρας, εν τω υποστρέφειν αυτους υπέμεινεν Ιησους ο παις εν Ιερουσαλήμ, και ουκ εγνωσαν οι γονεις αυτου. 44 νομίσαντες δε αυτον ειναι εν τη συνοδία ηλθον ημέρας οδον και ανεζήτουν αυτον εν τοις συγγενευσιν και τοις γνωστοις, 45 και μη ευρόντες υπέστρεψαν εις Ιερουσαλημ αναζητουντες αυτόν. 46 και εγένετο μετα ημέρας τρεις ευρον αυτον εν τω ιερω καθεζόμενον εν μέσω των διδασκάλων και ακούοντα αυτων και επερωτωντα αυτούς. 47 εξίσταντο δε πάντες οι ακούοντες αυτου επι τη συνέσει και ταις αποκρίσεσιν αυτου. 48 και ιδόντες αυτον εξεπλάγησαν, και ειπεν προς αυτον η μήτηρ αυτου, Τέκνον, τί εποίησας ημιν ουτως; ιδου ο πατήρ σου καγω οδυνώμενοι εζητουμέν σε. 49 και ειπεν προς αυτούς, Τί οτι εζητειτέ με; ουκ ηδειτε οτι εν τοις του πατρός μου δει ειναί με; 50 και αυτοι ου συνηκαν το ρημα ο ελάλησεν αυτοις. 51 και κατέβη μετ' αυτων και ηλθεν εις Ναζαρέθ, και ην υποτασσόμενος αυτοις. και η μήτηρ αυτου διετήρει πάντα τα ρήματα εν τη καρδία αυτης. 52 Και Ιησους προέκοπτεν εν τη σοφία και ηλικία και χάριτι παρα θεω και ανθρώποις.
3:1 Εν ετει δε πεντεκαιδεκάτω της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, ηγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου της Ιουδαίας, και τετρααρχουντος της Γαλιλαίας Ηρώδου, Φιλίππου δε του αδελφου αυτου τετρααρχουντος της Ιτουραίας και Τραχωνίτιδος χώρας, και Λυσανίου της Αβιληνης τετρααρχουντος, 2 επι αρχιερέως Αννα και Καϊάφα, εγένετο ρημα θεου επι Ιωάννην τον Ζαχαρίου υιον εν τη ερήμω. 3 και ηλθεν εις πασαν την περίχωρον του Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εις αφεσιν αμαρτιων, 4 ως γέγραπται εν βίβλω λόγων Ησαϊου του προφήτου, Φωνη βοωντος εν τη ερήμω, Ετοιμάσατε την οδον κυρίου, ευθείας ποιειτε τας τρίβους αυτου. 5 πασα φάραγξ πληρωθήσεται και παν ορος και βουνος ταπεινωθήσεται, και εσται τα σκολια εις ευθείαν και αι τραχειαι εις οδους λείας. 6 και οψεται πασα σαρξ το σωτήριον του θεου. 7 Ελεγεν ουν τοις εκπορευομένοις οχλοις βαπτισθηναι υπ' αυτου, Γεννήματα εχιδνων, τίς υπέδειξεν υμιν φυγειν απο της μελλούσης οργης; 8 ποιήσατε ουν καρπους αξίους της μετανοίας. και μη αρξησθε λέγειν εν εαυτοις, Πατέρα εχομεν τον Αβραάμ, λέγω γαρ υμιν οτι δύναται ο θεος εκ των λίθων τούτων εγειραι τέκνα τω Αβραάμ. 9 ηδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κειται. παν ουν δένδρον μη ποιουν καρπον καλον εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. 10 Και επηρώτων αυτον οι οχλοι λέγοντες, Τί ουν ποιήσωμεν; 11 αποκριθεις δε ελεγεν αυτοις, Ο εχων δύο χιτωνας μεταδότω τω μη εχοντι, και ο εχων βρώματα ομοίως ποιείτω. 12 ηλθον δε και τελωναι βαπτισθηναι και ειπαν προς αυτόν, Διδάσκαλε, τί ποιήσωμεν; 13 ο δε ειπεν προς αυτούς, Μηδεν πλέον παρα το διατεταγμένον υμιν πράσσετε. 14 επηρώτων δε αυτον και στρατευόμενοι λέγοντες, Τί ποιήσωμεν και ημεις; και ειπεν αυτοις, Μηδένα διασείσητε μηδε συκοφαντήσητε, και αρκεισθε τοις οψωνίοις υμων. 15 Προσδοκωντος δε του λαου και διαλογιζομένων πάντων εν ταις καρδίαις αυτων περι του Ιωάννου, μήποτε αυτος ειη ο Χριστός, 16 απεκρίνατο λέγων πασιν ο Ιωάννης, Εγω μεν υδατι βαπτίζω υμας. ερχεται δε ο ισχυρότερός μου, ου ουκ ειμι ικανος λυσαι τον ιμάντα των υποδημάτων αυτου. αυτος υμας βαπτίσει εν πνεύματι αγίω και πυρί. 17 ου το πτύον εν τη χειρι αυτου διακαθαραι την αλωνα αυτου και συναγαγειν τον σιτον εις την αποθήκην αυτου, το δε αχυρον κατακαύσει πυρι ασβέστω. 18 Πολλα μεν ουν και ετερα παρακαλων ευηγγελίζετο τον λαόν. 19 ο δε Ηρώδης ο τετραάρχης, ελεγχόμενος υπ' αυτου περι Ηρωδιάδος της γυναικος του αδελφου αυτου και περι πάντων ων εποίησεν πονηρων ο Ηρώδης, 20 προσέθηκεν και τουτο επι πασιν και κατέκλεισεν τον Ιωάννην εν φυλακη. 21 Εγένετο δε εν τω βαπτισθηναι απαντα τον λαον και Ιησου βαπτισθέντος και προσευχομένου ανεωχθηναι τον ουρανον 22 και καταβηναι το πνευμα το αγιον σωματικω ειδει ως περιστεραν επ' αυτόν, και φωνην εξ ουρανου γενέσθαι, Συ ει ο υιός μου ο αγαπητός, εν σοι ευδόκησα. 23 Και αυτος ην Ιησους αρχόμενος ωσει ετων τριάκοντα, ων υιός, ως ενομίζετο, Ιωσηφ του Ηλι 24 του Μαθθατ του Λευι του Μελχι του Ιανναι του Ιωσηφ 25 του Ματταθίου του Αμως του Ναουμ του Εσλι του Ναγγαι 26 του Μάαθ του Ματταθίου του Σεμεϊν του Ιωσηχ του Ιωδα 27 του Ιωαναν του Ρησα του Ζοροβαβελ του Σαλαθιηλ του Νηρι 28 του Μελχι του Αδδι του Κωσαμ του Ελμαδαμ του Ηρ 29 του Ιησου του Ελιέζερ του Ιωριμ του Μαθθατ του Λευι 30 του Συμεων του Ιούδα του Ιωσηφ του Ιωναμ του Ελιακιμ 31 του Μελεα του Μεννα του Ματταθα του Ναθαμ του Δαυιδ 32 του Ιεσσαι του Ιωβηδ του Βόος του Σαλα του Ναασσων 33 του Αμιναδαβ του Αδμιν του Αρνι του Εσρωμ του Φάρες του Ιούδα 34 του Ιακωβ του Ισαακ του Αβρααμ του Θάρα του Ναχωρ 35 του Σερουχ του Ραγαυ του Φάλεκ του Εβερ του Σαλα 36 του Καϊναμ του Αρφαξαδ του Σημ του Νωε του Λάμεχ 37 του Μαθουσαλα του Ενωχ του Ιάρετ του Μαλελεηλ του Καϊναμ 38 του Ενως του Σηθ του Αδαμ του θεου.
4:1 Ιησους δε πλήρης πνεύματος αγίου υπέστρεψεν απο του Ιορδάνου, και ηγετο εν τω πνεύματι εν τη ερήμω2 ημέρας τεσσεράκοντα πειραζόμενος υπο του διαβόλου. και ουκ εφαγεν ουδεν εν ταις ημέραις εκείναις, και συντελεσθεισων αυτων επείνασεν. 3 Ειπεν δε αυτω ο διάβολος, Ει υιος ει του θεου, ειπε τω λίθω τούτω ινα γένηται αρτος. 4 και απεκρίθη προς αυτον ο Ιησους, Γέγραπται οτι Ουκ επ' αρτω μόνω ζήσεται ο ανθρωπος. 5 Και αναγαγων αυτον εδειξεν αυτω πάσας τας βασιλείας της οικουμένης εν στιγμη χρόνου. 6 και ειπεν αυτω ο διάβολος, Σοι δώσω την εξουσίαν ταύτην απασαν και την δόξαν αυτων, οτι εμοι παραδέδοται και ω εαν θέλω δίδωμι αυτήν. 7 συ ουν εαν προσκυνήσης ενώπιον εμου, εσται σου πασα. 8 και αποκριθεις ο Ιησους ειπεν αυτω, Γέγραπται, Κύριον τον θεόν σου προσκυνήσεις και αυτω μόνω λατρεύσεις. 9 Ηγαγεν δε αυτον εις Ιερουσαλημ και εστησεν επι το πτερύγιον του ιερου, και ειπεν αυτω, Ει υιος ει του θεου, βάλε σεαυτον εντευθεν κάτω. 10 γέγραπται γαρ οτι Τοις αγγέλοις αυτου εντελειται περι σου του διαφυλάξαι σε, 11 και οτι Επι χειρων αρουσίν σε μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου. 12 και αποκριθεις ειπεν αυτω ο Ιησους οτι Ειρηται, Ουκ εκπειράσεις κύριον τον θεόν σου. 13 Και συντελέσας πάντα πειρασμον ο διάβολος απέστη απ' αυτου αχρι καιρου. 14 Και υπέστρεψεν ο Ιησους εν τη δυνάμει του πνεύματος εις την Γαλιλαίαν. και φήμη εξηλθεν καθ' ολης της περιχώρου περι αυτου. 15 και αυτος εδίδασκεν εν ταις συναγωγαις αυτων, δοξαζόμενος υπο πάντων. 16 Και ηλθεν εις Ναζαρά, ου ην τεθραμμένος, και εισηλθεν κατα το ειωθος αυτω εν τη ημέρα των σαββάτων εις την συναγωγήν, και ανέστη αναγνωναι. 17 και επεδόθη αυτω βιβλίον του προφήτου Ησαϊου, και αναπτύξας το βιβλίον ευρεν τον τόπον ου ην γεγραμμένον, 18 Πνευμα κυρίου επ' εμέ, ου εινεκεν εχρισέν με ευαγγελίσασθαι πτωχοις, απέσταλκέν με κηρύξαι αιχμαλώτοις αφεσιν και τυφλοις ανάβλεψιν, αποστειλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, 19 κηρύξαι ενιαυτον κυρίου δεκτόν. 20 και πτύξας το βιβλίον αποδους τω υπηρέτη εκάθισεν. και πάντων οι οφθαλμοι εν τη συναγωγη ησαν ατενίζοντες αυτω. 21 ηρξατο δε λέγειν προς αυτους οτι Σήμερον πεπλήρωται η γραφη αυτη εν τοις ωσιν υμων. 22 Και πάντες εμαρτύρουν αυτω και εθαύμαζον επι τοις λόγοις της χάριτος τοις εκπορευομένοις εκ του στόματος αυτου, και ελεγον, Ουχι υιός εστιν Ιωσηφ ουτος; 23 και ειπεν προς αυτούς, Πάντως ερειτέ μοι την παραβολην ταύτην. Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν. οσα ηκούσαμεν γενόμενα εις την Καφαρναουμ ποίησον και ωδε εν τη πατρίδι σου. 24 ειπεν δέ, Αμην λέγω υμιν οτι ουδεις προφήτης δεκτός εστιν εν τη πατρίδι αυτου. 25 επ' αληθείας δε λέγω υμιν, πολλαι χηραι ησαν εν ταις ημέραις Ηλίου εν τω Ισραήλ, οτε εκλείσθη ο ουρανος επι ετη τρία και μηνας εξ, ως εγένετο λιμος μέγας επι πασαν την γην, 26 και προς ουδεμίαν αυτων επέμφθη Ηλίας ει μη εις Σάρεπτα της Σιδωνίας προς γυναικα χήραν. 27 και πολλοι λεπροι ησαν εν τω Ισραηλ επι Ελισαίου του προφήτου, και ουδεις αυτων εκαθαρίσθη ει μη Ναιμαν ο Σύρος. 28 και επλήσθησαν πάντες θυμου εν τη συναγωγη ακούοντες ταυτα, 29 και αναστάντες εξέβαλον αυτον εξω της πόλεως, και ηγαγον αυτον εως οφρύος του ορους εφ' ου η πόλις ωκοδόμητο αυτων, ωστε κατακρημνίσαι αυτόν. 30 αυτος δε διελθων δια μέσου αυτων επορεύετο. 31 Και κατηλθεν εις Καφαρναουμ πόλιν της Γαλιλαίας. και ην διδάσκων αυτους εν τοις σάββασιν. 32 και εξεπλήσσοντο επι τη διδαχη αυτου, οτι εν εξουσία ην ο λόγος αυτου. 33 και εν τη συναγωγη ην ανθρωπος εχων πνευμα δαιμονίου ακαθάρτου, και ανέκραξεν φωνη μεγάλη, 34 Εα, τί ημιν και σοί, Ιησου Ναζαρηνέ; ηλθες απολέσαι ημας; οιδά σε τίς ει, ο αγιος του θεου. 35 και επετίμησεν αυτω ο Ιησους λέγων, Φιμώθητι και εξελθε απ' αυτου. και ρίψαν αυτον το δαιμόνιον εις το μέσον εξηλθεν απ' αυτου μηδεν βλάψαν αυτόν. 36 και εγένετο θάμβος επι πάντας, και συνελάλουν προς αλλήλους λέγοντες, Τίς ο λόγος ουτος, οτι εν εξουσία και δυνάμει επιτάσσει τοις ακαθάρτοις πνεύμασιν, και εξέρχονται; 37 και εξεπορεύετο ηχος περι αυτου εις πάντα τόπον της περιχώρου. 38 Αναστας δε απο της συναγωγης εισηλθεν εις την οικίαν Σίμωνος. πενθερα δε του Σίμωνος ην συνεχομένη πυρετω μεγάλω, και ηρώτησαν αυτον περι αυτης. 39 και επιστας επάνω αυτης επετίμησεν τω πυρετω, και αφηκεν αυτήν. παραχρημα δε αναστασα διηκόνει αυτοις. 40 Δύνοντος δε του ηλίου απαντες οσοι ειχον ασθενουντας νόσοις ποικίλαις ηγαγον αυτους προς αυτόν. ο δε ενι εκάστω αυτων τας χειρας επιτιθεις εθεράπευεν αυτούς. 41 εξήρχετο δε και δαιμόνια απο πολλων, κρ'αυγάζοντα και λέγοντα οτι Συ ει ο υιος του θεου. και επιτιμων ουκ εια αυτα λαλειν, οτι ηδεισαν τον Χριστον αυτον ειναι. 42 Γενομένης δε ημέρας εξελθων επορεύθη εις ερημον τόπον. και οι οχλοι επεζήτουν αυτόν, και ηλθον εως αυτου, και κατειχον αυτον του μη πορεύεσθαι απ' αυτων. 43 ο δε ειπεν προς αυτους οτι Και ταις ετέραις πόλεσιν ευαγγελίσασθαί με δει την βασιλείαν του θεου, οτι επι τουτο απεστάλην. 44 και ην κηρύσσων εις τας συναγωγας της Ιουδαίας.
5:1 Εγένετο δε εν τω τον οχλον επικεισθαι αυτω και ακούειν τον λόγον του θεου και αυτος ην εστως παρα την λίμνην Γεννησαρέτ, 2 και ειδεν δύο πλοια εστωτα παρα την λίμνην. οι δε αλιεις απ' αυτων αποβάντες επλυνον τα δίκτυα. 3 εμβας δε εις εν των πλοίων, ο ην Σίμωνος, ηρώτησεν αυτον απο της γης επαναγαγειν ολίγον, καθίσας δε εκ του πλοίου εδίδασκεν τους οχλους. 4 ως δε επαύσατο λαλων, ειπεν προς τον Σίμωνα, Επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμων εις αγραν. 5 και αποκριθεις Σίμων ειπεν, Επιστάτα, δι' ολης νυκτος κοπιάσαντες ουδεν ελάβομεν, επι δε τω ρήματί σου χαλάσω τα δίκτυα. 6 και τουτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πληθος ιχθύων πολύ, διερρήσσετο δε τα δίκτυα αυτων. 7 και κατένευσαν τοις μετόχοις εν τω ετέρω πλοίω του ελθόντας συλλαβέσθαι αυτοις. και ηλθον, και επλησαν αμφότερα τα πλοια ωστε βυθίζεσθαι αυτά. 8 ιδων δε Σίμων Πέτρος προσέπεσεν τοις γόνασιν Ιησου λέγων, Εξελθε απ' εμου, οτι ανηρ αμαρτωλός ειμι, κύριε. 9 θάμβος γαρ περιέσχεν αυτον και πάντας τους συν αυτω επι τη αγρα των ιχθύων ων συνέλαβον, 10 ομοίως δε και Ιάκωβον και Ιωάννην υιους Ζεβεδαίου, οι ησαν κοινωνοι τω Σίμωνι. και ειπεν προς τον Σίμωνα ο Ιησους, Μη φοβου. απο του νυν ανθρώπους εση ζωγρων. 11 και καταγαγόντες τα πλοια επι την γην αφέντες πάντα ηκολούθησαν αυτω. 12 Και εγένετο εν τω ειναι αυτον εν μια των πόλεων και ιδου ανηρ πλήρης λέπρας. ιδων δε τον Ιησουν πεσων επι πρόσωπον εδεήθη αυτου λέγων, Κύριε, εαν θέλης δύνασαί με καθαρίσαι. 13 και εκτείνας την χειρα ηψατο αυτου λέγων, Θέλω, καθαρίσθητι. και ευθέως η λέπρα απηλθεν απ' αυτου. 14 και αυτος παρήγγειλεν αυτω μηδενι ειπειν, αλλα απελθων δειξον σεαυτον τω ιερει, και προσένεγκε περι του καθαρισμου σου καθως προσέταξεν Μωϋσης, εις μαρτύριον αυτοις. 15 διήρχετο δε μαλλον ο λόγος περι αυτου, και συνήρχοντο οχλοι πολλοι ακούειν και θεραπεύεσθαι απο των ασθενειων αυτων. 16 αυτος δε ην υποχωρων εν ταις ερήμοις και προσευχόμενος. 17 Και εγένετο εν μια των ημερων και αυτος ην διδάσκων, και ησαν καθήμενοι Φαρισαιοι και νομοδιδάσκαλοι οι ησαν εληλυθότες εκ πάσης κώμης της Γαλιλαίας και Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ. και δύναμις κυρίου ην εις το ιασθαι αυτόν. 18 και ιδου ανδρες φέροντες επι κλίνης ανθρωπον ος ην παραλελυμένος, και εζήτουν αυτον εισενεγκειν και θειναι αυτον ενώπιον αυτου. 19 και μη ευρόντες ποίας εισενέγκωσιν αυτον δια τον οχλον αναβάντες επι το δωμα δια των κεράμων καθηκαν αυτον συν τω κλινιδίω εις το μέσον εμπροσθεν του Ιησου. 20 και ιδων την πίστιν αυτων ειπεν, Ανθρωπε, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου. 21 και ηρξαντο διαλογίζεσθαι οι γραμματεις και οι Φαρισαιοι λέγοντες, Τίς εστιν ουτος ος λαλει βλασφημίας; τίς δύναται αμαρτίας αφειναι ει μη μόνος ο θεός; 22 επιγνους δε ο Ιησους τους διαλογισμους αυτων αποκριθεις ειπεν προς αυτούς, Τί διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμων; 23 τί εστιν ευκοπώτερον, ειπειν, Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου, η ειπειν, Εγειρε και περιπάτει; 24 ινα δε ειδητε οτι ο υιος του ανθρώπου εξουσίαν εχει επι της γης αφιέναι αμαρτίας,ς ειπεν τω παραλελυμένω, Σοι λέγω, εγειρε και αρας το κλινίδιόν σου πορεύου εις τον οικόν σου. 25 και παραχρημα αναστας ενώπιον αυτων, αρας εφ' ο κατέκειτο, απηλθεν εις τον οικον αυτου δοξάζων τον θεόν. 26 και εκστασις ελαβεν απαντας και εδόξαζον τον θεόν, και επλήσθησαν φόβου λέγοντες οτι Ειδομεν παράδοξα σήμερον. 27 Και μετα ταυτα εξηλθεν και εθεάσατο τελώνην ονόματι Λευιν καθήμενον επι το τελώνιον, και ειπεν αυτω, Ακολούθει μοι. 28 και καταλιπων πάντα αναστας ηκολούθει αυτω. 29 Και εποίησεν δοχην μεγάλην Λευις αυτω εν τη οικία αυτου. και ην οχλος πολυς τελωνων και αλλων οι ησαν μετ' αυτων κατακείμενοι. 30 και εγόγγυζον οι Φαρισαιοι και οι γραμματεις αυτων προς τους μαθητας αυτου λέγοντες, Δια τί μετα των τελωνων και αμαρτωλων εσθίετε και πίνετε; 31 και αποκριθεις ο Ιησους ειπεν προς αυτούς, Ου χρείαν εχουσιν οι υγιαίνοντες ιατρου αλλα οι κακως εχοντες. 32 ουκ ελήλυθα καλέσαι δικαίους αλλα αμαρτωλους εις μετάνοιαν. 33 Οι δε ειπαν προς αυτόν, Οι μαθηται Ιωάννου νηστεύουσιν πυκνα και δεήσεις ποιουνται, ομοίως και οι των Φαρισαίων, οι δε σοι εσθίουσιν και πίνουσιν. 34 ο δε Ιησους ειπεν προς αυτούς, Μη δύνασθε τους υιους του νυμφωνος εν ω ο νυμφίος μετ' αυτων εστιν ποιησαι νηστευσαι; 35 ελεύσονται δε ημέραι, και οταν απαρθη απ' αυτων ο νυμφίος τότε νηστεύσουσιν εν εκείναις ταις ημέραις. 36 Ελεγεν δε και παραβολην προς αυτους οτι Ουδεις επίβλημα απο ιματίου καινου σχίσας επιβάλλει επι ιμάτιον παλαιόν. ει δε μή γε, και το καινον σχίσει και τω παλαιω ου συμφωνήσει το επίβλημα το απο του καινου. 37 και ουδεις βάλλει οινον νέον εις ασκους παλαιούς. ει δε μή γε, ρήξει ο οινος ο νέος τους ασκούς, και αυτος εκχυθήσεται και οι ασκοι απολουνται. 38 αλλα οινον νέον εις ασκους καινους βλητέον. 39 και ουδεις πιων παλαιον θέλει νέον. λέγει γάρ, Ο παλαιος χρηστός εστιν.
