1:1 Παυλος δουλος Χριστου Ιησου, κλητος απόστολος, αφωρισμένος εις ευαγγέλιον θεου, 2 ο προεπηγγείλατο δια των προφητων αυτου εν γραφαις αγίαις, 3 περι του υιου αυτου του γενομένου εκ σπέρματος Δαυιδ κατα σάρκα, 4 του ορισθέντος υιου θεου εν δυνάμει κατα πνευμα αγιωσύνης εξ αναστάσεως νεκρων, Ιησου Χριστου του κυρίου ημων, 5 δι' ου ελάβομεν χάριν και αποστολην εις υπακοην πίστεως εν πασιν τοις εθνεσιν υπερ του ονόματος αυτου, 6 εν οις εστε και υμεις κλητοι Ιησου Χριστου, 7 πασιν τοις ουσιν εν Ρώμη αγαπητοις θεου, κλητοις αγίοις. χάρις υμιν και ειρήνη απο θεου πατρος ημων και κυρίου Ιησου Χριστου. 8 Πρωτον μεν ευχαριστω τω θεω μου δια Ιησου Χριστου περι πάντων υμων, οτι η πίστις υμων καταγγέλλεται εν ολω τω κόσμω. 9 μάρτυς γάρ μού εστιν ο θεός, ω λατρεύω εν τω πνεύματί μου εν τω ευαγγελίω του υιου αυτου, ως αδιαλείπτως μνείαν υμων ποιουμαι 10 πάντοτε επι των προσευχων μου, δεόμενος ει πως ηδη ποτε ευοδωθήσομαι εν τω θελήματι του θεου ελθειν προς υμας. 11 επιποθω γαρ ιδειν υμας, ινα τι μεταδω χάρισμα υμιν πνευματικον εις το στηριχθηναι υμας, 12 τουτο δέ εστιν συμπαρακληθηναι εν υμιν δια της εν αλλήλοις πίστεως υμων τε και εμου. 13 ου θέλω δε υμας αγνοειν, αδελφοί, οτι πολλάκις προεθέμην ελθειν προς υμας, και εκωλύθην αχρι του δευρο, ινα τινα καρπον σχω και εν υμιν καθως και εν τοις λοιποις εθνεσιν. 14 Ελλησίν τε και βαρβάροις, σοφοις τε και ανοήτοις οφειλέτης ειμί. 15 ουτως το κατ' εμε πρόθυμον και υμιν τοις εν Ρώμη ευαγγελίσασθαι. 16 Ου γαρ επαισχύνομαι το ευαγγέλιον, δύναμις γαρ θεου εστιν εις σωτηρίαν παντι τω πιστεύοντι, Ιουδαίω τε πρωτον και Ελληνι. 17 δικαιοσύνη γαρ θεου εν αυτω αποκαλύπτεται εκ πίστεως εις πίστιν, καθως γέγραπται, Ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται. 18 Αποκαλύπτεται γαρ οργη θεου απ' ουρανου επι πασαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων, 19 διότι το γνωστον του θεου φανερόν εστιν εν αυτοις. ο θεος γαρ αυτοις εφανέρωσεν. 20 τα γαρ αόρατα αυτου απο κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασιν νοούμενα καθοραται, η τε αϊδιος αυτου δύναμις και θειότης, εις το ειναι αυτους αναπολογήτους. 21 διότι γνόντες τον θεον ουχ ως θεον εδόξασαν η ηυχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοις αυτων και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτων καρδία. 22 φάσκοντες ειναι σοφοι εμωράνθησαν, 23 και ηλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου θεου εν ομοιώματι εικόνος φθαρτου ανθρώπου και πετεινων και τετραπόδων και ερπετων. 24 Διο παρέδωκεν αυτους ο θεος εν ταις επιθυμίαις των καρδιων αυτων εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτων εν αυτοις, 25 οιτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του θεου εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρα τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητος εις τους αιωνας. αμήν. 26 δια τουτο παρέδωκεν αυτους ο θεος εις πάθη ατιμίας. αι τε γαρ θήλειαι αυτων μετήλλαξαν την φυσικην χρησιν εις την παρα φύσιν, 27 ομοίως τε και οι αρσενες αφέντες την φυσικην χρησιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτων εις αλλήλους, αρσενες εν αρσεσιν την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην εδει της πλάνης αυτων εν εαυτοις απολαμβάνοντες. 28 και καθως ουκ εδοκίμασαν τον θεον εχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτους ο θεος εις αδόκιμον νουν, ποιειν τα μη καθήκοντα, 29 πεπληρωμένους πάση αδικία πονηρία πλεονεξία κακία, μεστους φθόνου φόνου εριδος δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, 30 καταλάλους, θεοστυγεις, υβριστάς, υπερηφάνους, αλαζόνας, εφευρετας κακων, γονευσιν απειθεις, 31 ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ανελεήμονας. 32 οιτινες το δικαίωμα του θεου επιγνόντες, οτι οι τα τοιαυτα πράσσοντες αξιοι θανάτου εισίν, ου μόνον αυτα ποιουσιν αλλα και συνευδοκουσιν τοις πράσσουσιν.
2:1 Διο αναπολόγητος ει, ω ανθρωπε πας ο κρίνων. εν ω γαρ κρίνεις τον ετερον, σεαυτον κατακρίνεις, τα γαρ αυτα πράσσεις ο κρίνων. 2 οιδαμεν δε οτι το κρίμα του θεου εστιν κατα αλήθειαν επι τους τα τοιαυτα πράσσοντας. 3 λογίζη δε τουτο, ω ανθρωπε ο κρίνων τους τα τοιαυτα πράσσοντας και ποιων αυτά, οτι συ εκφεύξη το κρίμα του θεου; 4 η του πλούτου της χρηστότητος αυτου και της ανοχης και της μακροθυμίας καταφρονεις, αγνοων οτι το χρηστον του θεου εις μετάνοιάν σε αγει; 5 κατα δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτω οργην εν ημέρα οργης και αποκαλύψεως δικαιοκρισίας του θεου, 6 ος αποδώσει εκάστω κατα τα εργα αυτου, 7 τοις μεν καθ' υπομονην εργου αγαθου δόξαν και τιμην και αφθαρσίαν ζητουσιν, ζωην αιώνιον. 8 τοις δε εξ εριθείας και απειθουσι τη αληθεία πειθομένοις δε τη αδικία, οργη και θυμός,ς 9 θλιψις και στενοχωρία επι πασαν ψυχην ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν, Ιουδαίου τε πρωτον και Ελληνος. 10 δόξα δε και τιμη και ειρήνη παντι τω εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε πρωτον και Ελληνι. 11 ου γάρ εστιν προσωπολημψία παρα τω θεω. 12 οσοι γαρ ανόμως ημαρτον, ανόμως και απολουνται. και οσοι εν νόμω ημαρτον, δια νόμου κριθήσονται. 13 ου γαρ οι ακροαται νόμου δίκαιοι παρα τω θεω, αλλ οι ποιηται νόμου δικαιωθήσονται. 14 οταν γαρ εθνη τα μη νόμον εχοντα φύσει τα του νόμου ποιωσιν, ουτοι νόμον μη εχοντες εαυτοις εισιν νόμος. 15 οιτινες ενδείκνυνται το εργον του νόμου γραπτον εν ταις καρδίαις αυτων, συμμαρτυρούσης αυτων της συνειδήσεως και μεταξυ αλλήλων των λογισμων κατηγορούντων η και απολογουμένων, 16 εν ημέρα οτε κρίνει ο θεος τα κρυπτα των ανθρώπων κατα το ευαγγέλιόν μου δια Χριστου Ιησου. 17 Ει δε συ Ιουδαιος επονομάζη και επαναπαύη νόμω και καυχασαι εν θεω18 και γινώσκεις το θέλημα και δοκιμάζεις τα διαφέροντα κατηχούμενος εκ του νόμου, 19 πέποιθάς τε σεαυτον οδηγον ειναι τυφλων, φως των εν σκότει, 20 παιδευτην αφρόνων, διδάσκαλον νηπίων, εχοντα την μόρφωσιν της γνώσεως και της αληθείας εν τω νόμω,ω 21 ο ουν διδάσκων ετερον σεαυτον ου διδάσκεις; ο κηρύσσων μη κλέπτειν κλέπτεις; 22 ο λέγων μη μοιχεύειν μοιχεύεις; ο βδελυσσόμενος τα ειδωλα ιεροσυλεις; 23 ος εν νόμω καυχασαι, δια της παραβάσεως του νόμου τον θεον ατιμάζεις; 24 το γαρ ονομα του θεου δι' υμας βλασφημειται εν τοις εθνεσιν, καθως γέγραπται. 25 περιτομη μεν γαρ ωφελει εαν νόμον πράσσης. εαν δε παραβάτης νόμου ης, η περιτομή σου ακροβυστία γέγονεν. 26 εαν ουν η ακροβυστία τα δικαιώματα του νόμου φυλάσση, ουχ η ακροβυστία αυτου εις περιτομην λογισθήσεται; 27 και κρινει η εκ φύσεως ακροβυστία τον νόμον τελουσα σε τον δια γράμματος και περιτομης παραβάτην νόμου. 28 ου γαρ ο εν τω φανερω Ιουδαιός εστιν, ουδε η εν τω φανερω εν σαρκι περιτομή. 29 αλλ' ο εν τω κρυπτω Ιουδαιος, και περιτομη καρδίας εν πνεύματι ου γράμματι, ου ο επαινος ουκ εξ ανθρώπων αλλ' εκ του θεου.