6:1 Εγένετο δε εν σαββάτω διαπορεύεσθαι αυτον δια σπορίμων, και ετιλλον οι μαθηται αυτου και ησθιον τους στάχυας ψώχοντες ταις χερσίν. 2 τινες δε των Φαρισαίων ειπαν, Τί ποιειτε ο ουκ εξεστιν τοις σάββασιν; 3 και αποκριθεις προς αυτους ειπεν ο Ιησους, Ουδε τουτο ανέγνωτε ο εποίησεν Δαυιδ οτε επείνασεν αυτος και οι μετ' αυτου οντες; 4 ως εισηλθεν εις τον οικον του θεου και τους αρτους της προθέσεως λαβων εφαγεν και εδωκεν τοις μετ' αυτου, ους ουκ εξεστιν φαγειν ει μη μόνους τους ιερεις; 5 και ελεγεν αυτοις, Κύριός εστιν του σαββάτου ο υιος του ανθρώπου. 6 Εγένετο δε εν ετέρω σαββάτω εισελθειν αυτον εις την συναγωγην και διδάσκειν. και ην ανθρωπος εκει και η χειρ αυτου η δεξια ην ξηρά. 7 παρετηρουντο δε αυτον οι γραμματεις και οι Φαρισαιοι ει εν τω σαββάτω θεραπεύει, ινα ευρωσιν κατηγορειν αυτου. 8 αυτος δε ηδει τους διαλογισμους αυτων, ειπεν δε τω ανδρι τω ξηραν εχοντι την χειρα, Εγειρε και στηθι εις το μέσον. και αναστας εστη. 9 ειπεν δε ο Ιησους προς αυτούς, Επερωτω υμας, ει εξεστιν τω σαββάτω αγαθοποιησαι η κακοποιησαι, ψυχην σωσαι η απολέσαι; 10 και περιβλεψάμενος πάντας αυτους ειπεν αυτω, Εκτεινον την χειρά σου. ο δε εποίησεν, και απεκατεστάθη η χειρ αυτου. 11 αυτοι δε επλήσθησαν ανοίας, και διελάλουν προς αλλήλους τί αν ποιήσαιεν τω Ιησου. 12 Εγένετο δε εν ταις ημέραις ταύταις εξελθειν αυτον εις το ορος προσεύξασθαι, και ην διανυκτερεύων εν τη προσευχη του θεου. 13 και οτε εγένετο ημέρα, προσεφώνησεν τους μαθητας αυτου, και εκλεξάμενος απ' αυτων δώδεκα, ους και αποστόλους ωνόμασεν, 14 Σίμωνα, ον και ωνόμασεν Πέτρον, και Ανδρέαν τον αδελφον αυτου, και Ιάκωβον και Ιωάννην και Φίλιππον και Βαρθολομαιον 15 και Μαθθαιον και Θωμαν και Ιάκωβον Αλφαίου και Σίμωνα τον καλούμενον Ζηλωτην 16 και Ιούδαν Ιακώβου και Ιούδαν Ισκαριώθ, ος εγένετο προδότης. 17 Και καταβας μετ' αυτων εστη επι τόπου πεδινου, και οχλος πολυς μαθητων αυτου, και πληθος πολυ του λαου απο πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλημ και της παραλίου Τύρου και Σιδωνος, 18 οι ηλθον ακουσαι αυτου και ιαθηναι απο των νόσων αυτων. και οι ενοχλούμενοι απο πνευμάτων ακαθάρτων εθεραπεύοντο. 19 και πας ο οχλος εζήτουν απτεσθαι αυτου, οτι δύναμις παρ' αυτου εξήρχετο και ιατο πάντας. 20 Και αυτος επάρας τους οφθαλμους αυτου εις τους μαθητας αυτου ελεγεν, Μακάριοι οι πτωχοί, οτι υμετέρα εστιν η βασιλεία του θεου. 21 μακάριοι οι πεινωντες νυν, οτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οι κλαίοντες νυν, οτι γελάσετε. 22 μακάριοί εστε οταν μισήσωσιν υμας οι ανθρωποι, και οταν αφορίσωσιν υμας και ονειδίσωσιν και εκβάλωσιν το ονομα υμων ως πονηρον ενεκα του υιου του ανθρώπου. 23 χάρητε εν εκείνη τη ημέρα και σκιρτήσατε, ιδου γαρ ο μισθος υμων πολυς εν τω ουρανω. κατα τα αυτα γαρ εποίουν τοις προφήταις οι πατέρες αυτων. 24 Πλην ουαι υμιν τοις πλουσίοις, οτι απέχετε την παράκλησιν υμων. 25 ουαι υμιν, οι εμπεπλησμένοι νυν, οτι πεινάσετε. ουαί, οι γελωντες νυν, οτι πενθήσετε και κλαύσετε. 26 ουαι οταν υμας καλως ειπωσιν πάντες οι ανθρωποι, κατα τα αυτα γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτων. 27 Αλλα υμιν λέγω τοις ακούουσιν, αγαπατε τους εχθρους υμων, καλως ποιειτε τοις μισουσιν υμας, 28 ευλογειτε τους καταρωμένους υμας, προσεύχεσθε περι των επηρεαζόντων υμας. 29 τω τύπτοντί σε επι την σιαγόνα πάρεχε και την αλλην, και απο του αιροντός σου το ιμάτιον και τον χιτωνα μη κωλύσης. 30 παντι αιτουντί σε δίδου, και απο του αιροντος τα σα μη απαίτει. 31 και καθως θέλετε ινα ποιωσιν υμιν οι ανθρωποι, ποιειτε αυτοις ομοίως. 32 και ει αγαπατε τους αγαπωντας υμας, ποία υμιν χάρις εστίν; και γαρ οι αμαρτωλοι τους αγαπωντας αυτους αγαπωσιν. 33 και γαρ εαν αγαθοποιητε τους αγαθοποιουντας υμας, ποία υμιν χάρις εστίν; και οι αμαρτωλοι το αυτο ποιουσιν. 34 και εαν δανίσητε παρ' ων ελπίζετε λαβειν, ποία υμιν χάρις εστίν; και αμαρτωλοι αμαρτωλοις δανίζουσιν ινα απολάβωσιν τα ισα. 35 πλην αγαπατε τους εχθρους υμων και αγαθοποιειτε και δανίζετε μηδεν απελπίζοντες. και εσται ο μισθος υμων πολύς, και εσεσθε υιοι υψίστου, οτι αυτος χρηστός εστιν επι τους αχαρίστους και πονηρούς. 36 Γίνεσθε οικτίρμονες καθως και ο πατηρ υμων οικτίρμων εστίν. 37 Και μη κρίνετε, και ου μη κριθητε. και μη καταδικάζετε, και ου μη καταδικασθητε. απολύετε, και απολυθήσεσθε. 38 δίδοτε, και δοθήσεται υμιν. μέτρον καλον πεπιεσμένον σεσαλευμένον υπερεκχυννόμενον δώσουσιν εις τον κόλπον υμων. ω γαρ μέτρω μετρειτε αντιμετρηθήσεται υμιν. 39 Ειπεν δε και παραβολην αυτοις. Μήτι δύναται τυφλος τυφλον οδηγειν; ουχι αμφότεροι εις βόθυνον εμπεσουνται; 40 ουκ εστιν μαθητης υπερ τον διδάσκαλον, κατηρτισμένος δε πας εσται ως ο διδάσκαλος αυτου. 41 Τί δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου, την δε δοκον την εν τω ιδίω οφθαλμω ου κατανοεις; 42 πως δύνασαι λέγειν τω αδελφω σου, Αδελφέ, αφες εκβάλω το κάρφος το εν τω οφθαλμω σου, αυτος την εν τω οφθαλμω σου δοκον ου βλέπων; υποκριτά, εκβαλε πρωτον την δοκον εκ του οφθαλμου σου, και τότε διαβλέψεις το κάρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου εκβαλειν. 43 Ου γάρ εστιν δένδρον καλον ποιουν καρπον σαπρόν, ουδε πάλιν δένδρον σαπρον ποιουν καρπον καλόν. 44 εκαστον γαρ δένδρον εκ του ιδίου καρπου γινώσκεται. ου γαρ εξ ακανθων συλλέγουσιν συκα, ουδε εκ βάτου σταφυλην τρυγωσιν. 45 ο αγαθος ανθρωπος εκ του αγαθου θησαυρου της καρδίας προφέρει το αγαθόν, και ο πονηρος εκ του πονηρου προφέρει το πονηρόν. εκ γαρ περισσεύματος καρδίας λαλει το στόμα αυτου. 46 Τί δέ με καλειτε, Κύριε κύριε, και ου ποιειτε α λέγω; 47 πας ο ερχόμενος πρός με και ακούων μου των λόγων και ποιων αυτούς, υποδείξω υμιν τίνι εστιν ομοιος. 48 ομοιός εστιν ανθρώπω οικοδομουντι οικίαν ος εσκαψεν και εβάθυνεν και εθηκεν θεμέλιον επι την πέτραν. πλημμύρης δε γενομένης προσέρηξεν ο ποταμος τη οικία εκείνη, και ουκ ισχυσεν σαλευσαι αυτην δια το καλως οικοδομησθαι αυτήν. 49 ο δε ακούσας και μη ποιήσας ομοιός εστιν ανθρώπω οικοδομήσαντι οικίαν επι την γην χωρις θεμελίου, η προσέρηξεν ο ποταμός, και ευθυς συνέπεσεν, και εγένετο το ρηγμα της οικίας εκείνης μέγα.
7:1 Επειδη επλήρωσεν πάντα τα ρήματα αυτου εις τας ακοας του λαου, εισηλθεν εις Καφαρναούμ. 2 Εκατοντάρχου δέ τινος δουλος κακως εχων ημελλεν τελευταν, ος ην αυτω εντιμος. 3 ακούσας δε περι του Ιησου απέστειλεν προς αυτον πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, ερωτων αυτον οπως ελθων διασώση τον δουλον αυτου. 4 οι δε παραγενόμενοι προς τον Ιησουν παρεκάλουν αυτον σπουδαίως, λέγοντες οτι Αξιός εστιν ω παρέξη τουτο, 5 αγαπα γαρ το εθνος ημων και την συναγωγην αυτος ωκοδόμησεν ημιν. 6 ο δε Ιησους επορεύετο συν αυτοις. ηδη δε αυτου ου μακραν απέχοντος απο της οικίας επεμψεν φίλους ο εκατοντάρχης λέγων αυτω, Κύριε, μη σκύλλου, ου γαρ ικανός ειμι ινα υπο την στέγην μου εισέλθης. 7 διο ουδε εμαυτον ηξίωσα προς σε ελθειν. αλλα ειπε λόγω, και ιαθήτω ο παις μου. 8 και γαρ εγω ανθρωπός ειμι υπο εξουσίαν τασσόμενος, εχων υπ' εμαυτον στρατιώτας, και λέγω τούτω, Πορεύθητι, και πορεύεται, και αλλω, Ερχου, και ερχεται, και τω δούλω μου, Ποίησον τουτο, και ποιει. 9 ακούσας δε ταυτα ο Ιησους εθαύμασεν αυτόν, και στραφεις τω ακολουθουντι αυτω οχλω ειπεν, Λέγω υμιν, ουδε εν τω Ισραηλ τοσαύτην πίστιν ευρον. 10 και υποστρέψαντες εις τον οικον οι πεμφθέντες ευρον τον δουλον υγιαίνοντα. 11 Και εγένετο εν τω εξης επορεύθη εις πόλιν καλουμένην Ναϊν, και συνεπορεύοντο αυτω οι μαθηται αυτου και οχλος πολύς. 12 ως δε ηγγισεν τη πύλη της πόλεως, και ιδου εξεκομίζετο τεθνηκως μονογενης υιος τη μητρι αυτου, και αυτη ην χήρα, και οχλος της πόλεως ικανος ην συν αυτη. 13 και ιδων αυτην ο κύριος εσπλαγχνίσθη επ' αυτη και ειπεν αυτη, Μη κλαιε. 14 και προσελθων ηψατο της σορου, οι δε βαστάζοντες εστησαν, και ειπεν, Νεανίσκε, σοι λέγω, εγέρθητι. 15 και ανεκάθισεν ο νεκρος και ηρξατο λαλειν, και εδωκεν αυτον τη μητρι αυτου. 16 ελαβεν δε φόβος πάντας, και εδόξαζον τον θεον λέγοντες οτι Προφήτης μέγας ηγέρθη εν ημιν, και οτι Επεσκέψατο ο θεος τον λαον αυτου. 17 και εξηλθεν ο λόγος ουτος εν ολη τη Ιουδαία περι αυτου και πάση τη περιχώρω. 18 Και απήγγειλαν Ιωάννη οι μαθηται αυτου περι πάντων τούτων. και προσκαλεσάμενος δύο τινας των μαθητων αυτου ο Ιωάννης 19 επεμψεν προς τον κύριον λέγων, Συ ει ο ερχόμενος η αλλον προσδοκωμεν; 20 παραγενόμενοι δε προς αυτον οι ανδρες ειπαν, Ιωάννης ο βαπτιστης απέστειλεν ημας προς σε λέγων, Συ ει ο ερχόμενος η αλλον προσδοκωμεν; 21 εν εκείνη τη ωρα εθεράπευσεν πολλους απο νόσων και μαστίγων και πνευμάτων πονηρων, και τυφλοις πολλοις εχαρίσατο βλέπειν. 22 και αποκριθεις ειπεν αυτοις, Πορευθέντες απαγγείλατε Ιωάννη α ειδετε και ηκούσατε. τυφλοι αναβλέπουσιν, χωλοι περιπατουσιν, λεπροι καθαρίζονται και κωφοι ακούουσιν, νεκροι εγείρονται, πτωχοι ευαγγελίζονται. 23 και μακάριός εστιν ος εαν μη σκανδαλισθη εν εμοί. 24 Απελθόντων δε των αγγέλων Ιωάννου ηρξατο λέγειν προς τους οχλους περι Ιωάννου, Τί εξήλθατε εις την ερημον θεάσασθαι; κάλαμον υπο ανέμου σαλευόμενον; 25 αλλα τί εξήλθατε ιδειν; ανθρωπον εν μαλακοις ιματίοις ημφιεσμένον; ιδου οι εν ιματισμω ενδόξω και τρυφη υπάρχοντες εν τοις βασιλείοις εισίν. 26 αλλα τί εξήλθατε ιδειν; προφήτην; ναί, λέγω υμιν, και περισσότερον προφήτου. 27 ουτός εστιν περι ου γέγραπται, Ιδου αποστέλλω τον αγγελόν μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου εμπροσθέν σου. 28 λέγω υμιν, μείζων εν γεννητοις γυναικων Ιωάννου ουδείς εστιν. ο δε μικρότερος εν τη βασιλεία του θεου μείζων αυτου εστιν. 29 (Και πας ο λαος ακούσας και οι τελωναι εδικαίωσαν τον θεόν, βαπτισθέντες το βάπτισμα Ιωάννου. 30 οι δε Φαρισαιοι και οι νομικοι την βουλην του θεου ηθέτησαν εις εαυτούς, μη βαπτισθέντες υπ' αυτου. ) 31 Τίνι ουν ομοιώσω τους ανθρώπους της γενεας ταύτης, και τίνι εισιν ομοιοι; 32 ομοιοί εισιν παιδίοις τοις εν αγορα καθημένοις και προσφωνουσιν αλλήλοις, α λέγει, Ηυλήσαμεν υμιν και ουκ ωρχήσασθε. εθρηνήσαμεν και ουκ εκλαύσατε. 33 ελήλυθεν γαρ Ιωάννης ο βαπτιστης μη εσθίων αρτον μήτε πίνων οινον, και λέγετε, Δαιμόνιον εχει. 34 ελήλυθεν ο υιος του ανθρώπου εσθίων και πίνων, και λέγετε, Ιδου ανθρωπος φάγος και οινοπότης, φίλος τελωνων και αμαρτωλων. 35 και εδικαιώθη η σοφία απο πάντων των τέκνων αυτης. 36 Ηρώτα δέ τις αυτον των Φαρισαίων ινα φάγη μετ' αυτου. και εισελθων εις τον οικον του Φαρισαίου κατεκλίθη. 37 και ιδου γυνη ητις ην εν τη πόλει αμαρτωλός, και επιγνουσα οτι κατάκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου 38 και στασα οπίσω παρα τους πόδας αυτου κλαίουσα, τοις δάκρυσιν ηρξατο βρέχειν τους πόδας αυτου και ταις θριξιν της κεφαλης αυτης εξέμασσεν, και κατεφίλει τους πόδας αυτου και ηλειφεν τω μύρω. 39 ιδων δε ο Φαρισαιος ο καλέσας αυτον ειπεν εν εαυτω λέγων, Ουτος ει ην προφήτης, εγίνωσκεν αν τίς και ποταπη η γυνη ητις απτεται αυτου, οτι αμαρτωλός εστιν. 40 και αποκριθεις ο Ιησους ειπεν προς αυτόν, Σίμων, εχω σοί τι ειπειν. ο δέ, Διδάσκαλε, ειπέ, φησίν. 41 δύο χρεοφειλέται ησαν δανιστη τινι. ο εις ωφειλεν δηνάρια πεντακόσια, ο δε ετερος πεντήκοντα. 42 μη εχόντων αυτων αποδουναι αμφοτέροις εχαρίσατο. τίς ουν αυτων πλειον αγαπήσει αυτόν; 43 αποκριθεις Σίμων ειπεν, Υπολαμβάνω οτι ω το πλειον εχαρίσατο. ο δε ειπεν αυτω, Ορθως εκρινας. 44 και στραφεις προς την γυναικα τω Σίμωνι εφη, Βλέπεις ταύτην την γυναικα; εισηλθόν σου εις την οικίαν, υδωρ μοι επι πόδας ουκ εδωκας. αυτη δε τοις δάκρυσιν εβρεξέν μου τους πόδας και ταις θριξιν αυτης εξέμαξεν. 45 φίλημά μοι ουκ εδωκας. αυτη δε αφ' ης εισηλθον ου διέλιπεν καταφιλουσά μου τους πόδας. 46 ελαίω την κεφαλήν μου ουκ ηλειψας. αυτη δε μύρω ηλειψεν τους πόδας μου. 47 ου χάριν λέγω σοι, αφέωνται αι αμαρτίαι αυτης αι πολλαί, οτι ηγάπησεν πολύ. ω δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπα. 48 ειπεν δε αυτη, Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι. 49 και ηρξαντο οι συνανακείμενοι λέγειν εν εαυτοις, Τίς ουτός εστιν ος και αμαρτίας αφίησιν; 50 ειπεν δε προς την γυναικα, Η πίστις σου σέσωκέν σε. πορεύου εις ειρήνην.