3:1 Τί ουν το περισσον του Ιουδαίου, η τίς η ωφέλεια της περιτομης; 2 πολυ κατα πάντα τρόπον. πρωτον μεν γαρ οτι επιστεύθησαν τα λόγια του θεου. 3 τί γαρ ει ηπίστησάν τινες; μη η απιστία αυτων την πίστιν του θεου καταργήσει; 4 μη γένοιτο. γινέσθω δε ο θεος αληθής, πας δε ανθρωπος ψεύστης, καθως γέγραπται, Οπως αν δικαιωθης εν τοις λόγοις σου και νικήσεις εν τω κρίνεσθαί σε. 5 ει δε η αδικία ημων θεου δικαιοσύνην συνίστησιν, τί ερουμεν; μη αδικος ο θεος ο επιφέρων την οργήν; κατα ανθρωπον λέγω. 6 μη γένοιτο. επει πως κρινει ο θεος τον κόσμον; 7 ει δε η αλήθεια του θεου εν τω εμω ψεύσματι επερίσσευσεν εις την δόξαν αυτου, τί ετι καγω ως αμαρτωλος κρίνομαι; 8 και μη καθως βλασφημούμεθα και καθώς φασίν τινες ημας λέγειν οτι Ποιήσωμεν τα κακα ινα ελθη τα αγαθά; ων το κρίμα ενδικόν εστιν. 9 Τί ουν; προεχόμεθα; ου πάντως, προητιασάμεθα γαρ Ιουδαίους τε και Ελληνας πάντας υφ' αμαρτίαν ειναι, 10 καθως γέγραπται οτι Ουκ εστιν δίκαιος ουδε εις, 11 ουκ εστιν ο συνίων, ουκ εστιν ο εκζητων τον θεόν. 12 πάντες εξέκλιναν, αμα ηχρεώθησαν. ουκ εστιν ο ποιων χρηστότητα, ουκ εστιν εως ενός. 13 τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτων, ταις γλώσσαις αυτων εδολιουσαν, ιος ασπίδων υπο τα χείλη αυτων, 14 ων το στόμα αρας και πικρίας γέμει. 15 οξεις οι πόδες αυτων εκχέαι αιμα, 16 σύντριμμα και ταλαιπωρία εν ταις οδοις αυτων, 17 και οδον ειρήνης ουκ εγνωσαν. 18 ουκ εστιν φόβος θεου απέναντι των οφθαλμων αυτων. 19 Οιδαμεν δε οτι οσα ο νόμος λέγει τοις εν τω νόμω λαλει, ινα παν στόμα φραγη και υπόδικος γένηται πας ο κόσμος τω θεω. 20 διότι εξ εργων νόμου ου δικαιωθήσεται πασα σαρξ ενώπιον αυτου, δια γαρ νόμου επίγνωσις αμαρτίας. 21 Νυνι δε χωρις νόμου δικαιοσύνη θεου πεφανέρωται, μαρτυρουμένη υπο του νόμου και των προφητων, 22 δικαιοσύνη δε θεου δια πίστεως Ιησου Χριστου, εις πάντας τους πιστεύοντας. ου γάρ εστιν διαστολή. 23 πάντες γαρ ημαρτον και υστερουνται της δόξης του θεου, 24 δικαιούμενοι δωρεαν τη αυτου χάριτι δια της απολυτρώσεως της εν Χριστω Ιησου. 25 ον προέθετο ο θεος ιλαστήριον δια της πίστεως εν τω αυτου αιματι εις ενδειξιν της δικαιοσύνης αυτου δια την πάρεσιν των προγεγονότων αμαρτημάτων 26 εν τη ανοχη του θεου, προς την ενδειξιν της δικαιοσύνης αυτου εν τω νυν καιρω, εις το ειναι αυτον δίκαιον και δικαιουντα τον εκ πίστεως Ιησου. 27 Που ουν η καύχησις; εξεκλείσθη. δια ποίου νόμου; των εργων; ουχί, αλλα δια νόμου πίστεως. 28 λογιζόμεθα γαρ δικαιουσθαι πίστει ανθρωπον χωρις εργων νόμου. 29 η Ιουδαίων ο θεος μόνον; ουχι και εθνων; ναι και εθνων, 30 ειπερ εις ο θεός, ος δικαιώσει περιτομην εκ πίστεως και ακροβυστίαν δια της πίστεως. 31 νόμον ουν καταργουμεν δια της πίστεως; μη γένοιτο, αλλα νόμον ιστάνομεν.
4:1 Τί ουν ερουμεν ευρηκέναι Αβρααμ τον προπάτορα ημων κατα σάρκα; 2 ει γαρ Αβρααμ εξ εργων εδικαιώθη, εχει καύχημα. αλλ ου προς θεόν. 3 τί γαρ η γραφη λέγει; Επίστευσεν δε Αβρααμ τω θεω, και ελογίσθη αυτω εις δικαιοσύνην. 4 τω δε εργαζομένω ο μισθος ου λογίζεται κατα χάριν αλλα κατα οφείλημα. 5 τω δε μη εργαζομένω, πιστεύοντι δε επι τον δικαιουντα τον ασεβη, λογίζεται η πίστις αυτου εις δικαιοσύνην, 6 καθάπερ και Δαυιδ λέγει τον μακαρισμον του ανθρώπου ω ο θεος λογίζεται δικαιοσύνην χωρις εργων, 7 Μακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι. 8 μακάριος ανηρ ου ου μη λογίσηται κύριος αμαρτίαν. 9 ο μακαρισμος ουν ουτος επι την περιτομην η και επι την ακροβυστίαν; λέγομεν γάρ, Ελογίσθη τω Αβρααμ η πίστις εις δικαιοσύνην. 10 πως ουν ελογίσθη; εν περιτομη οντι η εν ακροβυστία; ουκ εν περιτομη αλλ' εν ακροβυστία. 11 και σημειον ελαβεν περιτομης, σφραγιδα της δικαιοσύνης της πίστεως της εν τη ακροβυστία, εις το ειναι αυτον πατέρα πάντων των πιστευόντων δι' ακροβυστίας, εις το λογισθηναι και αυτοις την δικαιοσύνην, 12 και πατέρα περιτομης τοις ουκ εκ περιτομης μόνον αλλα και τοις στοιχουσιν τοις ιχνεσιν της εν ακροβυστία πίστεως του πατρος ημων Αβραάμ. 13 Ου γαρ δια νόμου η επαγγελία τω Αβρααμ η τω σπέρματι αυτου, το κληρονόμον αυτον ειναι κόσμου, αλλα δια δικαιοσύνης πίστεως. 14 ει γαρ οι εκ νόμου κληρονόμοι, κεκένωται η πίστις και κατήργηται η επαγγελία. 15 ο γαρ νόμος οργην κατεργάζεται. ου δε ουκ εστιν νόμος, ουδε παράβασις. 16 δια τουτο εκ πίστεως, ινα κατα χάριν, εις το ειναι βεβαίαν την επαγγελίαν παντι τω σπέρματι, ου τω εκ του νόμου μόνον αλλα και τω εκ πίστεως Αβραάμ (ος εστιν πατηρ πάντων ημων, 17 καθως γέγραπται οτι Πατέρα πολλων εθνων τέθεικά σε) κατέναντι ου επίστευσεν θεου του ζωοποιουντος τους νεκρους και καλουντος τα μη οντα ως οντα. 18 ος παρ' ελπίδα επ' ελπίδι επίστευσεν εις το γενέσθαι αυτον πατέρα πολλων εθνων κατα το ειρημένον, Ουτως εσται το σπέρμα σου. 19 και μη ασθενήσας τη πίστει κατενόησεν το εαυτου σωμα ηδη νενεκρωμένον, εκατονταετής που υπάρχων, και την νέκρωσιν της μήτρας Σάρρας, 20 εις δε την επαγγελίαν του θεου ου διεκρίθη τη απιστία αλλ' ενεδυναμώθη τη πίστει, δους δόξαν τω θεω21 και πληροφορηθεις οτι ο επήγγελται δυνατός εστιν και ποιησαι. 22 διο και ελογίσθη αυτω εις δικαιοσύνην. 23 Ουκ εγράφη δε δι' αυτον μόνον οτι ελογίσθη αυτω, 24 αλλα και δι' ημας οις μέλλει λογίζεσθαι, τοις πιστεύουσιν επι τον εγείραντα Ιησουν τον κύριον ημων εκ νεκρων, 25 ος παρεδόθη δια τα παραπτώματα ημων και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημων.
5:1 Δικαιωθέντες ουν εκ πίστεως ειρήνην εχομεν προς τον θεον δια του κυρίου ημων Ιησου Χριστου, 2 δι' ου και την προσαγωγην εσχήκαμεν τη πίστει εις την χάριν ταύτην εν η εστήκαμεν, και καυχώμεθα επ' ελπίδι της δόξης του θεου. 3 ου μόνον δέ, αλλα και καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν, ειδότες οτι η θλιψις υπομονην κατεργάζεται, 4 η δε υπομονη δοκιμήν, η δε δοκιμη ελπίδα. 5 η δε ελπις ου καταισχύνει, οτι η αγάπη του θεου εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημων δια πνεύματος αγίου του δοθέντος ημιν, 6 ετι γαρ Χριστος οντων ημων ασθενων ετι κατα καιρον υπερ ασεβων απέθανεν. 7 μόλις γαρ υπερ δικαίου τις αποθανειται. υπερ γαρ του αγαθου τάχα τις και τολμα αποθανειν. 8 συνίστησιν δε την εαυτου αγάπην εις ημας ο θεος οτι ετι αμαρτωλων οντων ημων Χριστος υπερ ημων απέθανεν. 9 πολλω ουν μαλλον δικαιωθέντες νυν εν τω αιματι αυτου σωθησόμεθα δι' αυτου απο της οργης. 10 ει γαρ εχθροι οντες κατηλλάγημεν τω θεω δια του θανάτου του υιου αυτου, πολλω μαλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωη αυτου. 11 ου μόνον δέ, αλλα και καυχώμενοι εν τω θεω δια του κυρίου ημων Ιησου Χριστου, δι' ου νυν την καταλλαγην ελάβομεν. 12 Δια τουτο ωσπερ δι' ενος ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισηλθεν και δια της αμαρτίας ο θάνατος, και ουτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διηλθεν, εφ' ω πάντες ημαρτον,ν 13 αχρι γαρ νόμου αμαρτία ην εν κόσμω, αμαρτία δε ουκ ελλογειται μη οντος νόμου. 14 αλλα εβασίλευσεν ο θάνατος απο Αδαμ μέχρι Μωϋσέως και επι τους μη αμαρτήσαντας επι τω ομοιώματι της παραβάσεως Αδάμ, ος εστιν τύπος του μέλλοντος. 15 Αλλ ουχ ως το παράπτωμα, ουτως και το χάρισμα. ει γαρ τω του ενος παραπτώματι οι πολλοι απέθανον, πολλω μαλλον η χάρις του θεου και η δωρεα εν χάριτι τη του ενος ανθρώπου Ιησου Χριστου εις τους πολλους επερίσσευσεν. 16 και ουχ ως δι' ενος αμαρτήσαντος το δώρημα. το μεν γαρ κρίμα εξ ενος εις κατάκριμα, το δε χάρισμα εκ πολλων παραπτωμάτων εις δικαίωμα. 17 ει γαρ τω του ενος παραπτώματι ο θάνατος εβασίλευσεν δια του ενός, πολλω μαλλον οι την περισσείαν της χάριτος και της δωρεας της δικαιοσύνης λαμβάνοντες εν ζωη βασιλεύσουσιν δια του ενος Ιησου Χριστου. 18 Αρα ουν ως δι' ενος παραπτώματος εις πάντας ανθρώπους εις κατάκριμα, ουτως και δι' ενος δικαιώματος εις πάντας ανθρώπους εις δικαίωσιν ζωης. 19 ωσπερ γαρ δια της παρακοης του ενος ανθρώπου αμαρτωλοι κατεστάθησαν οι πολλοί, ουτως και δια της υπακοης του ενος δίκαιοι κατασταθήσονται οι πολλοί. 20 νόμος δε παρεισηλθεν ινα πλεονάση το παράπτωμα. ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, 21 ινα ωσπερ εβασίλευσεν η αμαρτία εν τω θανάτω, ουτως και η χάρις βασιλεύση δια δικαιοσύνης εις ζωην αιώνιον δια Ιησου Χριστου του κυρίου ημων.
6:1 Τί ουν ερουμεν; επιμένωμεν τη αμαρτία, ινα η χάρις πλεονάση; 2 μη γένοιτο. οιτινες απεθάνομεν τη αμαρτία, πως ετι ζήσομεν εν αυτη; 3 η αγνοειτε οτι οσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστον Ιησουν εις τον θάνατον αυτου εβαπτίσθημεν; 4 συνετάφημεν ουν αυτω δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ινα ωσπερ ηγέρθη Χριστος εκ νεκρων δια της δόξης του πατρός, ουτως και ημεις εν καινότητι ζωης περιπατήσωμεν. 5 ει γαρ σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι του θανάτου αυτου, αλλα και της αναστάσεως εσόμεθα. 6 τουτο γινώσκοντες, οτι ο παλαιος ημων ανθρωπος συνεσταυρώθη, ινα καταργηθη το σωμα της αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημας τη αμαρτία. 7 ο γαρ αποθανων δεδικαίωται απο της αμαρτίας. 8 ει δε απεθάνομεν συν Χριστω, πιστεύομεν οτι και συζήσομεν αυτω. 9 ειδότες οτι Χριστος εγερθεις εκ νεκρων ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτου ουκέτι κυριεύει. 10 ο γαρ απέθανεν, τη αμαρτία απέθανεν εφάπαξ. ο δε ζη, ζη τω θεω. 11 ουτως και υμεις λογίζεσθε εαυτους ειναι νεκρους μεν τη αμαρτία ζωντας δε τω θεω εν Χριστω Ιησου. 12 Μη ουν βασιλευέτω η αμαρτία εν τω θνητω υμων σώματι εις το υπακούειν ταις επιθυμίαις αυτου, 13 μηδε παριστάνετε τα μέλη υμων οπλα αδικίας τη αμαρτία, αλλα παραστήσατε εαυτους τω θεω ωσει εκ νεκρων ζωντας και τα μέλη υμων οπλα δικαιοσύνης τω θεω. 14 αμαρτία γαρ υμων ου κυριεύσει, ου γάρ εστε υπο νόμον αλλα υπο χάριν. 15 Τί ουν; αμαρτήσωμεν οτι ουκ εσμεν υπο νόμον αλλα υπο χάριν; μη γένοιτο. 16 ουκ οιδατε οτι ω παριστάνετε εαυτους δούλους εις υπακοήν, δουλοί εστε ω υπακούετε, ητοι αμαρτίας εις θάνατον η υπακοης εις δικαιοσύνην; 17 χάρις δε τω θεω οτι ητε δουλοι της αμαρτίας υπηκούσατε δε εκ καρδίας εις ον παρεδόθητε τύπον διδαχης, 18 ελευθερωθέντες δε απο της αμαρτίας εδουλώθητε τη δικαιοσύνη. 19 ανθρώπινον λέγω δια την ασθένειαν της σαρκος υμων. ωσπερ γαρ παρεστήσατε τα μέλη υμων δουλα τη ακαθαρσία και τη ανομία εις την ανομίαν, ουτως νυν παραστήσατε τα μέλη υμων δουλα τη δικαιοσύνη εις αγιασμόν. 20 οτε γαρ δουλοι ητε της αμαρτίας, ελεύθεροι ητε τη δικαιοσύνη. 21 τίνα ουν καρπον ειχετε τότε εφ' οις νυν επαισχύνεσθε; το γαρ τέλος εκείνων θάνατος. 22 νυνι δέ, ελευθερωθέντες απο της αμαρτίας δουλωθέντες δε τω θεω, εχετε τον καρπον υμων εις αγιασμόν, το δε τέλος ζωην αιώνιον. 23 τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του θεου ζωη αιώνιος εν Χριστω Ιησου τω κυρίω ημων.