8:1 Και εγένετο εν τω καθεξης και αυτος διώδευεν κατα πόλιν και κώμην κηρύσσων και ευαγγελιζόμενος την βασιλείαν του θεου, και οι δώδεκα συν αυτω, 2 και γυναικές τινες αι ησαν τεθεραπευμέναι απο πνευμάτων πονηρων και ασθενειων, Μαρία η καλουμένη Μαγδαληνή, αφ' ης δαιμόνια επτα εξεληλύθει, 3 και Ιωάννα γυνη Χουζα επιτρόπου Ηρώδου και Σουσάννα και ετεραι πολλαί, αιτινες διηκόνουν αυτοις εκ των υπαρχόντων αυταις. 4 Συνιόντος δε οχλου πολλου και των κατα πόλιν επιπορευομένων προς αυτον ειπεν δια παραβολης, 5 Εξηλθεν ο σπείρων του σπειραι τον σπόρον αυτου. και εν τω σπείρειν αυτον ο μεν επεσεν παρα την οδόν, και κατεπατήθη και τα πετεινα του ουρανου κατέφαγεν αυτό. 6 και ετερον κατέπεσεν επι την πέτραν, και φυεν εξηράνθη δια το μη εχειν ικμάδα. 7 και ετερον επεσεν εν μέσω των ακανθων, και συμφυεισαι αι ακανθαι απέπνιξαν αυτό. 8 και ετερον επεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυεν εποίησεν καρπον εκατονταπλασίονα. ταυτα λέγων εφώνει, Ο εχων ωτα ακούειν ακουέτω. 9 Επηρώτων δε αυτον οι μαθηται αυτου τίς αυτη ειη η παραβολή. 10 ο δε ειπεν, Υμιν δέδοται γνωναι τα μυστήρια της βασιλείας του θεου, τοις δε λοιποις εν παραβολαις, ινα βλέποντες μη βλέπωσιν και ακούοντες μη συνιωσιν. 11 Εστιν δε αυτη η παραβολή. Ο σπόρος εστιν ο λόγος του θεου. 12 οι δε παρα την οδόν εισιν οι ακούσαντες, ειτα ερχεται ο διάβολος και αιρει τον λόγον απο της καρδίας αυτων, ινα μη πιστεύσαντες σωθωσιν. 13 οι δε επι της πέτρας οι οταν ακούσωσιν μετα χαρας δέχονται τον λόγον, και ουτοι ρίζαν ουκ εχουσιν, οι προς καιρον πιστεύουσιν και εν καιρω πειρασμου αφίστανται. 14 το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ουτοί εισιν οι ακούσαντες, και υπο μεριμνων και πλούτου και ηδονων του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορουσιν. 15 το δε εν τη καλη γη, ουτοί εισιν οιτινες εν καρδία καλη και αγαθη ακούσαντες τον λόγον κατέχουσιν και καρποφορουσιν εν υπομονη. 16 Ουδεις δε λύχνον αψας καλύπτει αυτον σκεύει η υποκάτω κλίνης τίθησιν, αλλ' επι λυχνίας τίθησιν, ινα οι εισπορευόμενοι βλέπωσιν το φως. 17 ου γάρ εστιν κρυπτον ο ου φανερον γενήσεται, ουδε απόκρυφον ο ου μη γνωσθη και εις φανερον ελθη. 18 βλέπετε ουν πως ακούετε. ος αν γαρ εχη, δοθήσεται αυτω, και ος αν μη εχη, και ο δοκει εχειν αρθήσεται απ' αυτου. 19 Παρεγένετο δε προς αυτον η μήτηρ και οι αδελφοι αυτου, και ουκ ηδύναντο συντυχειν αυτω δια τον οχλον. 20 απηγγέλη δε αυτω, Η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου εστήκασιν εξω ιδειν θέλοντές σε. 21 ο δε αποκριθεις ειπεν προς αυτούς, Μήτηρ μου και αδελφοί μου ουτοί εισιν οι τον λόγον του θεου ακούοντες και ποιουντες. 22 Εγένετο δε εν μια των ημερων και αυτος ενέβη εις πλοιον και οι μαθηται αυτου, και ειπεν προς αυτούς, Διέλθωμεν εις το πέραν της λίμνης. και ανήχθησαν. 23 πλεόντων δε αυτων αφύπνωσεν. και κατέβη λαιλαψ ανέμου εις την λίμνην, και συνεπληρουντο και εκινδύνευον. 24 προσελθόντες δε διήγειραν αυτον λέγοντες, Επιστάτα επιστάτα, απολλύμεθα. ο δε διεγερθεις επετίμησεν τω ανέμω και τω κλύδωνι του υδατος. και επαύσαντο, και εγένετο γαλήνη. 25 ειπεν δε αυτοις, Που η πίστις υμων; φοβηθέντες δε εθαύμασαν, λέγοντες προς αλλήλους, Τίς αρα ουτός εστιν οτι και τοις ανέμοις επιτάσσει και τω υδατι, και υπακούουσιν αυτω; 26 Και κατέπλευσαν εις την χώραν των Γερασηνων, ητις εστιν αντιπέρα της Γαλιλαίας. 27 εξελθόντι δε αυτω επι την γην υπήντησεν ανήρ τις εκ της πόλεως εχων δαιμόνια. και χρόνω ικανω ουκ ενεδύσατο ιμάτιον, και εν οικία ουκ εμενεν αλλ' εν τοις μνήμασιν. 28 ιδων δε τον Ιησουν ανακράξας προσέπεσεν αυτω και φωνη μεγάλη ειπεν, Τί εμοι και σοί, Ιησου υιε του θεου του υψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσης. 29 παρήγγειλεν γαρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθειν απο του ανθρώπου. πολλοις γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν, και εδεσμεύετο αλύσεσιν και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσσων τα δεσμα ηλαύνετο υπο του δαιμονίου εις τας ερήμους. 30 επηρώτησεν δε αυτον ο Ιησους, Τί σοι ονομά εστιν; ο δε ειπεν, Λεγιών, οτι εισηλθεν δαιμόνια πολλα εις αυτόν. 31 και παρεκάλουν αυτον ινα μη επιτάξη αυτοις εις την αβυσσον απελθειν. 32 Ην δε εκει αγέλη χοίρων ικανων βοσκομένη εν τω ορει. και παρεκάλεσαν αυτον ινα επιτρέψη αυτοις εις εκείνους εισελθειν. και επέτρεψεν αυτοις. 33 εξελθόντα δε τα δαιμόνια απο του ανθρώπου εισηλθον εις τους χοίρους, και ωρμησεν η αγέλη κατα του κρημνου εις την λίμνην και απεπνίγη. 34 ιδόντες δε οι βόσκοντες το γεγονος εφυγον και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς. 35 εξηλθον δε ιδειν το γεγονος και ηλθον προς τον Ιησουν, και ευρον καθήμενον τον ανθρωπον αφ' ου τα δαιμόνια εξηλθεν ιματισμένον και σωφρονουντα παρα τους πόδας του Ιησου, και εφοβήθησαν. 36 απήγγειλαν δε αυτοις οι ιδόντες πως εσώθη ο δαιμονισθείς. 37 και ηρώτησεν αυτον απαν το πληθος της περιχώρου των Γερασηνων απελθειν απ' αυτων, οτι φόβω μεγάλω συνείχοντο. αυτος δε εμβας εις πλοιον υπέστρεψεν. 38 εδειτο δε αυτου ο ανηρ αφ' ου εξεληλύθει τα δαιμόνια ειναι συν αυτω. απέλυσεν δε αυτον λέγων, 39 Υπόστρεφε εις τον οικόν σου, και διηγου οσα σοι εποίησεν ο θεός. και απηλθεν καθ' ολην την πόλιν κηρύσσων οσα εποίησεν αυτω ο Ιησους. 40 Εν δε τω υποστρέφειν τον Ιησουν απεδέξατο αυτον ο οχλος, ησαν γαρ πάντες προσδοκωντες αυτόν. 41 και ιδου ηλθεν ανηρ ω ονομα Ιάϊρος, και ουτος αρχων της συναγωγης υπηρχεν, και πεσων παρα τους πόδας του Ιησου παρεκάλει αυτον εισελθειν εις τον οικον αυτου, 42 οτι θυγάτηρ μονογενης ην αυτω ως ετων δώδεκα και αυτη απέθνησκεν. Εν δε τω υπάγειν αυτον οι οχλοι συνέπνιγον αυτόν. 43 και γυνη ουσα εν ρύσει αιματος απο ετων δώδεκα, ητις ιατροις προσαναλώσασα ολον τον βίον ουκ ισχυσεν απ' ουδενος θεραπευθηναι, 44 προσελθουσα οπισθεν ηψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτου, και παραχρημα εστη η ρύσις του αιματος αυτης. 45 και ειπεν ο Ιησους, Τίς ο αψάμενός μου; αρνουμένων δε πάντων ειπεν ο Πέτρος, Επιστάτα, οι οχλοι συνέχουσίν σε και αποθλίβουσιν. 46 ο δε Ιησους ειπεν, Ηψατό μού τις, εγω γαρ εγνων δύναμιν εξεληλυθυιαν απ' εμου. 47 ιδουσα δε η γυνη οτι ουκ ελαθεν τρέμουσα ηλθεν και προσπεσουσα αυτω δι' ην αιτίαν ηψατο αυτου απήγγειλεν ενώπιον παντος του λαου και ως ιάθη παραχρημα. 48 ο δε ειπεν αυτη, Θυγάτηρ, η πίστις σου σέσωκέν σε. πορεύου εις ειρήνην. 49 Ετι αυτου λαλουντος ερχεταί τις παρα του αρχισυναγώγου λέγων οτι Τέθνηκεν η θυγάτηρ σου, μηκέτι σκύλλε τον διδάσκαλον. 50 ο δε Ιησους ακούσας απεκρίθη αυτω, Μη φοβου, μόνον πίστευσον, και σωθήσεται. 51 ελθων δε εις την οικίαν ουκ αφηκεν εισελθειν τινα συν αυτω ει μη Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδος και την μητέρα. 52 εκλαιον δε πάντες και εκόπτοντο αυτήν. ο δε ειπεν, Μη κλαίετε, ου γαρ απέθανεν αλλα καθεύδει. 53 και κατεγέλων αυτου, ειδότες οτι απέθανεν. 54 αυτος δε κρατήσας της χειρος αυτης εφώνησεν λέγων, Η παις, εγειρε. 55 και επέστρεψεν το πνευμα αυτης, και ανέστη παραχρημα, και διέταξεν αυτη δοθηναι φαγειν. 56 και εξέστησαν οι γονεις αυτης. ο δε παρήγγειλεν αυτοις μηδενι ειπειν το γεγονός.
9:1 Συγκαλεσάμενος δε τους δώδεκα εδωκεν αυτοις δύναμιν και εξουσίαν επι πάντα τα δαιμόνια και νόσους θεραπεύειν, 2 και απέστειλεν αυτους κηρύσσειν την βασιλείαν του θεου και ιασθαι τους ασθενεις, 3 και ειπεν προς αυτούς, Μηδεν αιρετε εις την οδόν, μήτε ράβδον μήτε πήραν μήτε αρτον μήτε αργύριον, μήτε ανα δύο χιτωνας εχειν. 4 και εις ην αν οικίαν εισέλθητε, εκει μένετε και εκειθεν εξέρχεσθε. 5 και οσοι αν μη δέχωνται υμας, εξερχόμενοι απο της πόλεως εκείνης τον κονιορτον απο των ποδων υμων αποτινάσσετε εις μαρτύριον επ' αυτούς. 6 εξερχόμενοι δε διήρχοντο κατα τας κώμας ευαγγελιζόμενοι και θεραπεύοντες πανταχου. 7 Ηκουσεν δε Ηρώδης ο τετραάρχης τα γινόμενα πάντα, και διηπόρει δια το λέγεσθαι υπό τινων οτι Ιωάννης ηγέρθη εκ νεκρων, 8 υπό τινων δε οτι Ηλίας εφάνη, αλλων δε οτι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη. 9 ειπεν δε Ηρώδης, Ιωάννην εγω απεκεφάλισα. τίς δέ εστιν ουτος περι ου ακούω τοιαυτα; και εζήτει ιδειν αυτόν. 10 Και υποστρέψαντες οι απόστολοι διηγήσαντο αυτω οσα εποίησαν. και παραλαβων αυτους υπεχώρησεν κατ' ιδίαν εις πόλιν καλουμένην Βηθσαϊδά. 11 οι δε οχλοι γνόντες ηκολούθησαν αυτω. και αποδεξάμενος αυτους ελάλει αυτοις περι της βασιλείας του θεου, και τους χρείαν εχοντας θεραπείας ιατο. 12 Η δε ημέρα ηρξατο κλίνειν. προσελθόντες δε οι δώδεκα ειπαν αυτω, Απόλυσον τον οχλον, ινα πορευθέντες εις τας κύκλω κώμας και αγρους καταλύσωσιν και ευρωσιν επισιτισμόν, οτι ωδε εν ερήμω τόπω εσμέν. 13 ειπεν δε προς αυτούς, Δότε αυτοις υμεις φαγειν. οι δε ειπαν, Ουκ εισιν ημιν πλειον η αρτοι πέντε και ιχθύες δύο, ει μήτι πορευθέντες ημεις αγοράσωμεν εις πάντα τον λαον τουτον βρώματα. 14 ησαν γαρ ωσει ανδρες πεντακισχίλιοι. ειπεν δε προς τους μαθητας αυτου, Κατακλίνατε αυτους κλισίας ωσει ανα πεντήκοντα. 15 και εποίησαν ουτως και κατέκλιναν απαντας. 16 λαβων δε τους πέντε αρτους και τους δύο ιχθύας αναβλέψας εις τον ουρανον ευλόγησεν αυτους και κατέκλασεν και εδίδου τοις μαθηταις παραθειναι τω οχλω. 17 και εφαγον και εχορτάσθησαν πάντες, και ηρθη το περισσευσαν αυτοις κλασμάτων κόφινοι δώδεκα. 18 Και εγένετο εν τω ειναι αυτον προσευχόμενον κατα μόνας συνησαν αυτω οι μαθηταί, και επηρώτησεν αυτους λέγων, Τίνα με λέγουσιν οι οχλοι ειναι; 19 οι δε αποκριθέντες ειπαν, Ιωάννην τον βαπτιστήν, αλλοι δε Ηλίαν, αλλοι δε οτι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη. 20 ειπεν δε αυτοις, Υμεις δε τίνα με λέγετε ειναι; Πέτρος δε αποκριθεις ειπεν, Τον Χριστον του θεου. 21 Ο δε επιτιμήσας αυτοις παρήγγειλεν μηδενι λέγειν τουτο, 22 ειπων οτι Δει τον υιον του ανθρώπου πολλα παθειν και αποδοκιμασθηναι απο των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων και αποκτανθηναι και τη τρίτη ημέρα εγερθηναι. 23 Ελεγεν δε προς πάντας, Ει τις θέλει οπίσω μου ερχεσθαι, αρνησάσθω εαυτον και αράτω τον σταυρον αυτου καθ' ημέραν, και ακολουθείτω μοι. 24 ος γαρ αν θέλη την ψυχην αυτου σωσαι, απολέσει αυτήν. ος δ αν απολέση την ψυχην αυτου ενεκεν εμου, ουτος σώσει αυτήν. 25 τί γαρ ωφελειται ανθρωπος κερδήσας τον κόσμον ολον εαυτον δε απολέσας η ζημιωθείς; 26 ος γαρ αν επαισχυνθη με και τους εμους λόγους, τουτον ο υιος του ανθρώπου επαισχυνθήσεται, οταν ελθη εν τη δόξη αυτου και του πατρος και των αγίων αγγέλων. 27 λέγω δε υμιν αληθως, εισίν τινες των αυτου εστηκότων οι ου μη γεύσωνται θανάτου εως αν ιδωσιν την βασιλείαν του θεου. 28 Εγένετο δε μετα τους λόγους τούτους ωσει ημέραι οκτω και παραλαβων Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το ορος προσεύξασθαι. 29 και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτον το ειδος του προσώπου αυτου ετερον και ο ιματισμος αυτου λευκος εξαστράπτων. 30 και ιδου ανδρες δύο συνελάλουν αυτω, οιτινες ησαν Μωϋσης και Ηλίας, 31 οι οφθέντες εν δόξη ελεγον την εξοδον αυτου ην ημελλεν πληρουν εν Ιερουσαλήμ. 32 ο δε Πέτρος και οι συν αυτω ησαν βεβαρημένοι υπνω. διαγρηγορήσαντες δε ειδον την δόξαν αυτου και τους δύο ανδρας τους συνεστωτας αυτω. 33 και εγένετο εν τω διαχωρίζεσθαι αυτους απ' αυτου ειπεν ο Πέτρος προς τον Ιησουν, Επιστάτα, καλόν εστιν ημας ωδε ειναι, και ποιήσωμεν σκηνας τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωϋσει και μίαν Ηλία, μη ειδως ο λέγει. 34 ταυτα δε αυτου λέγοντος εγένετο νεφέλη και επεσκίαζεν αυτούς. εφοβήθησαν δε εν τω εισελθειν αυτους εις την νεφέλην. 35 και φωνη εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα, Ουτός εστιν ο υιός μου ο εκλελεγμένος, αυτου ακούετε. 36 και εν τω γενέσθαι την φωνην ευρέθη Ιησους μόνος. και αυτοι εσίγησαν και ουδενι απήγγειλαν εν εκείναις ταις ημέραις ουδεν ων εώρακαν. 37 Εγένετο δε τη εξης ημέρα κατελθόντων αυτων απο του ορους συνήντησεν αυτω οχλος πολύς. 38 και ιδου ανηρ απο του οχλου εβόησεν λέγων, Διδάσκαλε, δέομαί σου επιβλέψαι επι τον υιόν μου, οτι μονογενής μοί εστιν, 39 και ιδου πνευμα λαμβάνει αυτόν, και εξαίφνης κράζει, και σπαράσσει αυτον μετα αφρου και μόγις αποχωρει απ' αυτου συντριβον αυτόν. 40 και εδεήθην των μαθητων σου ινα εκβάλωσιν αυτό, και ουκ ηδυνήθησαν. 41 αποκριθεις δε ο Ιησους ειπεν, Ω γενεα απιστος και διεστραμμένη, εως πότε εσομαι προς υμας και ανέξομαι υμων; προσάγαγε ωδε τον υιόν σου. 42 ετι δε προσερχομένου αυτου ερρηξεν αυτον το δαιμόνιον και συνεσπάραξεν. επετίμησεν δε ο Ιησους τω πνεύματι τω ακαθάρτω, και ιάσατο τον παιδα και απέδωκεν αυτον τω πατρι αυτου. 43 εξεπλήσσοντο δε πάντες επι τη μεγαλειότητι του θεου. Πάντων δε θαυμαζόντων επι πασιν οις εποίει ειπεν προς τους μαθητας αυτου, 44 Θέσθε υμεις εις τα ωτα υμων τους λόγους τούτους, ο γαρ υιος του ανθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εις χειρας ανθρώπων. 45 οι δε ηγνόουν το ρημα τουτο, και ην παρακεκαλυμμένον απ' αυτων ινα μη αισθωνται αυτό, και εφοβουντο ερωτησαι αυτον περι του ρήματος τούτου. 46 Εισηλθεν δε διαλογισμος εν αυτοις, το τίς αν ειη μείζων αυτων. 47 ο δε Ιησους ειδως τον διαλογισμον της καρδίας αυτων επιλαβόμενος παιδίον εστησεν αυτο παρ' εαυτω, 48 και ειπεν αυτοις, Ος εαν δέξηται τουτο το παιδίον επι τω ονόματί μου εμε δέχεται, και ος αν εμε δέξηται δέχεται τον αποστείλαντά με. ο γαρ μικρότερος εν πασιν υμιν υπάρχων ουτός εστιν μέγας. 49 Αποκριθεις δε Ιωάννης ειπεν, Επιστάτα, ειδομέν τινα εν τω ονόματί σου εκβάλλοντα δαιμόνια, και εκωλύομεν αυτον οτι ουκ ακολουθει μεθ' ημων. 50 ειπεν δε προς αυτον ο Ιησους, Μη κωλύετε, ος γαρ ουκ εστιν καθ' υμων υπερ υμων εστιν. 51 Εγένετο δε εν τω συμπληρουσθαι τας ημέρας της αναλήμψεως αυτου και αυτος το πρόσωπον εστήρισεν του πορεύεσθαι εις Ιερουσαλήμ, 52 και απέστειλεν αγγέλους προ προσώπου αυτου. και πορευθέντες εισηλθον εις κώμην Σαμαριτων, ως ετοιμάσαι αυτω. 53 και ουκ εδέξαντο αυτόν, οτι το πρόσωπον αυτου ην πορευόμενον εις Ιερουσαλήμ. 54 ιδόντες δε οι μαθηται Ιάκωβος και Ιωάννης ειπαν, Κύριε, θέλεις ειπωμεν πυρ καταβηναι απο του ουρανου και αναλωσαι αυτούς; 55 στραφεις δε επετίμησεν αυτοις. 56 και επορεύθησαν εις ετέραν κώμην. 57 Και πορευομένων αυτων εν τη οδω ειπέν τις προς αυτόν, Ακολουθήσω σοι οπου εαν απέρχη. 58 και ειπεν αυτω ο Ιησους, Αι αλώπεκες φωλεους εχουσιν και τα πετεινα του ουρανου κατασκηνώσεις, ο δε υιος του ανθρώπου ουκ εχει που την κεφαλην κλίνη. 59 Ειπεν δε προς ετερον, Ακολούθει μοι. ο δε ειπεν, Κύριε, επίτρεψόν μοι απελθόντι πρωτον θάψαι τον πατέρα μου. 60 ειπεν δε αυτω, Αφες τους νεκρους θάψαι τους εαυτων νεκρούς, συ δε απελθων διάγγελλε την βασιλείαν του θεου. 61 Ειπεν δε και ετερος, Ακολουθήσω σοι, κύριε. πρωτον δε επίτρεψόν μοι αποτάξασθαι τοις εις τον οικόν μου. 62 ειπεν δε προς αυτον ο Ιησους, Ουδεις επιβαλων την χειρα επ' αροτρον και βλέπων εις τα οπίσω ευθετός εστιν τη βασιλεία του θεου.