7:1 Η αγνοειτε, αδελφοί, γινώσκουσιν γαρ νόμον λαλω, οτι ο νόμος κυριεύει του ανθρώπου εφ' οσον χρόνον ζη; 2 η γαρ υπανδρος γυνη τω ζωντι ανδρι δέδεται νόμω. εαν δε αποθάνη ο ανήρ, κατήργηται απο του νόμου του ανδρός. 3 αρα ουν ζωντος του ανδρος μοιχαλις χρηματίσει εαν γένηται ανδρι ετέρω. εαν δε αποθάνη ο ανήρ, ελευθέρα εστιν απο του νόμου, του μη ειναι αυτην μοιχαλίδα γενομένην ανδρι ετέρω. 4 ωστε, αδελφοί μου, και υμεις εθανατώθητε τω νόμω δια του σώματος του Χριστου, εις το γενέσθαι υμας ετέρω, τω εκ νεκρων εγερθέντι, ινα καρποφορήσωμεν τω θεω. 5 οτε γαρ ημεν εν τη σαρκί, τα παθήματα των αμαρτιων τα δια του νόμου ενηργειτο εν τοις μέλεσιν ημων εις το καρποφορησαι τω θανάτω. 6 νυνι δε κατηργήθημεν απο του νόμου, αποθανόντες εν ω κατειχόμεθα, ωστε δουλεύειν ημας εν καινότητι πνεύματος και ου παλαιότητι γράμματος. 7 Τί ουν ερουμεν; ο νόμος αμαρτία; μη γένοιτο. αλλα την αμαρτίαν ουκ εγνων ει μη δια νόμου, τήν τε γαρ επιθυμίαν ουκ ηδειν ει μη ο νόμος ελεγεν, Ουκ επιθυμήσεις. 8 αφορμην δε λαβουσα η αμαρτία δια της εντολης κατειργάσατο εν εμοι πασαν επιθυμίαν. χωρις γαρ νόμου αμαρτία νεκρά. 9 εγω δε εζων χωρις νόμου ποτέ. ελθούσης δε της εντολης η αμαρτία ανέζησεν, 10 εγω δε απέθανον, και ευρέθη μοι η εντολη η εις ζωην αυτη εις θάνατον. 11 η γαρ αμαρτία αφορμην λαβουσα δια της εντολης εξηπάτησέν με και δι' αυτης απέκτεινεν. 12 ωστε ο μεν νόμος αγιος, και η εντολη αγία και δικαία και αγαθή. 13 Το ουν αγαθον εμοι εγένετο θάνατος; μη γένοιτο. αλλα η αμαρτία, ινα φανη αμαρτία, δια του αγαθου μοι κατεργαζομένη θάνατον. ινα γένηται καθ' υπερβολην αμαρτωλος η αμαρτία δια της εντολης. 14 οιδαμεν γαρ οτι ο νόμος πνευματικός εστιν. εγω δε σάρκινός ειμι, πεπραμένος υπο την αμαρτίαν. 15 ο γαρ κατεργάζομαι ου γινώσκω. ου γαρ ο θέλω τουτο πράσσω, αλλ ο μισω τουτο ποιω. 16 ει δε ο ου θέλω τουτο ποιω, σύμφημι τω νόμω οτι καλός. 17 νυνι δε ουκέτι εγω κατεργάζομαι αυτο αλλα η οικουσα εν εμοι αμαρτία. 18 οιδα γαρ οτι ουκ οικει εν εμοί, τουτ' εστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν. το γαρ θέλειν παράκειταί μοι, το δε κατεργάζεσθαι το καλον ου. 19 ου γαρ ο θέλω ποιω αγαθόν, αλλα ο ου θέλω κακον τουτο πράσσω. 20 ει δε ο ου θέλω εγω τουτο ποιω, ουκέτι εγω κατεργάζομαι αυτο αλλα η οικουσα εν εμοι αμαρτία. 21 Ευρίσκω αρα τον νόμον τω θέλοντι εμοι ποιειν το καλον οτι εμοι το κακον παράκειται. 22 συνήδομαι γαρ τω νόμω του θεου κατα τον εσω ανθρωπον, 23 βλέπω δε ετερον νόμον εν τοις μέλεσίν μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω οντι εν τοις μέλεσίν μου. 24 ταλαίπωρος εγω ανθρωπος. τίς με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου; 25 χάρις δε τω θεω δια Ιησου Χριστου του κυρίου ημων. αρα ουν αυτος εγω τω μεν νοϊ δουλεύω νόμω θεου, τη δε σαρκι νόμω αμαρτίας.
8:1 Ουδεν αρα νυν κατάκριμα τοις εν Χριστω Ιησου. 2 ο γαρ νόμος του πνεύματος της ζωης εν Χριστω Ιησου ηλευθέρωσέν σε απο του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου. 3 το γαρ αδύνατον του νόμου, εν ω ησθένει δια της σαρκός, ο θεος τον εαυτου υιον πέμψας εν ομοιώματι σαρκος αμαρτίας και περι αμαρτίας κατέκρινεν την αμαρτίαν εν τη σαρκί, 4 ινα το δικαίωμα του νόμου πληρωθη εν ημιν τοις μη κατα σάρκα περιπατουσιν αλλα κατα πνευμα. 5 οι γαρ κατα σάρκα οντες τα της σαρκος φρονουσιν, οι δε κατα πνευμα τα του πνεύματος. 6 το γαρ φρόνημα της σαρκος θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωη και ειρήνη. 7 διότι το φρόνημα της σαρκος εχθρα εις θεόν, τω γαρ νόμω του θεου ουχ υποτάσσεται, ουδε γαρ δύναται. 8 οι δε εν σαρκι οντες θεω αρέσαι ου δύνανται. 9 υμεις δε ουκ εστε εν σαρκι αλλα εν πνεύματι, ειπερ πνευμα θεου οικει εν υμιν. ει δέ τις πνευμα Χριστου ουκ εχει, ουτος ουκ εστιν αυτου. 10 ει δε Χριστος εν υμιν, το μεν σωμα νεκρον δια αμαρτίαν, το δε πνευμα ζωη δια δικαιοσύνην. 11 ει δε το πνευμα του εγείραντος τον Ιησουν εκ νεκρων οικει εν υμιν, ο εγείρας Χριστον εκ νεκρων ζωοποιήσει και τα θνητα σώματα υμων δια του ενοικουντος αυτου πνεύματος εν υμιν. 12 Αρα ουν, αδελφοί, οφειλέται εσμέν, ου τη σαρκι του κατα σάρκα ζην. 13 ει γαρ κατα σάρκα ζητε μέλλετε αποθνήσκειν, ει δε πνεύματι τας πράξεις του σώματος θανατουτε ζήσεσθε. 14 οσοι γαρ πνεύματι θεου αγονται, ουτοι υιοι θεου εισιν. 15 ου γαρ ελάβετε πνευμα δουλείας πάλιν εις φόβον, αλλα ελάβετε πνευμα υιοθεσίας, εν ω κράζομεν, Αββα ο πατήρ. 16 αυτο το πνευμα συμμαρτυρει τω πνεύματι ημων οτι εσμεν τέκνα θεου. 17 ει δε τέκνα, και κληρονόμοι. κληρονόμοι μεν θεου, συγκληρονόμοι δε Χριστου, ειπερ συμπάσχομεν ινα και συνδοξασθωμεν. 18 Λογίζομαι γαρ οτι ουκ αξια τα παθήματα του νυν καιρου προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθηναι εις ημας. 19 η γαρ αποκαραδοκία της κτίσεως την αποκάλυψιν των υιων του θεου απεκδέχεται. 20 τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουχ εκουσα αλλα δια τον υποτάξαντα, εφ' ελπίδι 21 οτι και αυτη η κτίσις ελευθερωθήσεται απο της δουλείας της φθορας εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του θεου. 22 οιδαμεν γαρ οτι πασα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει αχρι του νυν. 23 ου μόνον δέ, αλλα και αυτοι την απαρχην του πνεύματος εχοντες ημεις και αυτοι εν εαυτοις στενάζομεν υιοθεσίαν απεκδεχόμενοι, την απολύτρωσιν του σώματος ημων. 24 τη γαρ ελπίδι εσώθημεν. ελπις δε βλεπομένη ουκ εστιν ελπίς. ο γαρ βλέπει τίς ελπίζει; 25 ει δε ο ου βλέπομεν ελπίζομεν, δι' υπομονης απεκδεχόμεθα. 26 Ωσαύτως δε και το πνευμα συναντιλαμβάνεται τη ασθενεία ημων. το γαρ τί προσευξώμεθα καθο δει ουκ οιδαμεν, αλλα αυτο το πνευμα υπερεντυγχάνει στεναγμοις αλαλήτοις. 27 ο δε εραυνων τας καρδίας οιδεν τί το φρόνημα του πνεύματος, οτι κατα θεον εντυγχάνει υπερ αγίων. 28 οιδαμεν δε οτι τοις αγαπωσιν τον θεον πάντα συνεργει εις αγαθόν, τοις κατα πρόθεσιν κλητοις ουσιν. 29 οτι ους προέγνω, και προώρισεν συμμόρφους της εικόνος του υιου αυτου, εις το ειναι αυτον πρωτότοκον εν πολλοις αδελφοις. 30 ους δε προώρισεν, τούτους και εκάλεσεν. και ους εκάλεσεν, τούτους και εδικαίωσεν. ους δε εδικαίωσεν, τούτους και εδόξασεν. 31 Τί ουν ερουμεν προς ταυτα; ει ο θεος υπερ ημων, τίς καθ' ημων; 32 ος γε του ιδίου υιου ουκ εφείσατο, αλλα υπερ ημων πάντων παρέδωκεν αυτόν, πως ουχι και συν αυτω τα πάντα ημιν χαρίσεται; 33 τίς εγκαλέσει κατα εκλεκτων θεου; θεος ο δικαιων. 34 τίς ο κατακρινων; Χριστος Ιησους ο αποθανών, μαλλον δε εγερθείς, ος καί εστιν εν δεξια του θεου, ος και εντυγχάνει υπερ ημων. 35 τίς ημας χωρίσει απο της αγάπης του Χριστου; θλιψις η στενοχωρία η διωγμος η λιμος η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαιρα; 36 καθως γέγραπται οτι Ενεκεν σου θανατούμεθα ολην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγης. 37 αλλ' εν τούτοις πασιν υπερνικωμεν δια του αγαπήσαντος ημας. 38 πέπεισμαι γαρ οτι ουτε θάνατος ουτε ζωη ουτε αγγελοι ουτε αρχαι ουτε ενεστωτα ουτε μέλλοντα ουτε δυνάμεις 39 ουτε υψωμα ουτε βάθος ουτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημας χωρίσαι απο της αγάπης του θεου της εν Χριστω Ιησου τω κυρίω ημων.