10:1 Μετα δε ταυτα ανέδειξεν ο κύριος ετέρους εβδομήκοντα δύο, και απέστειλεν αυτους ανα δύο δύο προ προσώπου αυτου εις πασαν πόλιν και τόπον ου ημελλεν αυτος ερχεσθαι. 2 ελεγεν δε προς αυτούς, Ο μεν θερισμος πολύς, οι δε εργάται ολίγοι. δεήθητε ουν του κυρίου του θερισμου οπως εργάτας εκβάλη εις τον θερισμον αυτου. 3 υπάγετε. ιδου αποστέλλω υμας ως αρνας εν μέσω λύκων. 4 μη βαστάζετε βαλλάντιον, μη πήραν, μη υποδήματα, και μηδένα κατα την οδον ασπάσησθε. 5 εις ην δ αν εισέλθητε οικίαν, πρωτον λέγετε, Ειρήνη τω οικω τούτω. 6 και εαν εκει η υιος ειρήνης, επαναπαήσεται επ' αυτον η ειρήνη υμων. ει δε μή γε, εφ' υμας ανακάμψει. 7 εν αυτη δε τη οικία μένετε, εσθίοντες και πίνοντες τα παρ' αυτων, αξιος γαρ ο εργάτης του μισθου αυτου. μη μεταβαίνετε εξ οικίας εις οικίαν. 8 και εις ην αν πόλιν εισέρχησθε και δέχωνται υμας, εσθίετε τα παρατιθέμενα υμιν, 9 και θεραπεύετε τους εν αυτη ασθενεις, και λέγετε αυτοις, Ηγγικεν εφ' υμας η βασιλεία του θεου. 10 εις ην δ αν πόλιν εισέλθητε και μη δέχωνται υμας, εξελθόντες εις τας πλατείας αυτης ειπατε, 11 Και τον κονιορτον τον κολληθέντα ημιν εκ της πόλεως υμων εις τους πόδας απομασσόμεθα υμιν. πλην τουτο γινώσκετε οτι ηγγικεν η βασιλεία του θεου. 12 λέγω υμιν οτι Σοδόμοις εν τη ημέρα εκείνη ανεκτότερον εσται η τη πόλει εκείνη. 13 Ουαί σοι, Χοραζίν. ουαί σοι, Βηθσαϊδά. οτι ει εν Τύρω και Σιδωνι εγενήθησαν αι δυνάμεις αι γενόμεναι εν υμιν, πάλαι αν εν σάκκω και σποδω καθήμενοι μετενόησαν. 14 πλην Τύρω και Σιδωνι ανεκτότερον εσται εν τη κρίσει η υμιν. 15 και σύ, Καφαρναούμ, μη εως ουρανου υψωθήση; εως του αδου καταβήση. 16 Ο ακούων υμων εμου ακούει, και ο αθετων υμας εμε αθετει. ο δε εμε αθετων αθετει τον αποστείλαντά με. 17 Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα δύο μετα χαρας λέγοντες, Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημιν εν τω ονόματί σου. 18 ειπεν δε αυτοις, Εθεώρουν τον Σαταναν ως αστραπην εκ του ουρανου πεσόντα. 19 ιδου δέδωκα υμιν την εξουσίαν του πατειν επάνω οφεων και σκορπίων, και επι πασαν την δύναμιν του εχθρου, και ουδεν υμας ου μη αδικήση. 20 πλην εν τούτω μη χαίρετε οτι τα πνεύματα υμιν υποτάσσεται, χαίρετε δε οτι τα ονόματα υμων εγγέγραπται εν τοις ουρανοις. 21 Εν αυτη τη ωρα ηγαλλιάσατο εν τω πνεύματι τω αγίω και ειπεν, Εξομολογουμαί σοι, πάτερ, κύριε του ουρανου και της γης, οτι απέκρυψας ταυτα απο σοφων και συνετων, και απεκάλυψας αυτα νηπίοις. ναί, ο πατήρ, οτι ουτως ευδοκία εγένετο εμπροσθέν σου. 22 Πάντα μοι παρεδόθη υπο του πατρός μου, και ουδεις γινώσκει τίς εστιν ο υιος ει μη ο πατήρ, και τίς εστιν ο πατηρ ει μη ο υιος και ω εαν βούληται ο υιος αποκαλύψαι. 23 Και στραφεις προς τους μαθητας κατ' ιδίαν ειπεν, Μακάριοι οι οφθαλμοι οι βλέποντες α βλέπετε. 24 λέγω γαρ υμιν οτι πολλοι προφηται και βασιλεις ηθέλησαν ιδειν α υμεις βλέπετε και ουκ ειδαν, και ακουσαι α ακούετε και ουκ ηκουσαν. 25 Και ιδου νομικός τις ανέστη εκπειράζων αυτον λέγων, Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωην αιώνιον κληρονομήσω; 26 ο δε ειπεν προς αυτόν, Εν τω νόμω τί γέγραπται; πως αναγινώσκεις; 27 ο δε αποκριθεις ειπεν, Αγαπήσεις κύριον τον θεόν σου εξ ολης της καρδίας σου και εν ολη τη ψυχη σου και εν ολη τη ισχύϊ σου και εν ολη τη διανοία σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. 28 ειπεν δε αυτω, Ορθως απεκρίθης. τουτο ποίει και ζήση. 29 ο δε θέλων δικαιωσαι εαυτον ειπεν προς τον Ιησουν, Και τίς εστίν μου πλησίον; 30 υπολαβων ο Ιησους ειπεν, Ανθρωπός τις κατέβαινεν απο Ιερουσαλημ εις Ιεριχω και λησταις περιέπεσεν, οι και εκδύσαντες αυτον και πληγας επιθέντες απηλθον αφέντες ημιθανη. 31 κατα συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατέβαινεν εν τη οδω εκείνη, και ιδων αυτον αντιπαρηλθεν. 32 ομοίως δε και Λευίτης γενόμενος κατα τον τόπον ελθων και ιδων αντιπαρηλθεν. 33 Σαμαρίτης δέ τις οδεύων ηλθεν κατ' αυτον και ιδων εσπλαγχνίσθη, 34 και προσελθων κατέδησεν τα τραύματα αυτου επιχέων ελαιον και οινον, επιβιβάσας δε αυτον επι το ιδιον κτηνος ηγαγεν αυτον εις πανδοχειον και επεμελήθη αυτου. 35 και επι την αυριον εκβαλων εδωκεν δύο δηνάρια τω πανδοχει και ειπεν, Επιμελήθητι αυτου, και ο τι αν προσδαπανήσης εγω εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι. 36 τίς τούτων των τριων πλησίον δοκει σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς; 37 ο δε ειπεν, Ο ποιήσας το ελεος μετ' αυτου. ειπεν δε αυτω ο Ιησους, Πορεύου και συ ποίει ομοίως. 38 Εν δε τω πορεύεσθαι αυτους αυτος εισηλθεν εις κώμην τινά. γυνη δέ τις ονόματι Μάρθα υπεδέξατο αυτόν. 39 και τηδε ην αδελφη καλουμένη Μαριάμ, η και παρακαθεσθεισα προς τους πόδας του κυρίου ηκουεν τον λόγον αυτου. 40 η δε Μάρθα περιεσπατο περι πολλην διακονίαν. επιστασα δε ειπεν, Κύριε, ου μέλει σοι οτι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπεν διακονειν; ειπε ουν αυτη ινα μοι συναντιλάβηται. 41 αποκριθεις δε ειπεν αυτη ο κύριος, Μάρθα Μάρθα, μεριμνας και θορυβάζη περι πολλά, 42 ενος δέ εστιν χρεία. Μαριαμ γαρ την αγαθην μερίδα εξελέξατο ητις ουκ αφαιρεθήσεται αυτης.
11:1 Και εγένετο εν τω ειναι αυτον εν τόπω τινι προσευχόμενον, ως επαύσατο, ειπέν τις των μαθητων αυτου προς αυτόν, Κύριε, δίδαξον ημας προσεύχεσθαι, καθως και Ιωάννης εδίδαξεν τους μαθητας αυτου. 2 ειπεν δε αυτοις, Οταν προσεύχησθε, λέγετε, Πάτερ, αγιασθήτω το ονομά σου. ελθέτω η βασιλεία σου. 3 τον αρτον ημων τον επιούσιον δίδου ημιν το καθ' ημέραν. 4 και αφες ημιν τας αμαρτίας ημων, και γαρ αυτοι αφίομεν παντι οφείλοντι ημιν. και μη εισενέγκης ημας εις πειρασμόν. 5 Και ειπεν προς αυτούς, Τίς εξ υμων εξει φίλον και πορεύσεται προς αυτον μεσονυκτίου και ειπη αυτω, Φίλε, χρησόν μοι τρεις αρτους, 6 επειδη φίλος μου παρεγένετο εξ οδου πρός με και ουκ εχω ο παραθήσω αυτω. 7 κακεινος εσωθεν αποκριθεις ειπη, Μή μοι κόπους πάρεχε. ηδη η θύρα κέκλεισται, και τα παιδία μου μετ' εμου εις την κοίτην εισίν. ου δύναμαι αναστας δουναί σοι. 8 λέγω υμιν, ει και ου δώσει αυτω αναστας δια το ειναι φίλον αυτου, διά γε την αναίδειαν αυτου εγερθεις δώσει αυτω οσων χρήζει. 9 καγω υμιν λέγω, αιτειτε, και δοθήσεται υμιν. ζητειτε, και ευρήσετε. κρούετε, και ανοιγήσεται υμιν. 10 πας γαρ ο αιτων λαμβάνει, και ο ζητων ευρίσκει, και τω κρούοντι ανοιγήςεται. 11 τίνα δε εξ υμων τον πατέρα αιτήσει ο υιος ιχθύν, και αντι ιχθύος οφιν αυτω επιδώσει; 12 η και αιτήσει ωόν, επιδώσει αυτω σκορπίον; 13 ει ουν υμεις πονηροι υπάρχοντες οιδατε δόματα αγαθα διδόναι τοις τέκνοις υμων, πόσω μαλλον ο πατηρ ο εξ ουρανου δώσει πνευμα αγιον τοις αιτουσιν αυτόν. 14 Και ην εκβάλλων δαιμόνιον, και αυτο ην κωφόν. εγένετο δε του δαιμονίου εξελθόντος ελάλησεν ο κωφός. και εθαύμασαν οι οχλοι. 15 τινες δε εξ αυτων ειπον, Εν Βεελζεβουλ τω αρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια. 16 ετεροι δε πειράζοντες σημειον εξ ουρανου εζήτουν παρ' αυτου. 17 αυτος δε ειδως αυτων τα διανοήματα ειπεν αυτοις, Πασα βασιλεία εφ' εαυτην διαμερισθεισα ερημουται, και οικος επι οικον πίπτει. 18 ει δε και ο Σατανας εφ' εαυτον διεμερίσθη, πως σταθήσεται η βασιλεία αυτου; οτι λέγετε εν Βεελζεβουλ εκβάλλειν με τα δαιμόνια. 19 ει δε εγω εν Βεελζεβουλ εκβάλλω τα δαιμόνια, οι υιοι υμων εν τίνι εκβάλλουσιν; δια τουτο αυτοι υμων κριται εσονται. 20 ει δε εν δακτύλω θεου εγω εκβάλλω τα δαιμόνια, αρα εφθασεν εφ' υμας η βασιλεία του θεου. 21 οταν ο ισχυρος καθωπλισμένος φυλάσση την εαυτου αυλήν, εν ειρήνη εστιν τα υπάρχοντα αυτου. 22 επαν δε ισχυρότερος αυτου επελθων νικήση αυτόν, την πανοπλίαν αυτου αιρει εφ' η επεποίθει, και τα σκυλα αυτου διαδίδωσιν. 23 ο μη ων μετ' εμου κατ' εμου εστιν, και ο μη συνάγων μετ' εμου σκορπίζει. 24 Οταν το ακάθαρτον πνευμα εξέλθη απο του ανθρώπου, διέρχεται δι' ανύδρων τόπων ζητουν ανάπαυσιν, και μη ευρίσκον, τότε λέγει, Υποστρέψω εις τον οικόν μου οθεν εξηλθον. 25 και ελθον ευρίσκει σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. 26 τότε πορεύεται και παραλαμβάνει ετερα πνεύματα πονηρότερα εαυτου επτά, και εισελθόντα κατοικει εκει, και γίνεται τα εσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων. 27 Εγένετο δε εν τω λέγειν αυτον ταυτα επάρασά τις φωνην γυνη εκ του οχλου ειπεν αυτω, Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοι ους εθήλασας. 28 αυτος δε ειπεν, Μενουν μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του θεου και φυλάσσοντες. 29 Των δε οχλων επαθροιζομένων ηρξατο λέγειν, Η γενεα αυτη γενεα πονηρά εστιν. σημειον ζητει, και σημειον ου δοθήσεται αυτη ει μη το σημειον Ιωνα. 30 καθως γαρ εγένετο Ιωνας τοις Νινευίταις σημειον, ουτως εσται και ο υιος του ανθρώπου τη γενεα ταύτη. 31 βασίλισσα νότου εγερθήσεται εν τη κρίσει μετα των ανδρων της γενεας ταύτης και κατακρινει αυτούς. οτι ηλθεν εκ των περάτων της γης ακουσαι την σοφίαν Σολομωνος, και ιδου πλειον Σολομωνος ωδε. 32 ανδρες Νινευιται αναστήσονται εν τη κρίσει μετα της γενεας ταύτης και κατακρινουσιν αυτήν. οτι μετενόησαν εις το κήρυγμα Ιωνα, και ιδου πλειον Ιωνα ωδε. 33 Ουδεις λύχνον αψας εις κρύπτην τίθησιν ουδε υπο τον μόδιον αλλ' επι την λυχνίαν, ινα οι εισπορευόμενοι το φως βλέπωσιν. 34 ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός σου. οταν ο οφθαλμός σου απλους η, και ολον το σωμά σου φωτεινόν εστιν. επαν δε πονηρος η, και το σωμά σου σκοτεινόν. 35 σκόπει ουν μη το φως το εν σοι σκότος εστίν. 36 ει ουν το σωμά σου ολον φωτεινόν, μη εχον μέρος τι σκοτεινόν, εσται φωτεινον ολον ως οταν ο λύχνος τη αστραπη φωτίζη σε. 37 Εν δε τω λαλησαι ερωτα αυτον Φαρισαιος οπως αριστήση παρ' αυτω. εισελθων δε ανέπεσεν. 38 ο δε Φαρισαιος ιδων εθαύμασεν οτι ου πρωτον εβαπτίσθη προ του αρίστου. 39 ειπεν δε ο κύριος προς αυτόν, Νυν υμεις οι Φαρισαιοι το εξωθεν του ποτηρίου και του πίνακος καθαρίζετε, το δε εσωθεν υμων γέμει αρπαγης και πονηρίας. 40 αφρονες, ουχ ο ποιήσας το εξωθεν και το εσωθεν εποίησεν; 41 πλην τα ενόντα δότε ελεημοσύνην, και ιδου πάντα καθαρα υμιν εστιν. 42 αλλα ουαι υμιν τοις Φαρισαίοις, οτι αποδεκατουτε το ηδύοσμον και το πήγανον και παν λάχανον, και παρέρχεσθε την κρίσιν και την αγάπην του θεου. ταυτα δε εδει ποιησαι κακεινα μη παρειναι. 43 ουαι υμιν τοις Φαρισαίοις, οτι αγαπατε την πρωτοκαθεδρίαν εν ταις συναγωγαις και τους ασπασμους εν ταις αγοραις. 44 ουαι υμιν, οτι εστε ως τα μνημεια τα αδηλα, και οι ανθρωποι οι περιπατουντες επάνω ουκ οιδασιν. 45 Αποκριθεις δέ τις των νομικων λέγει αυτω, Διδάσκαλε, ταυτα λέγων και ημας υβρίζεις. 46 ο δε ειπεν, Και υμιν τοις νομικοις ουαί, οτι φορτίζετε τους ανθρώπους φορτία δυσβάστακτα, και αυτοι ενι των δακτύλων υμων ου προσψαύετε τοις φορτίοις. 47 ουαι υμιν, οτι οικοδομειτε τα μνημεια των προφητων, οι δε πατέρες υμων απέκτειναν αυτούς. 48 αρα μάρτυρές εστε και συνευδοκειτε τοις εργοις των πατέρων υμων, οτι αυτοι μεν απέκτειναν αυτους υμεις δε οικοδομειτε. 49 δια τουτο και η σοφία του θεου ειπεν, Αποστελω εις αυτους προφήτας και αποστόλους, και εξ αυτων αποκτενουσιν και διώξουσιν, 50 ινα εκζητηθη το αιμα πάντων των προφητων το εκκεχυμένον απο καταβολης κόσμου απο της γενεας ταύτης, 51 απο αιματος Αβελ εως αιματος Ζαχαρίου του απολομένου μεταξυ του θυσιαστηρίου και του οικου. ναί, λέγω υμιν, εκζητηθήσεται απο της γενεας ταύτης. 52 ουαι υμιν τοις νομικοις, οτι ηρατε την κλειδα της γνώσεως. αυτοι ουκ εισήλθατε και τους εισερχομένους εκωλύσατε. 53 Κακειθεν εξελθόντος αυτου ηρξαντο οι γραμματεις και οι Φαρισαιοι δεινως ενέχειν και αποστοματίζειν αυτον περι πλειόνων, 54 ενεδρεύοντες αυτον θηρευσαί τι εκ του στόματος αυτου.
12:1 Εν οις επισυναχθεισων των μυριάδων του οχλου, ωστε καταπατειν αλλήλους, ηρξατο λέγειν προς τους μαθητας αυτου πρωτον, Προσέχετε εαυτοις απο της ζύμης, ητις εστιν υπόκρισις, των Φαρισαίων. 2 ουδεν δε συγκεκαλυμμένον εστιν ο ουκ αποκαλυφθήσεται, και κρυπτον ο ου γνωσθήσεται. 3 ανθ' ων οσα εν τη σκοτία ειπατε εν τω φωτι ακουσθήσεται, και ο προς το ους ελαλήσατε εν τοις ταμείοις κηρυχθήσεται επι των δωμάτων. 4 Λέγω δε υμιν τοις φίλοις μου, μη φοβηθητε απο των αποκτεινόντων το σωμα και μετα ταυτα μη εχόντων περισσότερόν τι ποιησαι. 5 υποδείξω δε υμιν τίνα φοβηθητε. φοβήθητε τον μετα το αποκτειναι εχοντα εξουσίαν εμβαλειν εις την γέενναν. ναί, λέγω υμιν, τουτον φοβήθητε. 6 ουχι πέντε στρουθία πωλουνται ασσαρίων δύο; και εν εξ αυτων ουκ εστιν επιλελησμένον ενώπιον του θεου. 7 αλλα και αι τρίχες της κεφαλης υμων πασαι ηρίθμηνται. μη φοβεισθε. πολλων στρουθίων διαφέρετε. 8 Λέγω δε υμιν, πας ος αν ομολογήση εν εμοι εμπροσθεν των ανθρώπων, και ο υιος του ανθρώπου ομολογήσει εν αυτω εμπροσθεν των αγγέλων του θεου. 9 ο δε αρνησάμενός με ενώπιον των ανθρώπων απαρνηθήσεται ενώπιον των αγγέλων του θεου. 10 και πας ος ερει λόγον εις τον υιον του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτω. τω δε εις το αγιον πνευμα βλασφημήσαντι ουκ αφεθήσεται. 11 οταν δε εισφέρωσιν υμας επι τας συναγωγας και τας αρχας και τας εξουσίας, μη μεριμνήσητε πως η τί απολογήσησθε η τί ειπητε. 12 το γαρ αγιον πνευμα διδάξει υμας εν αυτη τη ωρα α δει ειπειν. 13 Ειπεν δέ τις εκ του οχλου αυτω, Διδάσκαλε, ειπε τω αδελφω μου μερίσασθαι μετ' εμου την κληρονομίαν. 14 ο δε ειπεν αυτω, Ανθρωπε, τίς με κατέστησεν κριτην η μεριστην εφ' υμας; 15 ειπεν δε προς αυτούς, Ορατε και φυλάσσεσθε απο πάσης πλεονεξίας, οτι ουκ εν τω περισσεύειν τινι η ζωη αυτου εστιν εκ των υπαρχόντων αυτω. 16 Ειπεν δε παραβολην προς αυτους λέγων, Ανθρώπου τινος πλουσίου ευφόρησεν η χώρα. 17 και διελογίζετο εν εαυτω λέγων, Τί ποιήσω, οτι ουκ εχω που συνάξω τους καρπούς μου; 18 και ειπεν, Τουτο ποιήσω. καθελω μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω, και συνάξω εκει πάντα τον σιτον και τα αγαθά μου, 19 και ερω τη ψυχη μου, Ψυχή, εχεις πολλα αγαθα κείμενα εις ετη πολλά. αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου. 20 ειπεν δε αυτω ο θεός, Αφρων, ταύτη τη νυκτι την ψυχήν σου απαιτουσιν απο σου. α δε ητοίμασας, τίνι εσται; 21 ουτως ο θησαυρίζων εαυτω και μη εις θεον πλουτων. 22 Ειπεν δε προς τους μαθητάς αυτου, Δια τουτο λέγω υμιν, μη μεριμνατε τη ψυχη τί φάγητε, μηδε τω σώματι τί ενδύσησθε. 23 η γαρ ψυχη πλειόν εστιν της τροφης και το σωμα του ενδύματος. 24 κατανοήσατε τους κόρακας οτι ου σπείρουσιν ουδε θερίζουσιν, οις ουκ εστιν ταμειον ουδε αποθήκη, και ο θεος τρέφει αυτούς. πόσω μαλλον υμεις διαφέρετε των πετεινων. 25 τίς δε εξ υμων μεριμνων δύναται επι την ηλικίαν αυτου προσθειναι πηχυν; 26 ει ουν ουδε ελάχιστον δύνασθε, τί περι των λοιπων μεριμνατε; 27 κατανοήσατε τα κρίνα πως αυξάνει. ου κοπια ουδε νήθει. λέγω δε υμιν, ουδε Σολομων εν πάση τη δόξη αυτου περιεβάλετο ως εν τούτων. 28 ει δε εν αγρω τον χόρτον οντα σήμερον και αυριον εις κλίβανον βαλλόμενον ο θεος ουτως αμφιέζει, πόσω μαλλον υμας, ολιγόπιστοι. 29 και υμεις μη ζητειτε τί φάγητε και τί πίητε, και μη μετεωρίζεσθε. 30 ταυτα γαρ πάντα τα εθνη του κόσμου επιζητουσιν. υμων δε ο πατηρ οιδεν οτι χρήζετε τούτων. 31 πλην ζητειτε την βασιλείαν αυτου, και ταυτα προστεθήσεται υμιν. 32 Μη φοβου, το μικρον ποίμνιον, οτι ευδόκησεν ο πατηρ υμων δουναι υμιν την βασιλείαν. 33 Πωλήσατε τα υπάρχοντα υμων και δότε ελεημοσύνην. ποιήσατε εαυτοις βαλλάντια μη παλαιούμενα, θησαυρον ανέκλειπτον εν τοις ουρανοις, οπου κλέπτης ουκ εγγίζει ουδε σης διαφθείρει. 34 οπου γάρ εστιν ο θησαυρος υμων, εκει και η καρδία υμων εσται. 35 Εστωσαν υμων αι οσφύες περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι, 36 και υμεις ομοιοι ανθρώποις προσδεχομένοις τον κύριον εαυτων πότε αναλύση εκ των γάμων, ινα ελθόντος και κρούσαντος ευθέως ανοίξωσιν αυτω. 37 μακάριοι οι δουλοι εκεινοι, ους ελθων ο κύριος ευρήσει γρηγορουντας. αμην λέγω υμιν οτι περιζώσεται και ανακλινει αυτους και παρελθων διακονήσει αυτοις. 38 καν εν τη δευτέρα καν εν τη τρίτη φυλακη ελθη και ευρη ουτως, μακάριοί εισιν εκεινοι. 39 τουτο δε γινώσκετε οτι ει ηδει ο οικοδεσπότης ποία ωρα ο κλέπτης ερχεται, ουκ αν αφηκεν διορυχθηναι τον οικον αυτου. 40 και υμεις γίνεσθε ετοιμοι, οτι η ωρα ου δοκειτε ο υιος του ανθρώπου ερχεται. 41 Ειπεν δε ο Πέτρος, Κύριε, προς ημας την παραβολην ταύτην λέγεις η και προς πάντας; 42 και ειπεν ο κύριος, Τίς αρα εστιν ο πιστος οικονόμος ο φρόνιμος, ον καταστήσει ο κύριος επι της θεραπείας αυτου του διδόναι εν καιρω το σιτομέτριον; 43 μακάριος ο δουλος εκεινος, ον ελθων ο κύριος αυτου ευρήσει ποιουντα ουτως. 44 αληθως λέγω υμιν οτι επι πασιν τοις υπάρχουσιν αυτου καταστήσει αυτόν. 45 εαν δε ειπη ο δουλος εκεινος εν τη καρδία αυτου, Χρονίζει ο κύριός μου ερχεσθαι, και αρξηται τύπτειν τους παιδας και τας παιδίσκας, εσθίειν τε και πίνειν και μεθύσκεσθαι, 46 ηξει ο κύριος του δούλου εκείνου εν ημέρα η ου προσδοκα και εν ωρα η ου γινώσκει, και διχοτομήσει αυτον και το μέρος αυτου μετα των απίστων θήσει. 47 εκεινος δε ο δουλος ο γνους το θέλημα του κυρίου αυτου και μη ετοιμάσας η ποιήσας προς το θέλημα αυτου δαρήσεται πολλάς. 48 ο δε μη γνούς, ποιήσας δε αξια πληγων, δαρήσεται ολίγας. παντι δε ω εδόθη πολύ, πολυ ζητηθήσεται παρ' αυτου, και ω παρέθεντο πολύ, περισσότερον αιτήσουσιν αυτόν. 49 Πυρ ηλθον βαλειν επι την γην, και τί θέλω ει ηδη ανήφθη. 50 βάπτισμα δε εχω βαπτισθηναι, και πως συνέχομαι εως οτου τελεσθη. 51 δοκειτε οτι ειρήνην παρεγενόμην δουναι εν τη γη; ουχί, λέγω υμιν, αλλ η διαμερισμόν. 52 εσονται γαρ απο του νυν πέντε εν ενι οικω διαμεμερισμένοι, τρεις επι δυσιν και δύο επι τρισίν, 53 διαμερισθήσονται πατηρ επι υιω και υιος επι πατρί, μήτηρ επι την θυγατέρα και θυγάτηρ επι την μητέρα, πενθερα επι την νύμφην αυτης και νύμφη επι την πενθεράν. 54 Ελεγεν δε και τοις οχλοις, Οταν ιδητε την νεφέλην ανατέλλουσαν επι δυσμων, ευθέως λέγετε οτι Ομβρος ερχεται, και γίνεται ουτως. 55 και οταν νότον πνέοντα, λέγετε οτι Καύσων εσται, και γίνεται. 56 υποκριταί, το πρόσωπον της γης και του ουρανου οιδατε δοκιμάζειν, τον καιρον δε τουτον πως ουκ οιδατε δοκιμάζειν; 57 Τί δε και αφ' εαυτων ου κρίνετε το δίκαιον; 58 ως γαρ υπάγεις μετα του αντιδίκου σου επ' αρχοντα, εν τη οδω δος εργασίαν απηλλάχθαι απ' αυτου, μήποτε κατασύρη σε προς τον κριτήν, και ο κριτής σε παραδώσει τω πράκτορι, και ο πράκτωρ σε βαλει εις φυλακήν. 59 λέγω σοι, ου μη εξέλθης εκειθεν εως και το εσχατον λεπτον αποδως.
13:1 Παρησαν δέ τινες εν αυτω τω καιρω απαγγέλλοντες αυτω περι των Γαλιλαίων ων το αιμα Πιλατος εμιξεν μετα των θυσιων αυτων. 2 και αποκριθεις ειπεν αυτοις, Δοκειτε οτι οι Γαλιλαιοι ουτοι αμαρτωλοι παρα πάντας τους Γαλιλαίους εγένοντο, οτι ταυτα πεπόνθασιν; 3 ουχί, λέγω υμιν, αλλ' εαν μη μετανοητε πάντες ομοίως απολεισθε. 4 η εκεινοι οι δεκαοκτω εφ' ους επεσεν ο πύργος εν τω Σιλωαμ και απέκτεινεν αυτούς, δοκειτε οτι αυτοι οφειλέται εγένοντο παρα πάντας τους ανθρώπους τους κατοικουντας Ιερουσαλήμ; 5 ουχί, λέγω υμιν, αλλ' εαν μη μετανοητε πάντες ωσαύτως απολεισθε. 6 Ελεγεν δε ταύτην την παραβολήν. Συκην ειχέν τις πεφυτευμένην εν τω αμπελωνι αυτου, και ηλθεν ζητων καρπον εν αυτη και ουχ ευρεν. 7 ειπεν δε προς τον αμπελουργόν, Ιδου τρία ετη αφ' ου ερχομαι ζητων καρπον εν τη συκη ταύτη και ουχ ευρίσκω. εκκοψον ουν αυτήν. ινατί και την γην καταργει; 8 ο δε αποκριθεις λέγει αυτω, Κύριε, αφες αυτην και τουτο το ετος, εως οτου σκάψω περι αυτην και βάλω κόπρια. 9 καν μεν ποιήση καρπον εις το μέλλον,ν ει δε μή γε, εκκόψεις αυτήν. 10 Ην δε διδάσκων εν μια των συναγωγων εν τοις σάββασιν. 11 και ιδου γυνη πνευμα εχουσα ασθενείας ετη δεκαοκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. 12 ιδων δε αυτην ο Ιησους προσεφώνησεν και ειπεν αυτη, Γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου, 13 και επέθηκεν αυτη τας χειρας. και παραχρημα ανωρθώθη, και εδόξαζεν τον θεόν. 14 αποκριθεις δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτων οτι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησους, ελεγεν τω οχλω οτι Εξ ημέραι εισιν εν αις δει εργάζεσθαι. εν αυταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε και μη τη ημέρα του σαββάτου. 15 απεκρίθη δε αυτω ο κύριος και ειπεν, Υποκριταί, εκαστος υμων τω σαββάτω ου λύει τον βουν αυτου η τον ονον απο της φάτνης και απαγαγων ποτίζει; 16 ταύτην δε θυγατέρα Αβρααμ ουσαν, ην εδησεν ο Σατανας ιδου δέκα και οκτω ετη, ουκ εδει λυθηναι απο του δεσμου τούτου τη ημέρα του σαββάτου; 17 και ταυτα λέγοντος αυτου κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτω, και πας ο οχλος εχαιρεν επι πασιν τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ' αυτου. 18 Ελεγεν ουν, Τίνι ομοία εστιν η βασιλεία του θεου, και τίνι ομοιώσω αυτήν; 19 ομοία εστιν κόκκω σινάπεως, ον λαβων ανθρωπος εβαλεν εις κηπον εαυτου, και ηυξησεν και εγένετο εις δένδρον, και τα πετεινα του ουρανου κατεσκήνωσεν εν τοις κλάδοις αυτου. 20 Και πάλιν ειπεν, Τίνι ομοιώσω την βασιλείαν του θεου; 21 ομοία εστιν ζύμη, ην λαβουσα γυνη ενέκρυψεν εις αλεύρου σάτα τρία εως ου εζυμώθη ολον. 22 Και διεπορεύετο κατα πόλεις και κώμας διδάσκων και πορείαν ποιούμενος εις Ιεροσόλυμα. 23 ειπεν δέ τις αυτω, Κύριε, ει ολίγοι οι σωζόμενοι; ο δε ειπεν προς αυτούς, 24 Αγωνίζεσθε εισελθειν δια της στενης θύρας, οτι πολλοί, λέγω υμιν, ζητήσουσιν εισελθειν και ουκ ισχύσουσιν. 25 αφ' ου αν εγερθη ο οικοδεσπότης και αποκλείση την θύραν, και αρξησθε εξω εστάναι και κρούειν την θύραν λέγοντες, Κύριε, ανοιξον ημιν. και αποκριθεις ερει υμιν, Ουκ οιδα υμας πόθεν εστέ. 26 τότε αρξεσθε λέγειν, Εφάγομεν ενώπιόν σου και επίομεν, και εν ταις πλατείαις ημων εδίδαξας. 27 και ερει λέγων υμιν, Ουκ οιδα υμας πόθεν εστέ. απόστητε απ' εμου, πάντες εργάται αδικίας. 28 εκει εσται ο κλαυθμος και ο βρυγμος των οδόντων, οταν οψεσθε Αβρααμ και Ισαακ και Ιακωβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία του θεου, υμας δε εκβαλλομένους εξω. 29 και ηξουσιν απο ανατολων και δυσμων και απο βορρα και νότου και ανακλιθήσονται εν τη βασιλεία του θεου. 30 και ιδου εισιν εσχατοι οι εσονται πρωτοι, και εισιν πρωτοι οι εσονται εσχατοι. 31 Εν αυτη τη ωρα προσηλθάν τινες Φαρισαιοι λέγοντες αυτω, Εξελθε και πορεύου εντευθεν, οτι Ηρώδης θέλει σε αποκτειναι. 32 και ειπεν αυτοις, Πορευθέντες ειπατε τη αλώπεκι ταύτη, Ιδου εκβάλλω δαιμόνια και ιάσεις αποτελω σήμερον και αυριον, και τη τρίτη τελειουμαι. 33 πλην δει με σήμερον και αυριον και τη εχομένη πορεύεσθαι, οτι ουκ ενδέχεται προφήτην απολέσθαι εξω Ιερουσαλήμ. 34 Ιερουσαλημ Ιερουσαλήμ, η αποκτείνουσα τους προφήτας και λιθοβολουσα τους απεσταλμένους προς αυτήν, ποσάκις ηθέλησα επισυνάξαι τα τέκνα σου ον τρόπον ορνις την εαυτης νοσσιαν υπο τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. 35 ιδου αφίεται υμιν ο οικος υμων. λέγω δε υμιν, ου μη ιδητέ με εως ηξει οτε ειπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι κυρίου.
14:1 Και εγένετο εν τω ελθειν αυτον εις οικόν τινος των αρχόντων των Φαρισαίων σαββάτω φαγειν αρτον και αυτοι ησαν παρατηρούμενοι αυτόν. 2 και ιδου ανθρωπός τις ην υδρωπικος εμπροσθεν αυτου. 3 και αποκριθεις ο Ιησους ειπεν προς τους νομικους και Φαρισαίους λέγων, Εξεστιν τω σαββάτω θεραπευσαι η ου; 4 οι δε ησύχασαν. και επιλαβόμενος ιάσατο αυτον και απέλυσεν. 5 και προς αυτους ειπεν, Τίνος υμων υιος η βους εις φρέαρ πεσειται, και ουκ ευθέως ανασπάσει αυτον εν ημέρα του σαββάτου; 6 και ουκ ισχυσαν ανταποκριθηναι προς ταυτα. 7 Ελεγεν δε προς τους κεκλημένους παραβολήν, επέχων πως τας πρωτοκλισίας εξελέγοντο, λέγων προς αυτούς, 8 Οταν κληθης υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθης εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου η κεκλημένος υπ' αυτου, 9 και ελθων ο σε και αυτον καλέσας ερει σοι, Δος τούτω τόπον, και τότε αρξη μετα αισχύνης τον εσχατον τόπον κατέχειν. 10 αλλ οταν κληθης πορευθεις ανάπεσε εις τον εσχατον τόπον, ινα οταν ελθη ο κεκληκώς σε ερει σοι, Φίλε, προσανάβηθι ανώτερον. τότε εσται σοι δόξα ενώπιον πάντων των συνανακειμένων σοι. 11 οτι πας ο υψων εαυτον ταπεινωθήσεται και ο ταπεινων εαυτον υψωθήσεται. 12 Ελεγεν δε και τω κεκληκότι αυτόν, Οταν ποιης αριστον η δειπνον, μη φώνει τους φίλους σου μηδε τους αδελφούς σου μηδε τους συγγενεις σου μηδε γείτονας πλουσίους, μήποτε και αυτοι αντικαλέσωσίν σε και γένηται ανταπόδομά σοι. 13 αλλ οταν δοχην ποιης, κάλει πτωχούς, αναπείρους, χωλούς, τυφλούς. 14 και μακάριος εση, οτι ουκ εχουσιν ανταποδουναί σοι, ανταποδοθήσεται γάρ σοι εν τη αναστάσει των δικαίων. 15 Ακούσας δέ τις των συνανακειμένων ταυτα ειπεν αυτω, Μακάριος οστις φάγεται αρτον εν τη βασιλεία του θεου. 16 ο δε ειπεν αυτω, Ανθρωπός τις εποίει δειπνον μέγα, και εκάλεσεν πολλούς, 17 και απέστειλεν τον δουλον αυτου τη ωρα του δείπνου ειπειν τοις κεκλημένοις, Ερχεσθε, οτι ηδη ετοιμά εστιν. 18 και ηρξαντο απο μιας πάντες παραιτεισθαι. ο πρωτος ειπεν αυτω, Αγρον ηγόρασα και εχω ανάγκην εξελθων ιδειν αυτόν. ερωτω σε, εχε με παρητημένον. 19 και ετερος ειπεν, Ζεύγη βοων ηγόρασα πέντε και πορεύομαι δοκιμάσαι αυτά. ερωτω σε, εχε με παρητημένον. 20 και ετερος ειπεν, Γυναικα εγημα και δια τουτο ου δύναμαι ελθειν. 21 και παραγενόμενος ο δουλος απήγγειλεν τω κυρίω αυτου ταυτα. τότε οργισθεις ο οικοδεσπότης ειπεν τω δούλω αυτου, Εξελθε ταχέως εις τας πλατείας και ρύμας της πόλεως, και τους πτωχους και αναπείρους και τυφλους και χωλους εισάγαγε ωδε. 22 και ειπεν ο δουλος, Κύριε, γέγονεν ο επέταξας, και ετι τόπος εστίν. 23 και ειπεν ο κύριος προς τον δουλον, Εξελθε εις τας οδους και φραγμους και ανάγκασον εισελθειν, ινα γεμισθη μου ο οικος. 24 λέγω γαρ υμιν οτι ουδεις των ανδρων εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου. 25 Συνεπορεύοντο δε αυτω οχλοι πολλοί, και στραφεις ειπεν προς αυτούς, 26 Ει τις ερχεται πρός με και ου μισει τον πατέρα εαυτου και την μητέρα και την γυναικα και τα τέκνα και τους αδελφους και τας αδελφάς, ετι τε και την ψυχην εαυτου, ου δύναται ειναί μου μαθητής. 27 οστις ου βαστάζει τον σταυρον εαυτου και ερχεται οπίσω μου ου δύναται ειναί μου μαθητής. 28 τίς γαρ εξ υμων θέλων πύργον οικοδομησαι ουχι πρωτον καθίσας ψηφίζει την δαπάνην, ει εχει εις απαρτισμόν; 29 ινα μήποτε θέντος αυτου θεμέλιον και μη ισχύοντος εκτελέσαι πάντες οι θεωρουντες αρξωνται αυτω εμπαίζειν 30 λέγοντες οτι Ουτος ο ανθρωπος ηρξατο οικοδομειν και ουκ ισχυσεν εκτελέσαι. 31 η τίς βασιλευς πορευόμενος ετέρω βασιλει συμβαλειν εις πόλεμον ουχι καθίσας πρωτον βουλεύσεται ει δυνατός εστιν εν δέκα χιλιάσιν υπαντησαι τω μετα εικοσι χιλιάδων ερχομένω επ' αυτόν; 32 ει δε μή γε, ετι αυτου πόρρω οντος πρεσβείαν αποστείλας ερωτα τα προς ειρήνην. 33 ουτως ουν πας εξ υμων ος ουκ αποτάσσεται πασιν τοις εαυτου υπάρχουσιν ου δύναται ειναί μου μαθητής. 34 Καλον ουν το αλας. εαν δε και το αλας μωρανθη, εν τίνι αρτυθήσεται; 35 ουτε εις γην ουτε εις κοπρίαν ευθετόν εστιν. εξω βάλλουσιν αυτό. ο εχων ωτα ακούειν ακουέτω.
15:1 Ησαν δε αυτω εγγίζοντες πάντες οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακούειν αυτου. 2 και διεγόγγυζον οι τε Φαρισαιοι και οι γραμματεις λέγοντες οτι Ουτος αμαρτωλους προσδέχεται και συνεσθίει αυτοις. 3 ειπεν δε προς αυτους την παραβολην ταύτην λέγων, 4 Τίς ανθρωπος εξ υμων εχων εκατον πρόβατα και απολέσας εξ αυτων εν ου καταλείπει τα ενενήκοντα εννέα εν τη ερήμω και πορεύεται επι το απολωλος εως ευρη αυτό; 5 και ευρων επιτίθησιν επι τους ωμους αυτου χαίρων, 6 και ελθων εις τον οικον συγκαλει τους φίλους και τους γείτονας λέγων αυτοις, Συγχάρητέ μοι, οτι ευρον το πρόβατόν μου το απολωλός. 7 λέγω υμιν οτι ουτως χαρα εν τω ουρανω εσται επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενήκοντα εννέα δικαίοις οιτινες ου χρείαν εχουσιν μετανοίας. 8 Η τίς γυνη δραχμας εχουσα δέκα, εαν απολέση δραχμην μίαν, ουχι απτει λύχνον και σαροι την οικίαν και ζητει επιμελως εως ου ευρη; 9 και ευρουσα συγκαλει τας φίλας και γείτονας λέγουσα, Συγχάρητέ μοι, οτι ευρον την δραχμην ην απώλεσα. 10 ουτως, λέγω υμιν, γίνεται χαρα ενώπιον των αγγέλων του θεου επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι. 11 Ειπεν δέ, Ανθρωπός τις ειχεν δύο υιούς. 12 και ειπεν ο νεώτερος αυτων τω πατρί, Πάτερ, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας. ο δε διειλεν αυτοις τον βίον. 13 και μετ' ου πολλας ημέρας συναγαγων πάντα ο νεώτερος υιος απεδήμησεν εις χώραν μακράν, και εκει διεσκόρπισεν την ουσίαν αυτου ζων ασώτως. 14 δαπανήσαντος δε αυτου πάντα εγένετο λιμος ισχυρα κατα την χώραν εκείνην, και αυτος ηρξατο υστερεισθαι. 15 και πορευθεις εκολλήθη ενι των πολιτων της χώρας εκείνης, και επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου βόσκειν χοίρους. 16 και επεθύμει χορτασθηναι εκ των κερατίων ων ησθιον οι χοιροι, και ουδεις εδίδου αυτω. 17 εις εαυτον δε ελθων εφη, Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύονται αρτων, εγω δε λιμω ωδε απόλλυμαι. 18 αναστας πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερω αυτω, Πάτερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενώπιόν σου, 19 ουκέτι ειμι αξιος κληθηναι υιός σου. ποίησόν με ως ενα των μισθίων σου. 20 και αναστας ηλθεν προς τον πατέρα εαυτου. ετι δε αυτου μακραν απέχοντος ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εσπλαγχνίσθη και δραμων επέπεσεν επι τον τράχηλον αυτου και κατεφίλησεν αυτόν. 21 ειπεν δε ο υιος αυτω, Πάτερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμι αξιος κληθηναι υιός σου. 22 ειπεν δε ο πατηρ προς τους δούλους αυτου, Ταχυ εξενέγκατε στολην την πρώτην και ενδύσατε αυτόν, και δότε δακτύλιον εις την χειρα αυτου και υποδήματα εις τους πόδας, 23 και φέρετε τον μόσχον τον σιτευτόν, θύσατε και φαγόντες ευφρανθωμεν, 24 οτι ουτος ο υιός μου νεκρος ην και ανέζησεν, ην απολωλως και ευρέθη. και ηρξαντο ευφραίνεσθαι. 25 Ην δε ο υιος αυτου ο πρεσβύτερος εν αγρω. και ως ερχόμενος ηγγισεν τη οικία, ηκουσεν συμφωνίας και χορων, 26 και προσκαλεσάμενος ενα των παίδων επυνθάνετο τί αν ειη ταυτα. 27 ο δε ειπεν αυτω οτι Ο αδελφός σου ηκει, και εθυσεν ο πατήρ σου τον μόσχον τον σιτευτόν, οτι υγιαίνοντα αυτον απέλαβεν. 28 ωργίσθη δε και ουκ ηθελεν εισελθειν. ο δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκάλει αυτόν. 29 ο δε αποκριθεις ειπεν τω πατρι αυτου, Ιδου τοσαυτα ετη δουλεύω σοι και ουδέποτε εντολήν σου παρηλθον, και εμοι ουδέποτε εδωκας εριφον ινα μετα των φίλων μου ευφρανθω. 30 οτε δε ο υιός σου ουτος ο καταφαγών σου τον βίον μετα πορνων ηλθεν, εθυσας αυτω τον σιτευτον μόσχον. 31 ο δε ειπεν αυτω, Τέκνον, συ πάντοτε μετ' εμου ει, και πάντα τα εμα σά εστιν. 32 ευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει, οτι ο αδελφός σου ουτος νεκρος ην και εζησεν, και απολωλως και ευρέθη.