9:1 Αλήθειαν λέγω εν Χριστω, ου ψεύδομαι, συμμαρτυρούσης μοι της συνειδήσεώς μου εν πνεύματι αγίω, 2 οτι λύπη μοί εστιν μεγάλη και αδιάλειπτος οδύνη τη καρδία μου. 3 ηυχόμην γαρ ανάθεμα ειναι αυτος εγω απο του Χριστου υπερ των αδελφων μου των συγγενων μου κατα σάρκα, 4 οιτινές εισιν Ισραηλιται, ων η υιοθεσία και η δόξα και αι διαθηκαι και η νομοθεσία και η λατρεία και αι επαγγελίαι, 5 ων οι πατέρες, και εξ ων ο Χριστος το κατα σάρκα. ο ων επι πάντων θεος ευλογητος εις τους αιωνας, αμήν. 6 Ουχ οιον δε οτι εκπέπτωκεν ο λόγος του θεου. ου γαρ πάντες οι εξ Ισραήλ, ουτοι Ισραήλ. 7 ουδ οτι εισιν σπέρμα Αβραάμ, πάντες τέκνα, αλλ, Εν Ισαακ κληθήσεταί σοι σπέρμα. 8 τουτ' εστιν, ου τα τέκνα της σαρκος ταυτα τέκνα του θεου, αλλα τα τέκνα της επαγγελίας λογίζεται εις σπέρμα. 9 επαγγελίας γαρ ο λόγος ουτος, Κατα τον καιρον τουτον ελεύσομαι και εσται τη Σάρρα υιός. 10 ου μόνον δέ, αλλα και Ρεβέκκα εξ ενος κοίτην εχουσα, Ισαακ του πατρος ημων. 11 μήπω γαρ γεννηθέντων μηδε πραξάντων τι αγαθον η φαυλον, ινα η κατ' εκλογην πρόθεσις του θεου μένη, 12 ουκ εξ εργων αλλ' εκ του καλουντος, ερρέθη αυτη οτι Ο μείζων δουλεύσει τω ελάσσονι. 13 καθως γέγραπται, Τον Ιακωβ ηγάπησα, τον δε Ησαυ εμίσησα. 14 Τί ουν ερουμεν; μη αδικία παρα τω θεω; μη γένοιτο. 15 τω Μωϋσει γαρ λέγει, Ελεήσω ον αν ελεω, και οικτιρήσω ον αν οικτίρω. 16 αρα ουν ου του θέλοντος ουδε του τρέχοντος, αλλα του ελεωντος θεου. 17 λέγει γαρ η γραφη τω Φαραω οτι Εις αυτο τουτο εξήγειρά σε οπως ενδείξωμαι εν σοι την δύναμίν μου, και οπως διαγγελη το ονομά μου εν πάση τη γη. 18 αρα ουν ον θέλει ελεει, ον δε θέλει σκληρύνει. 19 Ερεις μοι ουν, Τί ουν ετι μέμφεται; τω γαρ βουλήματι αυτου τίς ανθέστηκεν; 20 ω ανθρωπε, μενουνγε συ τίς ει ο ανταποκρινόμενος τω θεω; μη ερει το πλάσμα τω πλάσαντι, Τί με εποίησας ουτως; 21 η ουκ εχει εξουσίαν ο κεραμευς του πηλου εκ του αυτου φυράματος ποιησαι ο μεν εις τιμην σκευος, ο δε εις ατιμίαν; 22 ει δε θέλων ο θεος ενδείξασθαι την οργην και γνωρίσαι το δυνατον αυτου ηνεγκεν εν πολλη μακροθυμία σκεύη οργης κατηρτισμένα εις απώλειαν, 23 και ινα γνωρίση τον πλουτον της δόξης αυτου επι σκεύη ελέους, α προητοίμασεν εις δόξαν, 24 ους και εκάλεσεν ημας ου μόνον εξ Ιουδαίων αλλα και εξ εθνων; 25 ως και εν τω Ωσηε λέγει, Καλέσω τον ου λαόν μου λαόν μου και την ουκ ηγαπημένην ηγαπημένην. 26 και εσται εν τω τόπω ου ερρέθη αυτοις, Ου λαός μου υμεις, εκει κληθήσονται υιοι θεου ζωντος. 27 Ησαϊας δε κράζει υπερ του Ισραήλ, Εαν η ο αριθμος των υιων Ισραηλ ως η αμμος της θαλάσσης, το υπόλειμμα σωθήσεται. 28 λόγον γαρ συντελων και συντέμνων ποιήσει κύριος επι της γης. 29 και καθως προείρηκεν Ησαϊας, Ει μη κύριος Σαβαωθ εγκατέλιπεν ημιν σπέρμα, ως Σόδομα αν εγενήθημεν και ως Γόμορρα αν ωμοιώθημεν. 30 Τί ουν ερουμεν; οτι εθνη τα μη διώκοντα δικαιοσύνην κατέλαβεν δικαιοσύνην, δικαιοσύνην δε την εκ πίστεως. 31 Ισραηλ δε διώκων νόμον δικαιοσύνης εις νόμον ουκ εφθασεν. 32 δια τί; οτι ουκ εκ πίστεως αλλ' ως εξ εργων. προσέκοψαν τω λίθω του προσκόμματος, 33 καθως γέγραπται, Ιδου τίθημι εν Σιων λίθον προσκόμματος και πέτραν σκανδάλου, και ο πιστεύων επ' αυτω ου καταισχυνθήσεται.