16:1 Ελεγεν δε και προς τους μαθητάς, Ανθρωπός τις ην πλούσιος ος ειχεν οικονόμον, και ουτος διεβλήθη αυτω ως διασκορπίζων τα υπάρχοντα αυτου. 2 και φωνήσας αυτον ειπεν αυτω, Τί τουτο ακούω περι σου; απόδος τον λόγον της οικονομίας σου, ου γαρ δύνη ετι οικονομειν. 3 ειπεν δε εν εαυτω ο οικονόμος, Τί ποιήσω, οτι ο κύριός μου αφαιρειται την οικονομίαν απ' εμου; σκάπτειν ουκ ισχύω, επαιτειν αισχύνομαι. 4 εγνων τί ποιήσω, ινα οταν μετασταθω εκ της οικονομίας δέξωνταί με εις τους οικους αυτων. 5 και προσκαλεσάμενος ενα εκαστον των χρεοφειλετων του κυρίου εαυτου ελεγεν τω πρώτω, Πόσον οφείλεις τω κυρίω μου; 6 ο δε ειπεν, Εκατον βάτους ελαίου. ο δε ειπεν αυτω, Δέξαι σου τα γράμματα και καθίσας ταχέως γράψον πεντήκοντα. 7 επειτα ετέρω ειπεν, Συ δε πόσον οφείλεις; ο δε ειπεν, Εκατον κόρους σίτου. λέγει αυτω, Δέξαι σου τα γράμματα και γράψον ογδοήκοντα. 8 και επήνεσεν ο κύριος τον οικονόμον της αδικίας οτι φρονίμως εποίησεν. οτι οι υιοι του αιωνος τούτου φρονιμώτεροι υπερ τους υιους του φωτος εις την γενεαν την εαυτων εισιν. 9 Και εγω υμιν λέγω, εαυτοις ποιήσατε φίλους εκ του μαμωνα της αδικίας, ινα οταν εκλίπη δέξωνται υμας εις τας αιωνίους σκηνάς. 10 ο πιστος εν ελαχίστω και εν πολλω πιστός εστιν, και ο εν ελαχίστω αδικος και εν πολλω αδικός εστιν. 11 ει ουν εν τω αδίκω μαμωνα πιστοι ουκ εγένεσθε, το αληθινον τίς υμιν πιστεύσει; 12 και ει εν τω αλλοτρίω πιστοι ουκ εγένεσθε, το υμέτερον τίς υμιν δώσει; 13 Ουδεις οικέτης δύναται δυσι κυρίοις δουλεύειν. η γαρ τον ενα μισήσει και τον ετερον αγαπήσει, η ενος ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε θεω δουλεύειν και μαμωνα. 14 Ηκουον δε ταυτα πάντα οι Φαρισαιοι φιλάργυροι υπάρχοντες, και εξεμυκτήριζον αυτόν. 15 και ειπεν αυτοις, Υμεις εστε οι δικαιουντες εαυτους ενώπιον των ανθρώπων, ο δε θεος γινώσκει τας καρδίας υμων. οτι το εν ανθρώποις υψηλον βδέλυγμα ενώπιον του θεου. 16 Ο νόμος και οι προφηται μέχρι Ιωάννου. απο τότε η βασιλεία του θεου ευαγγελίζεται και πας εις αυτην βιάζεται. 17 Ευκοπώτερον δέ εστιν τον ουρανον και την γην παρελθειν η του νόμου μίαν κεραίαν πεσειν. 18 Πας ο απολύων την γυναικα αυτου και γαμων ετέραν μοιχεύει, και ο απολελυμένην απο ανδρος γαμων μοιχεύει. 19 Ανθρωπος δέ τις ην πλούσιος, και ενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον ευφραινόμενος καθ' ημέραν λαμπρως. 20 πτωχος δέ τις ονόματι Λάζαρος εβέβλητο προς τον πυλωνα αυτου ειλκωμένος 21 και επιθυμων χορτασθηναι απο των πιπτόντων απο της τραπέζης του πλουσίου. αλλα και οι κύνες ερχόμενοι επέλειχον τα ελκη αυτου. 22 εγένετο δε αποθανειν τον πτωχον και απενεχθηναι αυτον υπο των αγγέλων εις τον κόλπον Αβραάμ. απέθανεν δε και ο πλούσιος και ετάφη. 23 και εν τω αδη επάρας τους οφθαλμους αυτου, υπάρχων εν βασάνοις, ορα Αβρααμ απο μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτου. 24 και αυτος φωνήσας ειπεν, Πάτερ Αβραάμ, ελέησόν με και πέμψον Λάζαρον ινα βάψη το ακρον του δακτύλου αυτου υδατος και καταψύξη την γλωσσάν μου, οτι οδυνωμαι εν τη φλογι ταύτη. 25 ειπεν δε Αβραάμ, Τέκνον, μνήσθητι οτι απέλαβες τα αγαθά σου εν τη ζωη σου, και Λάζαρος ομοίως τα κακά. νυν δε ωδε παρακαλειται συ δε οδυνασαι. 26 και εν πασι τούτοις μεταξυ ημων και υμων χάσμα μέγα εστήρικται, οπως οι θέλοντες διαβηναι ενθεν προς υμας μη δύνωνται, μηδε εκειθεν προς ημας διαπερωσιν. 27 ειπεν δέ, Ερωτω σε ουν, πάτερ, ινα πέμψης αυτον εις τον οικον του πατρός μου, 28 εχω γαρ πέντε αδελφούς, οπως διαμαρτύρηται αυτοις, ινα μη και αυτοι ελθωσιν εις τον τόπον τουτον της βασάνου. 29 λέγει δε Αβραάμ, Εχουσι Μωϋσέα και τους προφήτας. ακουσάτωσαν αυτων. 30 ο δε ειπεν, Ουχί, πάτερ Αβραάμ, αλλ' εάν τις απο νεκρων πορευθη προς αυτους μετανοήσουσιν. 31 ειπεν δε αυτω, Ει Μωϋσέως και των προφητων ουκ ακούουσιν, ουδ' εάν τις εκ νεκρων αναστη πεισθήσονται.
17:1 Ειπεν δε προς τους μαθητας αυτου, Ανένδεκτόν εστιν του τα σκάνδαλα μη ελθειν, πλην ουαι δι' ου ερχεται. 2 λυσιτελει αυτω ει λίθος μυλικος περίκειται περι τον τράχηλον αυτου και ερριπται εις την θάλασσαν η ινα σκανδαλίση των μικρων τούτων ενα. 3 προσέχετε εαυτοις. εαν αμάρτη ο αδελφός σου επιτίμησον αυτω, και εαν μετανοήση αφες αυτω. 4 και εαν επτάκις της ημέρας αμαρτήση εις σε και επτάκις επιστρέψη προς σε λέγων, Μετανοω, αφήσεις αυτω. 5 Και ειπαν οι απόστολοι τω κυρίω, Πρόσθες ημιν πίστιν. 6 ειπεν δε ο κύριος, Ει εχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ελέγετε αν τη συκαμίνω ταύτη, Εκριζώθητι και φυτεύθητι εν τη θαλάσση. και υπήκουσεν αν υμιν. 7 Τίς δε εξ υμων δουλον εχων αροτριωντα η ποιμαίνοντα, ος εισελθόντι εκ του αγρου ερει αυτω, Ευθέως παρελθων ανάπεσε, 8 αλλ ουχι ερει αυτω, Ετοίμασον τί δειπνήσω, και περιζωσάμενος διακόνει μοι εως φάγω και πίω, και μετα ταυτα φάγεσαι και πίεσαι σύ; 9 μη εχει χάριν τω δούλω οτι εποίησεν τα διαταχθέντα; 10 ουτως και υμεις, οταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμιν, λέγετε οτι Δουλοι αχρειοί εσμεν, ο ωφείλομεν ποιησαι πεποιήκαμεν. 11 Και εγένετο εν τω πορεύεσθαι εις Ιερουσαλημ και αυτος διήρχετο δια μέσον Σαμαρείας και Γαλιλαίας. 12 και εισερχομένου αυτου εις τινα κώμην απήντησαν αυτω δέκα λεπροι ανδρες, οι εστησαν πόρρωθεν, 13 και αυτοι ηραν φωνην λέγοντες, Ιησου επιστάτα, ελέησον ημας. 14 και ιδων ειπεν αυτοις, Πορευθέντες επιδείξατε εαυτους τοις ιερευσιν. και εγένετο εν τω υπάγειν αυτους εκαθαρίσθησαν. 15 εις δε εξ αυτων, ιδων οτι ιάθη, υπέστρεψεν μετα φωνης μεγάλης δοξάζων τον θεόν, 16 και επεσεν επι πρόσωπον παρα τους πόδας αυτου ευχαριστων αυτω. και αυτος ην Σαμαρίτης. 17 αποκριθεις δε ο Ιησους ειπεν, Ουχι οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα που; 18 ουχ ευρέθησαν υποστρέψαντες δουναι δόξαν τω θεω ει μη ο αλλογενης ουτος; 19 και ειπεν αυτω, Αναστας πορεύου. η πίστις σου σέσωκέν σε. 20 Επερωτηθεις δε υπο των Φαρισαίων πότε ερχεται η βασιλεία του θεου απεκρίθη αυτοις και ειπεν, Ουκ ερχεται η βασιλεία του θεου μετα παρατηρήσεως, 21 ουδε ερουσιν, Ιδου ωδε. η, Εκει. ιδου γαρ η βασιλεία του θεου εντος υμων εστιν. 22 Ειπεν δε προς τους μαθητάς, Ελεύσονται ημέραι οτε επιθυμήσετε μίαν των ημερων του υιου του ανθρώπου ιδειν και ουκ οψεσθε. 23 και ερουσιν υμιν, Ιδου εκει. η, Ιδου ωδε. μη απέλθητε μηδε διώξητε. 24 ωσπερ γαρ η αστραπη αστράπτουσα εκ της υπο τον ουρανον εις την υπ' ουρανον λάμπει, ουτως εσται ο υιος του ανθρώπου εν τη ημέρα αυτου. 25 πρωτον δε δει αυτον πολλα παθειν και αποδοκιμασθηναι απο της γενεας ταύτης. 26 και καθως εγένετο εν ταις ημέραις Νωε, ουτως εσται και εν ταις ημέραις του υιου του ανθρώπου. 27 ησθιον, επινον, εγάμουν, εγαμίζοντο, αχρι ης ημέρας εισηλθεν Νωε εις την κιβωτόν, και ηλθεν ο κατακλυσμος και απώλεσεν πάντας. 28 ομοίως καθως εγένετο εν ταις ημέραις Λώτ. ησθιον, επινον, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, ωκοδόμουν. 29 η δε ημέρα εξηλθεν Λωτ απο Σοδόμων, εβρεξεν πυρ και θειον απ' ουρανου και απώλεσεν πάντας. 30 κατα τα αυτα εσται η ημέρα ο υιος του ανθρώπου αποκαλύπτεται. 31 εν εκείνη τη ημέρα ος εσται επι του δώματος και τα σκεύη αυτου εν τη οικία, μη καταβάτω αραι αυτά, και ο εν αγρω ομοίως μη επιστρεψάτω εις τα οπίσω. 32 μνημονεύετε της γυναικος Λώτ. 33 ος εαν ζητήση την ψυχην αυτου περιποιήσασθαι απολέσει αυτήν, ος δ αν απολέση ζωογονήσει αυτήν. 34 λέγω υμιν, ταύτη τη νυκτι εσονται δύο επι κλίνης μιας, ο εις παραλημφθήσεται και ο ετερος αφεθήσεται. 35 εσονται δύο αλήθουσαι επι το αυτό, η μία παραλημφθήσεται η δε ετέρα αφεθήσεται. 36 37 και αποκριθέντες λέγουσιν αυτω, Που, κύριε; ο δε ειπεν αυτοις, Οπου το σωμα, εκει και οι αετοι επισυναχθήσονται.
18:1 Ελεγεν δε παραβολην αυτοις προς το δειν πάντοτε προσεύχεσθαι αυτους και μη εγκακειν, 2 λέγων, Κριτής τις ην εν τινι πόλει τον θεον μη φοβούμενος και ανθρωπον μη εντρεπόμενος. 3 χήρα δε ην εν τη πόλει εκείνη και ηρχετο προς αυτον λέγουσα, Εκδίκησόν με απο του αντιδίκου μου. 4 και ουκ ηθελεν επι χρόνον, μετα δε ταυτα ειπεν εν εαυτω, Ει και τον θεον ου φοβουμαι ουδε ανθρωπον εντρέπομαι, 5 διά γε το παρέχειν μοι κόπον την χήραν ταύτην εκδικήσω αυτήν, ινα μη εις τέλος ερχομένη υπωπιάζη με. 6 Ειπεν δε ο κύριος, Ακούσατε τί ο κριτης της αδικίας λέγει. 7 ο δε θεος ου μη ποιήση την εκδίκησιν των εκλεκτων αυτου των βοώντων αυτω ημέρας και νυκτός, και μακροθυμει επ' αυτοις; 8 λέγω υμιν οτι ποιήσει την εκδίκησιν αυτων εν τάχει. πλην ο υιος του ανθρώπου ελθων αρα ευρήσει την πίστιν επι της γης; 9 Ειπεν δε και πρός τινας τους πεποιθότας εφ' εαυτοις οτι εισιν δίκαιοι και εξουθενουντας τους λοιπους την παραβολην ταύτην. 10 Ανθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερον προσεύξασθαι, ο εις Φαρισαιος και ο ετερος τελώνης. 11 ο Φαρισαιος σταθεις προς εαυτον ταυτα προσηύχετο, Ο θεός, ευχαριστω σοι οτι ουκ ειμι ωσπερ οι λοιποι των ανθρώπων, αρπαγες, αδικοι, μοιχοί, η και ως ουτος ο τελώνης. 12 νηστεύω δις του σαββάτου, αποδεκατω πάντα οσα κτωμαι. 13 ο δε τελώνης μακρόθεν εστως ουκ ηθελεν ουδε τους οφθαλμους επαραι εις τον ουρανόν, αλλ ετυπτεν το στηθος αυτου λέγων, Ο θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλω. 14 λέγω υμιν, κατέβη ουτος δεδικαιωμένος εις τον οικον αυτου παρ' εκεινον. οτι πας ο υψων εαυτον ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινων εαυτον υψωθήσεται. 15 Προσέφερον δε αυτω και τα βρέφη ινα αυτων απτηται. ιδόντες δε οι μαθηται επετίμων αυτοις. 16 ο δε Ιησους προσεκαλέσατο αυτα λέγων, Αφετε τα παιδία ερχεσθαι πρός με και μη κωλύετε αυτά, των γαρ τοιούτων εστιν η βασιλεία του θεου. 17 αμην λέγω υμιν, ος αν μη δέξηται την βασιλείαν του θεου ως παιδίον, ου μη εισέλθη εις αυτήν. 18 Και επηρώτησέν τις αυτον αρχων λέγων, Διδάσκαλε αγαθέ, τί ποιήσας ζωην αιώνιον κληρονομήσω; 19 ειπεν δε αυτω ο Ιησους, Τί με λέγεις αγαθόν; ουδεις αγαθος ει μη εις ο θεός. 20 τας εντολας οιδας. Μη μοιχεύσης, Μη φονεύσης, Μη κλέψης, Μη ψευδομαρτυρήσης, Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα. 21 ο δε ειπεν, Ταυτα πάντα εφύλαξα εκ νεότητος. 22 ακούσας δε ο Ιησους ειπεν αυτω, Ετι εν σοι λείπει. πάντα οσα εχεις πώλησον και διάδος πτωχοις, και εξεις θησαυρον εν τοις ουρανοις, και δευρο ακολούθει μοι. 23 ο δε ακούσας ταυτα περίλυπος εγενήθη, ην γαρ πλούσιος σφόδρα. 24 Ιδων δε αυτον ο Ιησους περίλυπον γενόμενον ειπεν, Πως δυσκόλως οι τα χρήματα εχοντες εις την βασιλείαν του θεου εισπορεύονται. 25 ευκοπώτερον γάρ εστιν κάμηλον δια τρήματος βελόνης εισελθειν η πλούσιον εις την βασιλείαν του θεου εισελθειν. 26 ειπαν δε οι ακούσαντες, Και τίς δύναται σωθηναι; 27 ο δε ειπεν, Τα αδύνατα παρα ανθρώποις δυνατα παρα τω θεω εστιν. 28 Ειπεν δε ο Πέτρος, Ιδου ημεις αφέντες τα ιδια ηκολουθήσαμέν σοι. 29 ο δε ειπεν αυτοις, Αμην λέγω υμιν οτι ουδείς εστιν ος αφηκεν οικίαν η γυναικα η αδελφους η γονεις η τέκνα ενεκεν της βασιλείας του θεου, 30 ος ουχι μη απολάβη πολλαπλασίονα εν τω καιρω τούτω και εν τω αιωνι τω ερχομένω ζωην αιώνιον. 31 Παραλαβων δε τους δώδεκα ειπεν προς αυτούς, Ιδου αναβαίνομεν εις Ιερουσαλήμ, και τελεσθήσεται πάντα τα γεγραμμένα δια των προφητων τω υιω του ανθρώπου. 32 παραδοθήσεται γαρ τοις εθνεσιν και εμπαιχθήσεται και υβρισθήσεται και εμπτυσθήσεται, 33 και μαστιγώσαντες αποκτενουσιν αυτόν, και τη ημέρα τη τρίτη αναστήσεται. 34 και αυτοι ουδεν τούτων συνηκαν, και ην το ρημα τουτο κεκρυμμένον απ' αυτων, και ουκ εγίνωσκον τα λεγόμενα. 35 Εγένετο δε εν τω εγγίζειν αυτον εις Ιεριχω τυφλός τις εκάθητο παρα την οδον επαιτων. 36 ακούσας δε οχλου διαπορευομένου επυνθάνετο τί ειη τουτο. 37 απήγγειλαν δε αυτω οτι Ιησους ο Ναζωραιος παρέρχεται. 38 και εβόησεν λέγων, Ιησου, υιε Δαυίδ, ελέησόν με. 39 και οι προάγοντες επετίμων αυτω ινα σιγήση. αυτος δε πολλω μαλλον εκραζεν, Υιε Δαυίδ, ελέησόν με. 40 σταθεις δε ο Ιησους εκέλευσεν αυτον αχθηναι προς αυτόν. εγγίσαντος δε αυτου επηρώτησεν αυτόν, 41 Τί σοι θέλεις ποιήσω; ο δε ειπεν, Κύριε, ινα αναβλέψω. 42 και ο Ιησους ειπεν αυτω, Ανάβλεψον. η πίστις σου σέσωκέν σε. 43 και παραχρημα ανέβλεψεν, και ηκολούθει αυτω δοξάζων τον θεόν. και πας ο λαος ιδων εδωκεν αινον τω θεω.
19:1 Και εισελθων διήρχετο την Ιεριχώ. 2 και ιδου ανηρ ονόματι καλούμενος Ζακχαιος, και αυτος ην αρχιτελώνης και αυτος πλούσιος. 3 και εζήτει ιδειν τον Ιησουν τίς εστιν, και ουκ ηδύνατο απο του οχλου οτι τη ηλικία μικρος ην. 4 και προδραμων εις το εμπροσθεν ανέβη επι συκομορέαν ινα ιδη αυτόν, οτι εκείνης ημελλεν διέρχεσθαι. 5 και ως ηλθεν επι τον τόπον, αναβλέψας ο Ιησους ειπεν προς αυτόν, Ζακχαιε, σπεύσας κατάβηθι, σήμερον γαρ εν τω οικω σου δει με μειναι. 6 και σπεύσας κατέβη, και υπεδέξατο αυτον χαίρων. 7 και ιδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες οτι Παρα αμαρτωλω ανδρι εισηλθεν καταλυσαι. 8 σταθεις δε Ζακχαιος ειπεν προς τον κύριον, Ιδου τα ημίσιά μου των υπαρχόντων, κύριε, τοις πτωχοις δίδωμι, και ει τινός τι εσυκοφάντησα αποδίδωμι τετραπλουν. 9 ειπεν δε προς αυτον ο Ιησους οτι Σήμερον σωτηρία τω οικω τούτω εγένετο, καθότι και αυτος υιος Αβραάμ εστιν. 10 ηλθεν γαρ ο υιος του ανθρώπου ζητησαι και σωσαι το απολωλός. 11 Ακουόντων δε αυτων ταυτα προσθεις ειπεν παραβολην δια το εγγυς ειναι Ιερουσαλημ αυτον και δοκειν αυτους οτι παραχρημα μέλλει η βασιλεία του θεου αναφαίνεσθαι. 12 ειπεν ουν, Ανθρωπός τις ευγενης επορεύθη εις χώραν μακραν λαβειν εαυτω βασιλείαν και υποστρέψαι. 13 καλέσας δε δέκα δούλους εαυτου εδωκεν αυτοις δέκα μνας και ειπεν προς αυτούς, Πραγματεύσασθε εν ω ερχομαι. 14 οι δε πολιται αυτου εμίσουν αυτόν, και απέστειλαν πρεσβείαν οπίσω αυτου λέγοντες, Ου θέλομεν τουτον βασιλευσαι εφ' ημας. 15 Και εγένετο εν τω επανελθειν αυτον λαβόντα την βασιλείαν και ειπεν φωνηθηναι αυτω τους δούλους τούτους οις δεδώκει το αργύριον, ινα γνοι τί διεπραγματεύσαντο. 16 παρεγένετο δε ο πρωτος λέγων, Κύριε, η μνα σου δέκα προσηργάσατο μνας. 17 και ειπεν αυτω, Ευγε, αγαθε δουλε, οτι εν ελαχίστω πιστος εγένου, ισθι εξουσίαν εχων επάνω δέκα πόλεων. 18 και ηλθεν ο δεύτερος λέγων, Η μνα σου, κύριε, εποίησεν πέντε μνας. 19 ειπεν δε και τούτω, Και συ επάνω γίνου πέντε πόλεων. 20 και ο ετερος ηλθεν λέγων, Κύριε, ιδου η μνα σου ην ειχον αποκειμένην εν σουδαρίω. 21 εφοβούμην γάρ σε, οτι ανθρωπος αυστηρος ει, αιρεις ο ουκ εθηκας και θερίζεις ο ουκ εσπειρας. 22 λέγει αυτω, Εκ του στόματός σου κρίνω σε, πονηρε δουλε. ηδεις οτι εγω ανθρωπος αυστηρός ειμι, αιρων ο ουκ εθηκα και θερίζων ο ουκ εσπειρα; 23 και δια τί ουκ εδωκάς μου το αργύριον επι τράπεζαν; καγω ελθων συν τόκω αν αυτο επραξα. 24 και τοις παρεστωσιν ειπεν, Αρατε απ' αυτου την μναν και δότε τω τας δέκα μνας εχοντι 25 , και ειπαν αυτω, Κύριε, εχει δέκα μνας,ς 26 λέγω υμιν οτι παντι τω εχοντι δοθήσεται, απο δε του μη εχοντος και ο εχει αρθήσεται. 27 πλην τους εχθρούς μου τούτους τους μη θελήσαντάς με βασιλευσαι επ' αυτους αγάγετε ωδε και κατασφάξατε αυτους εμπροσθέν μου. 28 Και ειπων ταυτα επορεύετο εμπροσθεν αναβαίνων εις Ιεροσόλυμα. 29 Και εγένετο ως ηγγισεν εις Βηθφαγη και Βηθανίαν προς το ορος το καλούμενον Ελαιων, απέστειλεν δύο των μαθητων 30 λέγων, Υπάγετε εις την κατέναντι κώμην, εν η εισπορευόμενοι ευρήσετε πωλον δεδεμένον, εφ' ον ουδεις πώποτε ανθρώπων εκάθισεν, και λύσαντες αυτον αγάγετε. 31 και εάν τις υμας ερωτα, Δια τί λύετε; ουτως ερειτε οτι Ο κύριος αυτου χρείαν εχει. 32 απελθόντες δε οι απεσταλμένοι ευρον καθως ειπεν αυτοις. 33 λυόντων δε αυτων τον πωλον ειπαν οι κύριοι αυτου προς αυτούς, Τί λύετε τον πωλον; 34 οι δε ειπαν οτι Ο κύριος αυτου χρείαν εχει. 35 και ηγαγον αυτον προς τον Ιησουν, και επιρίψαντες αυτων τα ιμάτια επι τον πωλον επεβίβασαν τον Ιησουν. 36 πορευομένου δε αυτου υπεστρώννυον τα ιμάτια αυτων εν τη οδω. 37 Εγγίζοντος δε αυτου ηδη προς τη καταβάσει του Ορους των Ελαιων ηρξαντο απαν το πληθος των μαθητων χαίροντες αινειν τον θεον φωνη μεγάλη περι πασων ων ειδον δυνάμεων, 38 λέγοντες, Ευλογημένος ο ερχόμενος ο βασιλευς εν ονόματι κυρίου. εν ουρανω ειρήνη και δόξα εν υψίστοις. 39 καί τινες των Φαρισαίων απο του οχλου ειπαν προς αυτόν, Διδάσκαλε, επιτίμησον τοις μαθηταις σου. 40 και αποκριθεις ειπεν, Λέγω υμιν, εαν ουτοι σιωπήσουσιν, οι λίθοι κράξουσιν. 41 Και ως ηγγισεν, ιδων την πόλιν εκλαυσεν επ' αυτήν, 42 λέγων οτι Ει εγνως εν τη ημέρα ταύτη και συ τα προς ειρήνην,ν νυν δε εκρύβη απο οφθαλμων σου. 43 οτι ηξουσιν ημέραι επι σε και παρεμβαλουσιν οι εχθροί σου χάρακά σοι και περικυκλώσουσίν σε και συνέξουσίν σε πάντοθεν, 44 και εδαφιουσίν σε και τα τέκνα σου εν σοί, και ουκ αφήσουσιν λίθον επι λίθον εν σοί, ανθ' ων ουκ εγνως τον καιρον της επισκοπης σου. 45 Και εισελθων εις το ιερον ηρξατο εκβάλλειν τους πωλουντας, 46 λέγων αυτοις, Γέγραπται, Και εσται ο οικός μου οικος προσευχης, υμεις δε αυτον εποιήσατε σπήλαιον ληστων. 47 Και ην διδάσκων το καθ' ημέραν εν τω ιερω. οι δε αρχιερεις και οι γραμματεις εζήτουν αυτον απολέσαι και οι πρωτοι του λαου. 48 και ουχ ευρισκον το τί ποιήσωσιν, ο λαος γαρ απας εξεκρέματο αυτου ακούων.
20:1 Και εγένετο εν μια των ημερων διδάσκοντος αυτου τον λαον εν τω ιερω και ευαγγελιζομένου επέστησαν οι αρχιερεις και οι γραμματεις συν τοις πρεσβυτέροις, 2 και ειπαν λέγοντες προς αυτόν, Ειπον ημιν εν ποία εξουσία ταυτα ποιεις, η τίς εστιν ο δούς σοι την εξουσίαν ταύτην. 3 αποκριθεις δε ειπεν προς αυτούς, Ερωτήσω υμας καγω λόγον, και ειπατέ μοι. 4 Το βάπτισμα Ιωάννου εξ ουρανου ην η εξ ανθρώπων; 5 οι δε συνελογίσαντο προς εαυτους λέγοντες οτι Εαν ειπωμεν, Εξ ουρανου, ερει, Δια τί ουκ επιστεύσατε αυτω; 6 εαν δε ειπωμεν, Εξ ανθρώπων, ο λαος απας καταλιθάσει ημας, πεπεισμένος γάρ εστιν Ιωάννην προφήτην ειναι. 7 και απεκρίθησαν μη ειδέναι πόθεν. 8 και ο Ιησους ειπεν αυτοις, Ουδε εγω λέγω υμιν εν ποία εξουσία ταυτα ποιω. 9 Ηρξατο δε προς τον λαον λέγειν την παραβολην ταύτην. Ανθρωπός τις εφύτευσεν αμπελωνα, και εξέδετο αυτον γεωργοις, και απεδήμησεν χρόνους ικανούς. 10 και καιρω απέστειλεν προς τους γεωργους δουλον, ινα απο του καρπου του αμπελωνος δώσουσιν αυτω. οι δε γεωργοι εξαπέστειλαν αυτον δείραντες κενόν. 11 και προσέθετο ετερον πέμψαι δουλον. οι δε κακεινον δείραντες και ατιμάσαντες εξαπέστειλαν κενόν. 12 και προσέθετο τρίτον πέμψαι. οι δε και τουτον τραυματίσαντες εξέβαλον. 13 ειπεν δε ο κύριος του αμπελωνος, Τί ποιήσω; πέμψω τον υιόν μου τον αγαπητόν. ισως τουτον εντραπήσονται. 14 ιδόντες δε αυτον οι γεωργοι διελογίζοντο προς αλλήλους λέγοντες, Ουτός εστιν ο κληρονόμος. αποκτείνωμεν αυτόν, ινα ημων γένηται η κληρονομία. 15 και εκβαλόντες αυτον εξω του αμπελωνος απέκτειναν. τί ουν ποιήσει αυτοις ο κύριος του αμπελωνος; 16 ελεύσεται και απολέσει τους γεωργους τούτους, και δώσει τον αμπελωνα αλλοις. ακούσαντες δε ειπαν, Μη γένοιτο. 17 ο δε εμβλέψας αυτοις ειπεν, Τί ουν εστιν το γεγραμμένον τουτο. Λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομουντες, ουτος εγενήθη εις κεφαλην γωνίας; 18 πας ο πεσων επ' εκεινον τον λίθον συνθλασθήσεται. εφ' ον δ αν πέση, λικμήσει αυτόν. 19 Και εζήτησαν οι γραμματεις και οι αρχιερεις επιβαλειν επ' αυτον τας χειρας εν αυτη τη ωρα, και εφοβήθησαν τον λαόν. εγνωσαν γαρ οτι προς αυτους ειπεν την παραβολην ταύτην. 20 Και παρατηρήσαντες απέστειλαν εγκαθέτους υποκρινομένους εαυτους δικαίους ειναι, ινα επιλάβωνται αυτου λόγου, ωστε παραδουναι αυτον τη αρχη και τη εξουσία του ηγεμόνος. 21 και επηρώτησαν αυτον λέγοντες, Διδάσκαλε, οιδαμεν οτι ορθως λέγεις και διδάσκεις και ου λαμβάνεις πρόσωπον, αλλ' επ' αληθείας την οδον του θεου διδάσκεις. 22 εξεστιν ημας Καίσαρι φόρον δουναι η ου; 23 κατανοήσας δε αυτων την πανουργίαν ειπεν προς αυτούς, 24 Δείξατέ μοι δηνάριον. τίνος εχει εικόνα και επιγραφήν; οι δε ειπαν, Καίσαρος. 25 ο δε ειπεν προς αυτούς, Τοίνυν απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του θεου τω θεω. 26 και ουκ ισχυσαν επιλαβέσθαι αυτου ρήματος εναντίον του λαου, και θαυμάσαντες επι τη αποκρίσει αυτου εσίγησαν. 27 Προσελθόντες δέ τινες των Σαδδουκαίων, οι αντιλέγοντες ανάστασιν μη ειναι, επηρώτησαν αυτον 28 λέγοντες, Διδάσκαλε, Μωϋσης εγραψεν ημιν, εάν τινος αδελφος αποθάνη εχων γυναικα, και ουτος ατεκνος η, ινα λάβη ο αδελφος αυτου την γυναικα και εξαναστήση σπέρμα τω αδελφω αυτου. 29 επτα ουν αδελφοι ησαν. και ο πρωτος λαβων γυναικα απέθανεν ατεκνος. 30 και ο δεύτερος 31 και ο τρίτος ελαβεν αυτήν, ωσαύτως δε και οι επτα ου κατέλιπον τέκνα και απέθανον. 32 υστερον και η γυνη απέθανεν. 33 η γυνη ουν εν τη αναστάσει τίνος αυτων γίνεται γυνή; οι γαρ επτα εσχον αυτην γυναικα. 34 και ειπεν αυτοις ο Ιησους, Οι υιοι του αιωνος τούτου γαμουσιν και γαμίσκονται, 35 οι δε καταξιωθέντες του αιωνος εκείνου τυχειν και της αναστάσεως της εκ νεκρων ουτε γαμουσιν ουτε γαμίζονται. 36 ουδε γαρ αποθανειν ετι δύνανται, ισάγγελοι γάρ εισιν, και υιοί εισιν θεου, της αναστάσεως υιοι οντες. 37 οτι δε εγείρονται οι νεκροι και Μωϋσης εμήνυσεν επι της βάτου, ως λέγει κύριον τον θεον Αβρααμ και θεον Ισαακ και θεον Ιακώβ. 38 θεος δε ουκ εστιν νεκρων αλλα ζώντων, πάντες γαρ αυτω ζωσιν. 39 αποκριθέντες δέ τινες των γραμματέων ειπαν, Διδάσκαλε, καλως ειπας. 40 ουκέτι γαρ ετόλμων επερωταν αυτον ουδέν. 41 Ειπεν δε προς αυτούς, Πως λέγουσιν τον Χριστον ειναι Δαυιδ υιόν; 42 αυτος γαρ Δαυιδ λέγει εν βίβλω ψαλμων, Ειπεν κύριος τω κυρίω μου, Κάθου εκ δεξιων μου 43 εως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδων σου. 44 Δαυιδ ουν κύριον αυτον καλει, και πως αυτου υιός εστιν; 45 Ακούοντος δε παντος του λαου ειπεν τοις μαθηταις αυτου, 46 Προσέχετε απο των γραμματέων των θελόντων περιπατειν εν στολαις και φιλούντων ασπασμους εν ταις αγοραις και πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαις και πρωτοκλισίας εν τοις δείπνοις, 47 οι κατεσθίουσιν τας οικίας των χηρων και προφάσει μακρα προσεύχονται. ουτοι λήμψονται περισσότερον κρίμα.
21:1 Αναβλέψας δε ειδεν τους βάλλοντας εις το γαζοφυλάκιον τα δωρα αυτων πλουσίους. 2 ειδεν δέ τινα χήραν πενιχραν βάλλουσαν εκει λεπτα δύο, 3 και ειπεν, Αληθως λέγω υμιν οτι η χήρα αυτη η πτωχη πλειον πάντων εβαλεν. 4 πάντες γαρ ουτοι εκ του περισσεύοντος αυτοις εβαλον εις τα δωρα, αυτη δε εκ του υστερήματος αυτης πάντα τον βίον ον ειχεν εβαλεν. 5 Καί τινων λεγόντων περι του ιερου, οτι λίθοις καλοις και αναθήμασιν κεκόσμηται, ειπεν, 6 Ταυτα α θεωρειτε, ελεύσονται ημέραι εν αις ουκ αφεθήσεται λίθος επι λίθω ος ου καταλυθήσεται. 7 Επηρώτησαν δε αυτον λέγοντες, Διδάσκαλε, πότε ουν ταυτα εσται, και τί το σημειον οταν μέλλη ταυτα γίνεσθαι; 8 ο δε ειπεν, Βλέπετε μη πλανηθητε. πολλοι γαρ ελεύσονται επι τω ονόματί μου λέγοντες, Εγώ ειμι. καί, Ο καιρος ηγγικεν. μη πορευθητε οπίσω αυτων. 9 οταν δε ακούσητε πολέμους και ακαταστασίας, μη πτοηθητε. δει γαρ ταυτα γενέσθαι πρωτον, αλλ ουκ ευθέως το τέλος. 10 Τότε ελεγεν αυτοις, Εγερθήσεται εθνος επ' εθνος και βασιλεία επι βασιλείαν, 11 σεισμοί τε μεγάλοι και κατα τόπους λιμοι και λοιμοι εσονται, φόβητρά τε και απ' ουρανου σημεια μεγάλα εσται. 12 προ δε τούτων πάντων επιβαλουσιν εφ' υμας τας χειρας αυτων και διώξουσιν, παραδιδόντες εις τας συναγωγας και φυλακάς, απαγομένους επι βασιλεις και ηγεμόνας ενεκεν του ονόματός μου. 13 αποβήσεται υμιν εις μαρτύριον. 14 θέτε ουν εν ταις καρδίαις υμων μη προμελεταν απολογηθηναι, 15 εγω γαρ δώσω υμιν στόμα και σοφίαν η ου δυνήσονται αντιστηναι η αντειπειν απαντες οι αντικείμενοι υμιν. 16 παραδοθήσεσθε δε και υπο γονέων και αδελφων και συγγενων και φίλων, και θανατώσουσιν εξ υμων, 17 και εσεσθε μισούμενοι υπο πάντων δια το ονομά μου. 18 και θριξ εκ της κεφαλης υμων ου μη απόληται. 19 εν τη υπομονη υμων κτήσασθε τας ψυχας υμων. 20 Οταν δε ιδητε κυκλουμένην υπο στρατοπέδων Ιερουσαλήμ, τότε γνωτε οτι ηγγικεν η ερήμωσις αυτης. 21 τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα ορη, και οι εν μέσω αυτης εκχωρείτωσαν, και οι εν ταις χώραις μη εισερχέσθωσαν εις αυτήν, 22 οτι ημέραι εκδικήσεως αυταί εισιν του πλησθηναι πάντα τα γεγραμμένα. 23 ουαι ταις εν γαστρι εχούσαις και ταις θηλαζούσαις εν εκείναις ταις ημέραις. εσται γαρ ανάγκη μεγάλη επι της γης και οργη τω λαω τούτω, 24 και πεσουνται στόματι μαχαίρης και αιχμαλωτισθήσονται εις τα εθνη πάντα, και Ιερουσαλημ εσται πατουμένη υπο εθνων, αχρι ου πληρωθωσιν καιροι εθνων. 25 Και εσονται σημεια εν ηλίω και σελήνη και αστροις, και επι της γης συνοχη εθνων εν απορία ηχους θαλάσσης και σάλου, 26 αποψυχόντων ανθρώπων απο φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη, αι γαρ δυνάμεις των ουρανων σαλευθήσονται. 27 και τότε οψονται τον υιον του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλη μετα δυνάμεως και δόξης πολλης. 28 αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφαλας υμων, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υμων. 29 Και ειπεν παραβολην αυτοις. Ιδετε την συκην και πάντα τα δένδρα. 30 οταν προβάλωσιν ηδη, βλέποντες αφ' εαυτων γινώσκετε οτι ηδη εγγυς το θέρος εστίν. 31 ουτως και υμεις, οταν ιδητε ταυτα γινόμενα, γινώσκετε οτι εγγύς εστιν η βασιλεία του θεου. 32 αμην λέγω υμιν οτι ου μη παρέλθη η γενεα αυτη εως αν πάντα γένηται. 33 ο ουρανος και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρελεύσονται. 34 Προσέχετε δε εαυτοις μήποτε βαρηθωσιν υμων αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτικαις, και επιστη εφ' υμας αιφνίδιος η ημέρα εκείνη 35 ως παγις. επεισελεύσεται γαρ επι πάντας τους καθημένους επι πρόσωπον πάσης της γης. 36 αγρυπνειτε δε εν παντι καιρω δεόμενοι ινα κατισχύσητε εκφυγειν ταυτα πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι, και σταθηναι εμπροσθεν του υιου του ανθρώπου. 37 Ην δε τας ημέρας εν τω ιερω διδάσκων, τας δε νύκτας εξερχόμενος ηυλίζετο εις το ορος το καλούμενον Ελαιων. 38 και πας ο λαος ωρθριζεν προς αυτον εν τω ιερω ακούειν αυτου.
22:1 Ηγγιζεν δε η εορτη των αζύμων η λεγομένη πάσχα. 2 και εζήτουν οι αρχιερεις και οι γραμματεις το πως ανέλωσιν αυτόν, εφοβουντο γαρ τον λαόν. 3 Εισηλθεν δε Σατανας εις Ιούδαν τον καλούμενον Ισκαριώτην, οντα εκ του αριθμου των δώδεκα. 4 και απελθων συνελάλησεν τοις αρχιερευσιν και στρατηγοις το πως αυτοις παραδω αυτόν. 5 και εχάρησαν και συνέθεντο αυτω αργύριον δουναι. 6 και εξωμολόγησεν, και εζήτει ευκαιρίαν του παραδουναι αυτον ατερ οχλου αυτοις. 7 Ηλθεν δε η ημέρα των αζύμων, εν η εδει θύεσθαι το πάσχα. 8 και απέστειλεν Πέτρον και Ιωάννην ειπών, Πορευθέντες ετοιμάσατε ημιν το πάσχα ινα φάγωμεν. 9 οι δε ειπαν αυτω, Που θέλεις ετοιμάσωμεν; 10 ο δε ειπεν αυτοις, Ιδου εισελθόντων υμων εις την πόλιν συναντήσει υμιν ανθρωπος κεράμιον υδατος βαστάζων. ακολουθήσατε αυτω εις την οικίαν εις ην εισπορεύεται. 11 και ερειτε τω οικοδεσπότη της οικίας, Λέγει σοι ο διδάσκαλος, Που εστιν το κατάλυμα οπου το πάσχα μετα των μαθητων μου φάγω; 12 κακεινος υμιν δείξει ανάγαιον μέγα εστρωμένον. εκει ετοιμάσατε. 13 απελθόντες δε ευρον καθως ειρήκει αυτοις, και ητοίμασαν το πάσχα. 14 Και οτε εγένετο η ωρα, ανέπεσεν και οι απόστολοι συν αυτω. 15 και ειπεν προς αυτούς, Επιθυμία επεθύμησα τουτο το πάσχα φαγειν μεθ' υμων προ του με παθειν. 16 λέγω γαρ υμιν οτι ου μη φάγω αυτο εως οτου πληρωθη εν τη βασιλεία του θεου. 17 και δεξάμενος ποτήριον ευχαριστήσας ειπεν, Λάβετε τουτο και διαμερίσατε εις εαυτούς. 18 λέγω γαρ υμιν οτι ου μη πίω απο του νυν απο του γενήματος της αμπέλου εως ου η βασιλεία του θεου ελθη. 19 και λαβων αρτον ευχαριστήσας εκλασεν και εδωκεν αυτοις λέγων, Τουτό εστιν το σωμά μου το υπερ υμων διδόμενον. τουτο ποιειτε εις την εμην ανάμνησιν. 20 και το ποτήριον ωσαύτως μετα το δειπνησαι, λέγων, Τουτο το ποτήριον η καινη διαθήκη εν τω αιματί μου, το υπερ υμων εκχυννόμενον. 21 πλην ιδου η χειρ του παραδιδόντος με μετ' εμου επι της τραπέζης. 22 οτι ο υιος μεν του ανθρώπου κατα το ωρισμένον πορεύεται, πλην ουαι τω ανθρώπω εκείνω δι' ου παραδίδοται. 23 και αυτοι ηρξαντο συζητειν προς εαυτους το τίς αρα ειη εξ αυτων ο τουτο μέλλων πράσσειν. 24 Εγένετο δε και φιλονεικία εν αυτοις, το τίς αυτων δοκει ειναι μείζων. 25 ο δε ειπεν αυτοις, Οι βασιλεις των εθνων κυριεύουσιν αυτων και οι εξουσιάζοντες αυτων ευεργέται καλουνται. 26 υμεις δε ουχ ουτως, αλλ' ο μείζων εν υμιν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονων. 27 τίς γαρ μείζων, ο ανακείμενος η ο διακονων; ουχι ο ανακείμενος; εγω δε εν μέσω υμων ειμι ως ο διακονων. 28 υμεις δέ εστε οι διαμεμενηκότες μετ' εμου εν τοις πειρασμοις μου. 29 καγω διατίθεμαι υμιν καθως διέθετό μοι ο πατήρ μου βασιλείαν 30 ινα εσθητε και πίνητε επι της τραπέζης μου εν τη βασιλεία μου, και καθήσεσθε επι θρόνων τας δώδεκα φυλας κρίνοντες του Ισραήλ. 31 Σίμων Σίμων, ιδου ο Σατανας εξητήσατο υμας του σινιάσαι ως τον σιτον. 32 εγω δε εδεήθην περι σου ινα μη εκλίπη η πίστις σου. και σύ ποτε επιστρέψας στήρισον τους αδελφούς σου. 33 ο δε ειπεν αυτω, Κύριε, μετα σου ετοιμός ειμι και εις φυλακην και εις θάνατον πορεύεσθαι. 34 ο δε ειπεν, Λέγω σοι, Πέτρε, ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ εως τρίς με απαρνήση ειδέναι. 35 Και ειπεν αυτοις, Οτε απέστειλα υμας ατερ βαλλαντίου και πήρας και υποδημάτων, μή τινος υστερήσατε; οι δε ειπαν, Ουθενός. 36 ειπεν δε αυτοις, Αλλα νυν ο εχων βαλλάντιον αράτω, ομοίως και πήραν, και ο μη εχων πωλησάτω το ιμάτιον αυτου και αγορασάτω μάχαιραν. 37 λέγω γαρ υμιν οτι τουτο το γεγραμμένον δει τελεσθηναι εν εμοί, το Και μετα ανόμων ελογίσθη. και γαρ το περι εμου τέλος εχει. 38 οι δε ειπαν, Κύριε, ιδου μάχαιραι ωδε δύο. ο δε ειπεν αυτοις, Ικανόν εστιν. 39 Και εξελθων επορεύθη κατα το εθος εις το Ορος των Ελαιων. ηκολούθησαν δε αυτω και οι μαθηταί. 40 γενόμενος δε επι του τόπου ειπεν αυτοις, Προσεύχεσθε μη εισελθειν εις πειρασμόν. 41 και αυτος απεσπάσθη απ' αυτων ωσει λίθου βολήν, και θεις τα γόνατα προσηύχετο 42 λέγων, Πάτερ, ει βούλει παρένεγκε τουτο το ποτήριον απ' εμου. πλην μη το θέλημά μου αλλα το σον γινέσθω. ά 43 ωφθη δε αυτω αγγελος απ' ουρανου ενισχύων αυτόν. 44 και γενόμενος εν αγωνία εκτενέστερον προσηύχετο. και εγένετο ο ιδρως αυτου ωσει θρόμβοι αιματος καταβαίνοντος επι την γην.έ 45 και αναστας απο της προσευχης ελθων προς τους μαθητας ευρεν κοιμωμένους αυτους απο της λύπης, 46 και ειπεν αυτοις, Τί καθεύδετε; αναστάντες προσεύχεσθε, ινα μη εισέλθητε εις πειρασμόν. 47 Ετι αυτου λαλουντος ιδου οχλος, και ο λεγόμενος Ιούδας εις των δώδεκα προήρχετο αυτούς, και ηγγισεν τω Ιησου φιλησαι αυτόν. 48 Ιησους δε ειπεν αυτω, Ιούδα, φιλήματι τον υιον του ανθρώπου παραδίδως; 49 ιδόντες δε οι περι αυτον το εσόμενον ειπαν, Κύριε, ει πατάξομεν εν μαχαίρη; 50 και επάταξεν εις τις εξ αυτων του αρχιερέως τον δουλον και αφειλεν το ους αυτου το δεξιόν. 51 αποκριθεις δε ο Ιησους ειπεν, Εατε εως τούτου. και αψάμενος του ωτίου ιάσατο αυτόν. 52 ειπεν δε Ιησους προς τους παραγενομένους επ' αυτον αρχιερεις και στρατηγους του ιερου και πρεσβυτέρους, Ως επι ληστην εξήλθατε μετα μαχαιρων και ξύλων; 53 καθ' ημέραν οντος μου μεθ' υμων εν τω ιερω ουκ εξετείνατε τας χειρας επ' εμέ. αλλ αυτη εστιν υμων η ωρα και η εξουσία του σκότους. 54 Συλλαβόντες δε αυτον ηγαγον και εισήγαγον εις την οικίαν του αρχιερέως. ο δε Πέτρος ηκολούθει μακρόθεν. 55 περιαψάντων δε πυρ εν μέσω της αυλης και συγκαθισάντων εκάθητο ο Πέτρος μέσος αυτων. 56 ιδουσα δε αυτον παιδίσκη τις καθήμενον προς το φως και ατενίσασα αυτω ειπεν, Και ουτος συν αυτω ην. 57 ο δε ηρνήσατο λέγων, Ουκ οιδα αυτόν, γύναι. 58 και μετα βραχυ ετερος ιδων αυτον εφη, Και συ εξ αυτων ει. ο δε Πέτρος εφη, Ανθρωπε, ουκ ειμί. 59 και διαστάσης ωσει ωρας μιας αλλος τις διϊσχυρίζετο λέγων, Επ' αληθείας και ουτος μετ' αυτου ην, και γαρ Γαλιλαιός εστιν. 60 ειπεν δε ο Πέτρος, Ανθρωπε, ουκ οιδα ο λέγεις. και παραχρημα ετι λαλουντος αυτου εφώνησεν αλέκτωρ. 61 και στραφεις ο κύριος ενέβλεψεν τω Πέτρω, και υπεμνήσθη ο Πέτρος του ρήματος του κυρίου ως ειπεν αυτω οτι Πριν αλέκτορα φωνησαι σήμερον απαρνήση με τρίς. 62 και εξελθων εξω εκλαυσεν πικρως. 63 Και οι ανδρες οι συνέχοντες αυτον ενέπαιζον αυτω δέροντες, 64 και περικαλύψαντες αυτον επηρώτων λέγοντες, Προφήτευσον, τίς εστιν ο παίσας σε; 65 και ετερα πολλα βλασφημουντες ελεγον εις αυτόν. 66 Και ως εγένετο ημέρα, συνήχθη το πρεσβυτέριον του λαου, αρχιερεις τε και γραμματεις, και απήγαγον αυτον εις το συνέδριον αυτων, 67 λέγοντες, Ει συ ει ο Χριστός, ειπον ημιν. ειπεν δε αυτοις, Εαν υμιν ειπω ου μη πιστεύσητε. 68 εαν δε ερωτήσω ου μη αποκριθητε. 69 απο του νυν δε εσται ο υιος του ανθρώπου καθήμενος εκ δεξιων της δυνάμεως του θεου. 70 ειπαν δε πάντες, Συ ουν ει ο υιος του θεου; ο δε προς αυτους εφη, Υμεις λέγετε οτι εγώ ειμι. 71 οι δε ειπαν, Τί ετι εχομεν μαρτυρίας χρείαν; αυτοι γαρ ηκούσαμεν απο του στόματος αυτου.