10:1 Αδελφοί, η μεν ευδοκία της εμης καρδίας και η δέησις προς τον θεον υπερ αυτων εις σωτηρίαν. 2 μαρτυρω γαρ αυτοις οτι ζηλον θεου εχουσιν, αλλ ου κατ' επίγνωσιν. 3 αγνοουντες γαρ την του θεου δικαιοσύνην, και την ιδίαν δικαιοσύνην ζητουντες στησαι, τη δικαιοσύνη του θεου ουχ υπετάγησαν. 4 τέλος γαρ νόμου Χριστος εις δικαιοσύνην παντι τω πιστεύοντι. 5 Μωϋσης γαρ γράφει την δικαιοσύνην την εκ του νόμου οτι ο ποιήσας αυτα ανθρωπος ζήσεται εν αυτοις. 6 η δε εκ πίστεως δικαιοσύνη ουτως λέγει, Μη ειπης εν τη καρδία σου, Τίς αναβήσεται εις τον ουρανόν; τουτ' εστιν Χριστον καταγαγειν. 7 η, Τίς καταβήσεται εις την αβυσσον; τουτ' εστιν Χριστον εκ νεκρων αναγαγειν. 8 αλλα τί λέγει; Εγγύς σου το ρημά εστιν, εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου. τουτ' εστιν το ρημα της πίστεως ο κηρύσσομεν. 9 οτι εαν ομολογήσης εν τω στόματί σου κύριον Ιησουν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου οτι ο θεος αυτον ηγειρεν εκ νεκρων, σωθήση. 10 καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογειται εις σωτηρίαν. 11 λέγει γαρ η γραφή, Πας ο πιστεύων επ' αυτω ου καταισχυνθήσεται. 12 ου γάρ εστιν διαστολη Ιουδαίου τε και Ελληνος, ο γαρ αυτος κύριος πάντων, πλουτων εις πάντας τους επικαλουμένους αυτόν. 13 Πας γαρ ος αν επικαλέσηται το ονομα κυρίου σωθήσεται. 14 Πως ουν επικαλέσωνται εις ον ουκ επίστευσαν; πως δε πιστεύσωσιν ου ουκ ηκουσαν; πως δε ακούσωσιν χωρις κηρύσσοντος; 15 πως δε κηρύξωσιν εαν μη αποσταλωσιν; καθως γέγραπται, Ως ωραιοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων τα αγαθά. 16 Αλλ ου πάντες υπήκουσαν τω ευαγγελίω. Ησαϊας γαρ λέγει, Κύριε, τίς επίστευσεν τη ακοη ημων; 17 αρα η πίστις εξ ακοης, η δε ακοη δια ρήματος Χριστου. 18 αλλα λέγω, μη ουκ ηκουσαν; μενουνγε, Εις πασαν την γην εξηλθεν ο φθόγγος αυτων, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτων. 19 αλλα λέγω, μη Ισραηλ ουκ εγνω; πρωτος Μωϋσης λέγει, Εγω παραζηλώσω υμας επ' ουκ εθνει, επ' εθνει ασυνέτω παροργιω υμας. 20 Ησαϊας δε αποτολμα και λέγει, Ευρέθην εν τοις εμε μη ζητουσιν, εμφανης εγενόμην τοις εμε μη επερωτωσιν. 21 προς δε τον Ισραηλ λέγει, Ολην την ημέραν εξεπέτασα τας χειράς μου προς λαον απειθουντα και αντιλέγοντα.
11:1 Λέγω ουν, μη απώσατο ο θεος τον λαον αυτου; μη γένοιτο. και γαρ εγω Ισραηλίτης ειμί, εκ σπέρματος Αβραάμ, φυλης Βενιαμίν. 2 ουκ απώσατο ο θεος τον λαον αυτου ον προέγνω. η ουκ οιδατε εν Ηλία τί λέγει η γραφή; ως εντυγχάνει τω θεω κατα του Ισραήλ, 3 Κύριε, τους προφήτας σου απέκτειναν, τα θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν, καγω υπελείφθην μόνος, και ζητουσιν την ψυχήν μου. 4 αλλα τί λέγει αυτω ο χρηματισμός; Κατέλιπον εμαυτω επτακισχιλίους ανδρας, οιτινες ουκ εκαμψαν γόνυ τη Βάαλ. 5 ουτως ουν και εν τω νυν καιρω λειμμα κατ' εκλογην χάριτος γέγονεν. 6 ει δε χάριτι, ουκέτι εξ εργων, επει η χάρις ουκέτι γίνεται χάρις. 7 τί ουν; ο επιζητει Ισραήλ, τουτο ουκ επέτυχεν, η δε εκλογη επέτυχεν. οι δε λοιποι επωρώθησαν, 8 καθως γέγραπται, Εδωκεν αυτοις ο θεος πνευμα κατανύξεως, οφθαλμους του μη βλέπειν και ωτα του μη ακούειν, εως της σήμερον ημέρας. 9 και Δαυιδ λέγει, Γενηθήτω η τράπεζα αυτων εις παγίδα και εις θήραν και εις σκάνδαλον και εις ανταπόδομα αυτοις, 10 σκοτισθήτωσαν οι οφθαλμοι αυτων του μη βλέπειν, και τον νωτον αυτων δια παντος σύγκαμψον. 11 Λέγω ουν, μη επταισαν ινα πέσωσιν; μη γένοιτο. αλλα τω αυτων παραπτώματι η σωτηρία τοις εθνεσιν, εις το παραζηλωσαι αυτούς. 12 ει δε το παράπτωμα αυτων πλουτος κόσμου και το ηττημα αυτων πλουτος εθνων, πόσω μαλλον το πλήρωμα αυτων. 13 Υμιν δε λέγω τοις εθνεσιν. εφ' οσον μεν ουν ειμι εγω εθνων απόστολος, την διακονίαν μου δοξάζω, 14 ει πως παραζηλώσω μου την σάρκα και σώσω τινας εξ αυτων. 15 ει γαρ η αποβολη αυτων καταλλαγη κόσμου, τίς η πρόσλημψις ει μη ζωη εκ νεκρων; 16 ει δε η απαρχη αγία, και το φύραμα. και ει η ρίζα αγία, και οι κλάδοι. 17 Ει δέ τινες των κλάδων εξεκλάσθησαν, συ δε αγριέλαιος ων ενεκεντρίσθης εν αυτοις και συγκοινωνος της ρίζης της πιότητος της ελαίας εγένου, 18 μη κατακαυχω των κλάδων. ει δε κατακαυχασαι, ου συ την ρίζαν βαστάζεις αλλα η ρίζα σέ. 19 ερεις ουν, Εξεκλάσθησαν κλάδοι ινα εγω εγκεντρισθω. 20 καλως. τη απιστία εξεκλάσθησαν, συ δε τη πίστει εστηκας. μη υψηλα φρόνει, αλλα φοβου. 21 ει γαρ ο θεος των κατα φύσιν κλάδων ουκ εφείσατο, μή πως ουδε σου φείσεται. 22 ιδε ουν χρηστότητα και αποτομίαν θεου. επι μεν τους πεσόντας αποτομία, επι δε σε χρηστότης θεου, εαν επιμένης τη χρηστότητι, επει και συ εκκοπήση. 23 κακεινοι δέ, εαν μη επιμένωσιν τη απιστία, εγκεντρισθήσονται. δυνατος γάρ εστιν ο θεος πάλιν εγκεντρίσαι αυτούς. 24 ει γαρ συ εκ της κατα φύσιν εξεκόπης αγριελαίου και παρα φύσιν ενεκεντρίσθης εις καλλιέλαιον, πόσω μαλλον ουτοι οι κατα φύσιν εγκεντρισθήσονται τη ιδία ελαία. 25 Ου γαρ θέλω υμας αγνοειν, αδελφοί, το μυστήριον τουτο, ινα μη ητε παρ' εαυτοις φρόνιμοι, οτι πώρωσις απο μέρους τω Ισραηλ γέγονεν αχρις ου το πλήρωμα των εθνων εισέλθη, 26 και ουτως πας Ισραηλ σωθήσεται. καθως γέγραπται, Ηξει εκ Σιων ο ρυόμενος, αποστρέψει ασεβείας απο Ιακώβ. 27 και αυτη αυτοις η παρ' εμου διαθήκη, οταν αφέλωμαι τας αμαρτίας αυτων. 28 κατα μεν το ευαγγέλιον εχθροι δι' υμας, κατα δε την εκλογην αγαπητοι δια τους πατέρας. 29 αμεταμέλητα γαρ τα χαρίσματα και η κλησις του θεου. 30 ωσπερ γαρ υμεις ποτε ηπειθήσατε τω θεω, νυν δε ηλεήθητε τη τούτων απειθεία, 31 ουτως και ουτοι νυν ηπείθησαν τω υμετέρω ελέει ινα και αυτοι νυν ελεηθωσιν. 32 συνέκλεισεν γαρ ο θεος τους πάντας εις απείθειαν ινα τους πάντας ελεήση. 33 Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως θεου. ως ανεξεραύνητα τα κρίματα αυτου και ανεξιχνίαστοι αι οδοι αυτου. 34 Τίς γαρ εγνω νουν κυρίου; η τίς σύμβουλος αυτου εγένετο; 35 η τίς προέδωκεν αυτω, και ανταποδοθήσεται αυτω; 36 οτι εξ αυτου και δι' αυτου και εις αυτον τα πάντα. αυτω η δόξα εις τους αιωνας. αμήν.