23:1 Και ανασταν απαν το πληθος αυτων ηγαγον αυτον επι τον Πιλατον. 2 ηρξαντο δε κατηγορειν αυτου λέγοντες, Τουτον ευραμεν διαστρέφοντα το εθνος ημων και κωλύοντα φόρους Καίσαρι διδόναι και λέγοντα εαυτον Χριστον βασιλέα ειναι. 3 ο δε Πιλατος ηρώτησεν αυτον λέγων, Συ ει ο βασιλευς των Ιουδαίων; ο δε αποκριθεις αυτω εφη, Συ λέγεις. 4 ο δε Πιλατος ειπεν προς τους αρχιερεις και τους οχλους, Ουδεν ευρίσκω αιτιον εν τω ανθρώπω τούτω. 5 οι δε επίσχυον λέγοντες οτι Ανασείει τον λαον διδάσκων καθ' ολης της Ιουδαίας, και αρξάμενος απο της Γαλιλαίας εως ωδε. 6 Πιλατος δε ακούσας επηρώτησεν ει ο ανθρωπος Γαλιλαιός εστιν. 7 και επιγνους οτι εκ της εξουσίας Ηρώδου εστιν ανέπεμψεν αυτον προς Ηρώδην, οντα και αυτον εν Ιεροσολύμοις εν ταύταις ταις ημέραις. 8 ο δε Ηρώδης ιδων τον Ιησουν εχάρη λίαν, ην γαρ εξ ικανων χρόνων θέλων ιδειν αυτον δια το ακούειν περι αυτου, και ηλπιζέν τι σημειον ιδειν υπ' αυτου γινόμενον. 9 επηρώτα δε αυτον εν λόγοις ικανοις. αυτος δε ουδεν απεκρίνατο αυτω. 10 ειστήκεισαν δε οι αρχιερεις και οι γραμματεις ευτόνως κατηγορουντες αυτου. 11 εξουθενήσας δε αυτον και ο Ηρώδης συν τοις στρατεύμασιν αυτου και εμπαίξας περιβαλων εσθητα λαμπραν ανέπεμψεν αυτον τω Πιλάτω. 12 εγένοντο δε φίλοι ο τε Ηρώδης και ο Πιλατος εν αυτη τη ημέρα μετ' αλλήλων. προϊπηρχον γαρ εν εχθρα οντες προς αυτούς. 13 Πιλατος δε συγκαλεσάμενος τους αρχιερεις και τους αρχοντας και τον λαον 14 ειπεν προς αυτούς, Προσηνέγκατέ μοι τον ανθρωπον τουτον ως αποστρέφοντα τον λαόν, και ιδου εγω ενώπιον υμων ανακρίνας ουθεν ευρον εν τω ανθρώπω τούτω αιτιον ων κατηγορειτε κατ' αυτου, 15 αλλ ουδε Ηρώδης. ανέπεμψεν γαρ αυτον προς ημας. και ιδου ουδεν αξιον θανάτου εστιν πεπραγμένον αυτω. 16 παιδεύσας ουν αυτον απολύσω. 17 18 ανέκραγον δε παμπληθει λέγοντες, Αιρε τουτον, απόλυσον δε ημιν τον Βαραββαν. 19 οστις ην δια στάσιν τινα γενομένην εν τη πόλει και φόνον βληθεις εν τη φυλακη. 20 πάλιν δε ο Πιλατος προσεφώνησεν αυτοις, θέλων απολυσαι τον Ιησουν. 21 οι δε επεφώνουν λέγοντες, Σταύρου, σταύρου αυτόν. 22 ο δε τρίτον ειπεν προς αυτούς, Τί γαρ κακον εποίησεν ουτος; ουδεν αιτιον θανάτου ευρον εν αυτω. παιδεύσας ουν αυτον απολύσω. 23 οι δε επέκειντο φωναις μεγάλαις αιτούμενοι αυτον σταυρωθηναι, και κατίσχυον αι φωναι αυτων. 24 και Πιλατος επέκρινεν γενέσθαι το αιτημα αυτων. 25 απέλυσεν δε τον δια στάσιν και φόνον βεβλημένον εις φυλακην ον ητουντο, τον δε Ιησουν παρέδωκεν τω θελήματι αυτων. 26 Και ως απήγαγον αυτόν, επιλαβόμενοι Σίμωνά τινα Κυρηναιον ερχόμενον απ' αγρου επέθηκαν αυτω τον σταυρον φέρειν οπισθεν του Ιησου. 27 Ηκολούθει δε αυτω πολυ πληθος του λαου και γυναικων αι εκόπτοντο και εθρήνουν αυτόν. 28 στραφεις δε προς αυτας ο Ιησους ειπεν, Θυγατέρες Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε επ' εμέ. πλην εφ' εαυτας κλαίετε και επι τα τέκνα υμων, 29 οτι ιδου ερχονται ημέραι εν αις ερουσιν, Μακάριαι αι στειραι και αι κοιλίαι αι ουκ εγέννησαν και μαστοι οι ουκ εθρεψαν. 30 τότε αρξονται λέγειν τοις ορεσιν, Πέσετε εφ' ημας, και τοις βουνοις, Καλύψατε ημας. 31 οτι ει εν τω υγρω ξύλω ταυτα ποιουσιν, εν τω ξηρω τί γένηται; 32 Ηγοντο δε και ετεροι κακουργοι δύο συν αυτω αναιρεθηναι. 33 και οτε ηλθον επι τον τόπον τον καλούμενον Κρανίον, εκει εσταύρωσαν αυτον και τους κακούργους, ον μεν εκ δεξιων ον δε εξ αριστερων. 34 άο δε Ιησους ελεγεν, Πάτερ, αφες αυτοις, ου γαρ οιδασιν τί ποιουσιν.έ διαμεριζόμενοι δε τα ιμάτια αυτου εβαλον κλήρους. 35 και ειστήκει ο λαος θεωρων. εξεμυκτήριζον δε και οι αρχοντες λέγοντες, Αλλους εσωσεν, σωσάτω εαυτόν, ει ουτός εστιν ο Χριστος του θεου ο εκλεκτός. 36 ενέπαιξαν δε αυτω και οι στρατιωται προσερχόμενοι, οξος προσφέροντες αυτω 37 και λέγοντες, Ει συ ει ο βασιλευς των Ιουδαίων, σωσον σεαυτόν. 38 ην δε και επιγραφη επ' αυτω, Ο βασιλευς των Ιουδαίων ουτος. 39 Εις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτον λέγων, Ουχι συ ει ο Χριστός; σωσον σεαυτον και ημας. 40 αποκριθεις δε ο ετερος επιτιμων αυτω εφη, Ουδε φοβη συ τον θεόν, οτι εν τω αυτω κρίματι ει; 41 και ημεις μεν δικαίως, αξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν. ουτος δε ουδεν ατοπον επραξεν. 42 και ελεγεν, Ιησου, μνήσθητί μου οταν ελθης εις την βασιλείαν σου. 43 και ειπεν αυτω, Αμήν σοι λέγω, σήμερον μετ' εμου εση εν τω παραδείσω. 44 Και ην ηδη ωσει ωρα εκτη και σκότος εγένετο εφ' ολην την γην εως ωρας ενάτης 45 του ηλίου εκλιπόντος, εσχίσθη δε το καταπέτασμα του ναου μέσον. 46 και φωνήσας φωνη μεγάλη ο Ιησους ειπεν, Πάτερ, εις χειράς σου παρατίθεμαι το πνευμά μου. τουτο δε ειπων εξέπνευσεν. 47 Ιδων δε ο εκατοντάρχης το γενόμενον εδόξαζεν τον θεον λέγων, Οντως ο ανθρωπος ουτος δίκαιος ην. 48 και πάντες οι συμπαραγενόμενοι οχλοι επι την θεωρίαν ταύτην, θεωρήσαντες τα γενόμενα, τύπτοντες τα στήθη υπέστρεφον. 49 ειστήκεισαν δε πάντες οι γνωστοι αυτω απο μακρόθεν, και γυναικες αι συνακολουθουσαι αυτω απο της Γαλιλαίας, ορωσαι ταυτα. 50 Και ιδου ανηρ ονόματι Ιωσηφ βουλευτης υπάρχων και ανηρ αγαθος και δίκαιος 51 , ουτος ουκ ην συγκατατεθειμένος τη βουλη και τη πράξει αυτων,ν απο Αριμαθαίας πόλεως των Ιουδαίων, ος προσεδέχετο την βασιλείαν του θεου, 52 ουτος προσελθων τω Πιλάτω ητήσατο το σωμα του Ιησου, 53 και καθελων ενετύλιξεν αυτο σινδόνι, και εθηκεν αυτον εν μνήματι λαξευτω ου ουκ ην ουδεις ουπω κείμενος. 54 και ημέρα ην παρασκευης, και σάββατον επέφωσκεν. 55 Κατακολουθήσασαι δε αι γυναικες, αιτινες ησαν συνεληλυθυιαι εκ της Γαλιλαίας αυτω, εθεάσαντο το μνημειον και ως ετέθη το σωμα αυτου, 56 υποστρέψασαι δε ητοίμασαν αρώματα και μύρα. Και το μεν σάββατον ησύχασαν κατα την εντολήν,
24:1 τη δε μια των σαββάτων ορθρου βαθέως επι το μνημα ηλθον φέρουσαι α ητοίμασαν αρώματα. 2 ευρον δε τον λίθον αποκεκυλισμένον απο του μνημείου, 3 εισελθουσαι δε ουχ ευρον το σωμα του κυρίου Ιησου. 4 και εγένετο εν τω απορεισθαι αυτας περι τούτου και ιδου ανδρες δύο επέστησαν αυταις εν εσθητι αστραπτούση. 5 εμφόβων δε γενομένων αυτων και κλινουσων τα πρόσωπα εις την γην ειπαν προς αυτάς, Τί ζητειτε τον ζωντα μετα των νεκρων; 6 ουκ εστιν ωδε, αλλα ηγέρθη. μνήσθητε ως ελάλησεν υμιν ετι ων εν τη Γαλιλαία, 7 λέγων τον υιον του ανθρώπου οτι δει παραδοθηναι εις χειρας ανθρώπων αμαρτωλων και σταυρωθηναι και τη τρίτη ημέρα αναστηναι. 8 και εμνήσθησαν των ρημάτων αυτου, 9 και υποστρέψασαι απο του μνημείου απήγγειλαν ταυτα πάντα τοις ενδεκα και πασιν τοις λοιποις. 10 ησαν δε η Μαγδαληνη Μαρία και Ιωάννα και Μαρία η Ιακώβου. και αι λοιπαι συν αυταις ελεγον προς τους αποστόλους ταυτα. 11 και εφάνησαν ενώπιον αυτων ωσει ληρος τα ρήματα ταυτα, και ηπίστουν αυταις. 12 Ο δε Πέτρος αναστας εδραμεν επι το μνημειον, και παρακύψας βλέπει τα οθόνια μόνα. και απηλθεν προς εαυτον θαυμάζων το γεγονός. 13 Και ιδου δύο εξ αυτων εν αυτη τη ημέρα ησαν πορευόμενοι εις κώμην απέχουσαν σταδίους εξήκοντα απο Ιερουσαλήμ, η ονομα Εμμαους, 14 και αυτοι ωμίλουν προς αλλήλους περι πάντων των συμβεβηκότων τούτων. 15 και εγένετο εν τω ομιλειν αυτους και συζητειν και αυτος Ιησους εγγίσας συνεπορεύετο αυτοις, 16 οι δε οφθαλμοι αυτων εκρατουντο του μη επιγνωναι αυτόν. 17 ειπεν δε προς αυτούς, Τίνες οι λόγοι ουτοι ους αντιβάλλετε προς αλλήλους περιπατουντες; και εστάθησαν σκυθρωποί. 18 αποκριθεις δε εις ονόματι Κλεοπας ειπεν προς αυτόν, Συ μόνος παροικεις Ιερουσαλημ και ουκ εγνως τα γενόμενα εν αυτη εν ταις ημέραις ταύταις; 19 και ειπεν αυτοις, Ποια; οι δε ειπαν αυτω, Τα περι Ιησου του Ναζαρηνου, ος εγένετο ανηρ προφήτης δυνατος εν εργω και λόγω εναντίον του θεου και παντος του λαου, 20 οπως τε παρέδωκαν αυτον οι αρχιερεις και οι αρχοντες ημων εις κρίμα θανάτου και εσταύρωσαν αυτόν. 21 ημεις δε ηλπίζομεν οτι αυτός εστιν ο μέλλων λυτρουσθαι τον Ισραήλ. αλλά γε και συν πασιν τούτοις τρίτην ταύτην ημέραν αγει αφ' ου ταυτα εγένετο. 22 αλλα και γυναικές τινες εξ ημων εξέστησαν ημας. γενόμεναι ορθριναι επι το μνημειον 23 και μη ευρουσαι το σωμα αυτου ηλθον λέγουσαι και οπτασίαν αγγέλων εωρακέναι, οι λέγουσιν αυτον ζην. 24 και απηλθόν τινες των συν ημιν επι το μνημειον, και ευρον ουτως καθως και αι γυναικες ειπον, αυτον δε ουκ ειδον. 25 και αυτος ειπεν προς αυτούς, Ω ανόητοι και βραδεις τη καρδία του πιστεύειν επι πασιν οις ελάλησαν οι προφηται. 26 ουχι ταυτα εδει παθειν τον Χριστον και εισελθειν εις την δόξαν αυτου; 27 και αρξάμενος απο Μωϋσέως και απο πάντων των προφητων διερμήνευσεν αυτοις εν πάσαις ταις γραφαις τα περι εαυτου. 28 Και ηγγισαν εις την κώμην ου επορεύοντο, και αυτος προσεποιήσατο πορρώτερον πορεύεσθαι. 29 και παρεβιάσαντο αυτον λέγοντες, Μεινον μεθ' ημων, οτι προς εσπέραν εστιν και κέκλικεν ηδη η ημέρα. και εισηλθεν του μειναι συν αυτοις. 30 και εγένετο εν τω κατακλιθηναι αυτον μετ' αυτων λαβων τον αρτον ευλόγησεν και κλάσας επεδίδου αυτοις. 31 αυτων δε διηνοίχθησαν οι οφθαλμοι και επέγνωσαν αυτόν. και αυτος αφαντος εγένετο απ' αυτων. 32 και ειπαν προς αλλήλους, Ουχι η καρδία ημων καιομένη ην εν ημιν ως ελάλει ημιν εν τη οδω, ως διήνοιγεν ημιν τας γραφάς; 33 και αναστάντες αυτη τη ωρα υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, και ευρον ηθροισμένους τους ενδεκα και τους συν αυτοις, 34 λέγοντας οτι οντως ηγέρθη ο κύριος και ωφθη Σίμωνι. 35 και αυτοι εξηγουντο τα εν τη οδω και ως εγνώσθη αυτοις εν τη κλάσει του αρτου. 36 Ταυτα δε αυτων λαλούντων αυτος εστη εν μέσω αυτων και λέγει αυτοις, Ειρήνη υμιν. 37 πτοηθέντες δε και εμφοβοι γενόμενοι εδόκουν πνευμα θεωρειν. 38 και ειπεν αυτοις, Τί τεταραγμένοι εστέ, και δια τί διαλογισμοι αναβαίνουσιν εν τη καρδία υμων; 39 ιδετε τας χειράς μου και τους πόδας μου οτι εγώ ειμι αυτός. ψηλαφήσατέ με και ιδετε, οτι πνευμα σάρκα και οστέα ουκ εχει καθως εμε θεωρειτε εχοντα. 40 και τουτο ειπων εδειξεν αυτοις τας χειρας και τους πόδας. 41 ετι δε απιστούντων αυτων απο της χαρας και θαυμαζόντων ειπεν αυτοις, Εχετέ τι βρώσιμον ενθάδε; 42 οι δε επέδωκαν αυτω ιχθύος οπτου μέρος. 43 και λαβων ενώπιον αυτων εφαγεν. 44 Ειπεν δε προς αυτούς, Ουτοι οι λόγοι μου ους ελάλησα προς υμας ετι ων συν υμιν, οτι δει πληρωθηναι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω Μωϋσέως και τοις προφήταις και ψαλμοις περι εμου. 45 τότε διήνοιξεν αυτων τον νουν του συνιέναι τας γραφάς. 46 και ειπεν αυτοις οτι Ουτως γέγραπται παθειν τον Χριστον και αναστηναι εκ νεκρων τη τρίτη ημέρα, 47 και κηρυχθηναι επι τω ονόματι αυτου μετάνοιαν εις αφεσιν αμαρτιων εις πάντα τα εθνη,η αρξάμενοι απο Ιερουσαλήμ. 48 υμεις μάρτυρες τούτων. 49 και ιδου εγω αποστέλλω την επαγγελίαν του πατρός μου εφ' υμας. υμεις δε καθίσατε εν τη πόλει εως ου ενδύσησθε εξ υψους δύναμιν. 50 Εξήγαγεν δε αυτους εξω εως προς Βηθανίαν, και επάρας τας χειρας αυτου ευλόγησεν αυτούς. 51 και εγένετο εν τω ευλογειν αυτον αυτους διέστη απ' αυτων και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. 52 και αυτοι προσκυνήσαντες αυτον υπέστρεψαν εις Ιερουσαλημ μετα χαρας μεγάλης, 53 και ησαν δια παντος εν τω ιερω ευλογουντες τον θεόν.
ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΩΡΕΑΝ ΣΤΕΙΛΤΕ E-mail: grbiblos@hotlmail.com
(Επώνυμο, Όνομα, Διεύθυνση, Πόλη, Τ.Κ., Τηλέφωνο) ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑΝ.