12:1 Παρακαλω ουν υμας, αδελφοί, δια των οικτιρμων του θεου, παραστησαι τα σώματα υμων θυσίαν ζωσαν αγίαν ευάρεστον τω θεω, την λογικην λατρείαν υμων. 2 και μη συσχηματίζεσθε τω αιωνι τούτω, αλλα μεταμορφουσθε τη ανακαινώσει του νοός, εις το δοκιμάζειν υμας τί το θέλημα του θεου, το αγαθον και ευάρεστον και τέλειον. 3 Λέγω γαρ δια της χάριτος της δοθείσης μοι παντι τω οντι εν υμιν μη υπερφρονειν παρ' ο δει φρονειν, αλλα φρονειν εις το σωφρονειν, εκάστω ως ο θεος εμέρισεν μέτρον πίστεως. 4 καθάπερ γαρ εν ενι σώματι πολλα μέλη εχομεν, τα δε μέλη πάντα ου την αυτην εχει πραξιν, 5 ουτως οι πολλοι εν σωμά εσμεν εν Χριστω, το δε καθ' εις αλλήλων μέλη. 6 εχοντες δε χαρίσματα κατα την χάριν την δοθεισαν ημιν διάφορα, ειτε προφητείαν κατα την αναλογίαν της πίστεως, 7 ειτε διακονίαν εν τη διακονία, ειτε ο διδάσκων εν τη διδασκαλία, 8 ειτε ο παρακαλων εν τη παρακλήσει, ο μεταδιδους εν απλότητι, ο προϊστάμενος εν σπουδη, ο ελεων εν ιλαρότητι. 9 Η αγάπη ανυπόκριτος. αποστυγουντες το πονηρόν, κολλώμενοι τω αγαθω. 10 τη φιλαδελφία εις αλλήλους φιλόστοργοι, τη τιμη αλλήλους προηγούμενοι, 11 τη σπουδη μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες, τω κυρίω δουλεύοντες, 12 τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχη προσκαρτερουντες, 13 ταις χρείαις των αγίων κοινωνουντες, την φιλοξενίαν διώκοντες. 14 ευλογειτε τους διώκοντας υμας, ευλογειτε και μη καταρασθε. 15 χαίρειν μετα χαιρόντων, κλαίειν μετα κλαιόντων. 16 το αυτο εις αλλήλους φρονουντες, μη τα υψηλα φρονουντες αλλα τοις ταπεινοις συναπαγόμενοι. μη γίνεσθε φρόνιμοι παρ' εαυτοις. 17 μηδενι κακον αντι κακου αποδιδόντες. προνοούμενοι καλα ενώπιον πάντων ανθρώπων. 18 ει δυνατόν, το εξ υμων μετα πάντων ανθρώπων ειρηνεύοντες. 19 μη εαυτους εκδικουντες, αγαπητοί, αλλα δότε τόπον τη οργη, γέγραπται γάρ, Εμοι εκδίκησις, εγω ανταποδώσω, λέγει κύριος. 20 αλλα εαν πεινα ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν. εαν διψα, πότιζε αυτόν. τουτο γαρ ποιων ανθρακας πυρος σωρεύσεις επι την κεφαλην αυτου. 21 μη νικω υπο του κακου, αλλα νίκα εν τω αγαθω το κακόν.
13:1 Πασα ψυχη εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω. ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπο θεου, αι δε ουσαι υπο θεου τεταγμέναι εισίν. 2 ωστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του θεου διαταγη ανθέστηκεν, οι δε ανθεστηκότες εαυτοις κρίμα λήμψονται. 3 οι γαρ αρχοντες ουκ εισιν φόβος τω αγαθω εργω αλλα τω κακω. θέλεις δε μη φοβεισθαι την εξουσίαν; το αγαθον ποίει, και εξεις επαινον εξ αυτης. 4 θεου γαρ διάκονός εστιν σοι εις το αγαθόν. εαν δε το κακον ποιης, φοβου. ου γαρ εικη την μάχαιραν φορει. θεου γαρ διάκονός εστιν, εκδικος εις οργην τω το κακον πράσσοντι. 5 διο ανάγκη υποτάσσεσθαι, ου μόνον δια την οργην αλλα και δια την συνείδησιν. 6 δια τουτο γαρ και φόρους τελειτε, λειτουργοι γαρ θεου εισιν εις αυτο τουτο προσκαρτερουντες. 7 απόδοτε πασιν τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον φόβον τον φόβον, τω την τιμην την τιμήν. 8 Μηδενι μηδεν οφείλετε, ει μη το αλλήλους αγαπαν. ο γαρ αγαπων τον ετερον νόμον πεπλήρωκεν. 9 το γαρ Ου μοιχεύσεις, Ου φονεύσεις, Ου κλέψεις, Ουκ επιθυμήσεις, και ει τις ετέρα εντολή, εν τω λόγω τούτω ανακεφαλαιουται, εν τω Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. 10 η αγάπη τω πλησίον κακον ουκ εργάζεται. πλήρωμα ουν νόμου η αγάπη. 11 Και τουτο ειδότες τον καιρόν, οτι ωρα ηδη υμας εξ υπνου εγερθηναι, νυν γαρ εγγύτερον ημων η σωτηρία η οτε επιστεύσαμεν. 12 η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ηγγικεν. αποθώμεθα ουν τα εργα του σκότους, ενδυσώμεθα δε τα οπλα του φωτός. 13 ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμοις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη εριδι και ζήλω. 14 αλλα ενδύσασθε τον κύριον Ιησουν Χριστόν, και της σαρκος πρόνοιαν μη ποιεισθε εις επιθυμίας.
14:1 Τον δε ασθενουντα τη πίστει προσλαμβάνεσθε, μη εις διακρίσεις διαλογισμων. 2 ος μεν πιστεύει φαγειν πάντα, ο δε ασθενων λάχανα εσθίει. 3 ο εσθίων τον μη εσθίοντα μη εξουθενείτω, ο δε μη εσθίων τον εσθίοντα μη κρινέτω, ο θεος γαρ αυτον προσελάβετο. 4 συ τίς ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην; τω ιδίω κυρίω στήκει η πίπτει. σταθήσεται δέ, δυνατει γαρ ο κύριος στησαι αυτόν. 5 ος μεν γαρ κρίνει ημέραν παρ' ημέραν, ος δε κρίνει πασαν ημέραν. εκαστος εν τω ιδίω νοϊ πληροφορείσθω. 6 ο φρονων την ημέραν κυρίω φρονει. και ο εσθίων κυρίω εσθίει, ευχαριστει γαρ τω θεω. και ο μη εσθίων κυρίω ουκ εσθίει, και ευχαριστει τω θεω. 7 ουδεις γαρ ημων εαυτω ζη, και ουδεις εαυτω αποθνήσκει. 8 εάν τε γαρ ζωμεν, τω κυρίω ζωμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, τω κυρίω αποθνήσκομεν. εάν τε ουν ζωμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του κυρίου εσμέν. 9 εις τουτο γαρ Χριστος απέθανεν και εζησεν ινα και νεκρων και ζώντων κυριεύση. 10 συ δε τί κρίνεις τον αδελφόν σου; η και συ τί εξουθενεις τον αδελφόν σου; πάντες γαρ παραστησόμεθα τω βήματι του θεου. 11 γέγραπται γάρ, Ζω εγώ, λέγει κύριος, οτι εμοι κάμψει παν γόνυ, και πασα γλωσσα εξομολογήσεται τω θεω. 12 αρα ουν εκαστος ημων περι εαυτου λόγον δώσει τω θεω. 13 Μηκέτι ουν αλλήλους κρίνωμεν. αλλα τουτο κρίνατε μαλλον, το μη τιθέναι πρόσκομμα τω αδελφω η σκάνδαλον. 14 οιδα και πέπεισμαι εν κυρίω Ιησου οτι ουδεν κοινον δι' εαυτου. ει μη τω λογιζομένω τι κοινον ειναι, εκείνω κοινόν. 15 ει γαρ δια βρωμα ο αδελφός σου λυπειται, ουκέτι κατα αγάπην περιπατεις. μη τω βρώματί σου εκεινον απόλλυε υπερ ου Χριστος απέθανεν. 16 μη βλασφημείσθω ουν υμων το αγαθόν. 17 ου γάρ εστιν η βασιλεία του θεου βρωσις και πόσις, αλλα δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρα εν πνεύματι αγίω. 18 ο γαρ εν τούτω δουλεύων τω Χριστω ευάρεστος τω θεω και δόκιμος τοις ανθρώποις. 19 αρα ουν τα της ειρήνης διώκωμεν και τα της οικοδομης της εις αλλήλους. 20 μη ενεκεν βρώματος κατάλυε το εργον του θεου. πάντα μεν καθαρά, αλλα κακον τω ανθρώπω τω δια προσκόμματος εσθίοντι. 21 καλον το μη φαγειν κρέα μηδε πιειν οινον μηδε εν ω ο αδελφός σου προσκόπτει. 22 συ πίστιν ην εχεις κατα σεαυτον εχε ενώπιον του θεου. μακάριος ο μη κρίνων εαυτον εν ω δοκιμάζει. 23 ο δε διακρινόμενος εαν φάγη κατακέκριται, οτι ουκ εκ πίστεως. παν δε ο ουκ εκ πίστεως αμαρτία εστίν.
15:1 Οφείλομεν δε ημεις οι δυνατοι τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν, και μη εαυτοις αρέσκειν. 2 εκαστος ημων τω πλησίον αρεσκέτω εις το αγαθον προς οικοδομήν. 3 και γαρ ο Χριστος ουχ εαυτω ηρεσεν. αλλα καθως γέγραπται, Οι ονειδισμοι των ονειδιζόντων σε επέπεσαν επ' εμέ. 4 οσα γαρ προεγράφη, εις την ημετέραν διδασκαλίαν εγράφη, ινα δια της υπομονης και δια της παρακλήσεως των γραφων την ελπίδα εχωμεν. 5 ο δε θεος της υπομονης και της παρακλήσεως δώη υμιν το αυτο φρονειν εν αλλήλοις κατα Χριστον Ιησουν, 6 ινα ομοθυμαδον εν ενι στόματι δοξάζητε τον θεον και πατέρα του κυρίου ημων Ιησου Χριστου. 7 Διο προσλαμβάνεσθε αλλήλους, καθως και ο Χριστος προσελάβετο υμας, εις δόξαν του θεου. 8 λέγω γαρ Χριστον διάκονον γεγενησθαι περιτομης υπερ αληθείας θεου, εις το βεβαιωσαι τας επαγγελίας των πατέρων, 9 τα δε εθνη υπερ ελέους δοξάσαι τον θεόν. καθως γέγραπται, Δια τουτο εξομολογήσομαί σοι εν εθνεσιν, και τω ονοματί σου ψαλω. 10 και πάλιν λέγει, Ευφράνθητε, εθνη, μετα του λαου αυτου. 11 και πάλιν, Αινειτε, πάντα τα εθνη, τον κύριον, και επαινεσάτωσαν αυτον πάντες οι λαοί. 12 και πάλιν Ησαϊας λέγει, Εσται η ρίζα του Ιεσσαί, και ο ανιστάμενος αρχειν εθνων. επ' αυτω εθνη ελπιουσιν. 13 ο δε θεος της ελπίδος πληρώσαι υμας πάσης χαρας και ειρήνης εν τω πιστεύειν, εις το περισσεύειν υμας εν τη ελπίδι εν δυνάμει πνεύματος αγίου. 14 Πέπεισμαι δέ, αδελφοί μου, και αυτος εγω περι υμων, οτι και αυτοι μεστοί εστε αγαθωσύνης, πεπληρωμένοι πάσης της γνώσεως, δυνάμενοι και αλλήλους νουθετειν. 15 τολμηρότερον δε εγραψα υμιν απο μέρους, ως επαναμιμνήσκων υμας δια την χάριν την δοθεισάν μοι υπο του θεου 16 εις το ειναί με λειτουργον Χριστου Ιησου εις τα εθνη, ιερουργουντα το ευαγγέλιον του θεου, ινα γένηται η προσφορα των εθνων ευπρόσδεκτος, ηγιασμένη εν πνεύματι αγίω. 17 εχω ουν την καύχησιν εν Χριστω Ιησου τα προς τον θεόν. 18 ου γαρ τολμήσω τι λαλειν ων ου κατειργάσατο Χριστος δι' εμου εις υπακοην εθνων, λόγω και εργω, 19 εν δυνάμει σημείων και τεράτων, εν δυνάμει πνεύματος θεου. ωστε με απο Ιερουσαλημ και κύκλω μέχρι του Ιλλυρικου πεπληρωκέναι το ευαγγέλιον του Χριστου, 20 ουτως δε φιλοτιμούμενον ευαγγελίζεσθαι ουχ οπου ωνομάσθη Χριστός, ινα μη επ' αλλότριον θεμέλιον οικοδομω, 21 αλλα καθως γέγραπται, Οις ουκ ανηγγέλη περι αυτου οψονται, και οι ουκ ακηκόασιν συνήσουσιν. 22 Διο και ενεκοπτόμην τα πολλα του ελθειν προς υμας. 23 νυνι δε μηκέτι τόπον εχων εν τοις κλίμασι τούτοις, επιποθίαν δε εχων του ελθειν προς υμας απο πολλων ετων, 24 ως αν πορεύωμαι εις την Σπανίαν. ελπίζω γαρ διαπορευόμενος θεάσασθαι υμας και υφ' υμων προπεμφθηναι εκει εαν υμων πρωτον απο μέρους εμπλησθω,ω 25 νυνι δε πορεύομαι εις Ιερουσαλημ διακονων τοις αγίοις. 26 ευδόκησαν γαρ Μακεδονία και Αχαϊα κοινωνίαν τινα ποιήσασθαι εις τους πτωχους των αγίων των εν Ιερουσαλήμ. 27 ευδόκησαν γάρ, και οφειλέται εισιν αυτων. ει γαρ τοις πνευματικοις αυτων εκοινώνησαν τα εθνη, οφείλουσιν και εν τοις σαρκικοις λειτουργησαι αυτοις. 28 τουτο ουν επιτελέσας, και σφραγισάμενος αυτοις τον καρπον τουτον, απελεύσομαι δι' υμων εις Σπανίαν. 29 οιδα δε οτι ερχόμενος προς υμας εν πληρώματι ευλογίας Χριστου ελεύσομαι. 30 Παρακαλω δε υμας, αδελφοί, δια του κυρίου ημων Ιησου Χριστου και δια της αγάπης του πνεύματος, συναγωνίσασθαί μοι εν ταις προσευχαις υπερ εμου προς τον θεόν, 31 ινα ρυσθω απο των απειθούντων εν τη Ιουδαία και η διακονία μου η εις Ιερουσαλημ ευπρόσδεκτος τοις αγίοις γένηται, 32 ινα εν χαρα ελθων προς υμας δια θελήματος θεου συναναπαύσωμαι υμιν. 33 ο δε θεος της ειρήνης μετα πάντων υμων. αμήν.
16:1 Συνίστημι δε υμιν Φοίβην την αδελφην ημων, ουσαν και διάκονον της εκκλησίας της εν Κεγχρεαις, 2 ινα αυτην προσδέξησθε εν κυρίω αξίως των αγίων, και παραστητε αυτη εν ω αν υμων χρήζη πράγματι, και γαρ αυτη προστάτις πολλων εγενήθη και εμου αυτου. 3 Ασπάσασθε Πρίσκαν και Ακύλαν τους συνεργούς μου εν Χριστω Ιησου, 4 οιτινες υπερ της ψυχης μου τον εαυτων τράχηλον υπέθηκαν, οις ουκ εγω μόνος ευχαριστω αλλα και πασαι αι εκκλησίαι των εθνων, 5 και την κατ' οικον αυτων εκκλησίαν. ασπάσασθε Επαίνετον τον αγαπητόν μου, ος εστιν απαρχη της Ασίας εις Χριστόν. 6 ασπάσασθε Μαρίαν, ητις πολλα εκοπίασεν εις υμας. 7 ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνιαν τους συγγενεις μου και συναιχμαλώτους μου, οιτινές εισιν επίσημοι εν τοις αποστόλοις, οι και προ εμου γέγοναν εν Χριστω. 8 ασπάσασθε Αμπλιατον τον αγαπητόν μου εν κυρίω. 9 ασπάσασθε Ουρβανον τον συνεργον ημων εν Χριστω και Στάχυν τον αγαπητόν μου. 10 ασπάσασθε Απελλην τον δόκιμον εν Χριστω. ασπάσασθε τους εκ των Αριστοβούλου. 11 ασπάσασθε Ηρωδίωνα τον συγγενη μου. ασπάσασθε τους εκ των Ναρκίσσου τους οντας εν κυρίω. 12 ασπάσασθε Τρύφαιναν και Τρυφωσαν τας κοπιώσας εν κυρίω. ασπάσασθε Περσίδα την αγαπητήν, ητις πολλα εκοπίασεν εν κυρίω. 13 ασπάσασθε Ρουφον τον εκλεκτον εν κυρίω και την μητέρα αυτου και εμου. 14 ασπάσασθε Ασύγκριτον, Φλέγοντα, Ερμην, Πατροβαν, Ερμαν, και τους συν αυτοις αδελφούς. 15 ασπάσασθε Φιλόλογον και Ιουλίαν, Νηρέα και την αδελφην αυτου, και Ολυμπαν, και τους συν αυτοις πάντας αγίους. 16 Ασπάσασθε αλλήλους εν φιλήματι αγίω. Ασπάζονται υμας αι εκκλησίαι πασαι του Χριστου. 17 Παρακαλω δε υμας, αδελφοί, σκοπειν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρα την διδαχην ην υμεις εμάθετε ποιουντας, και εκκλίνετε απ' αυτων. 18 οι γαρ τοιουτοι τω κυρίω ημων Χριστω ου δουλεύουσιν αλλα τη εαυτων κοιλία, και δια της χρηστολογίας και ευλογίας εξαπατωσιν τας καρδίας των ακάκων. 19 η γαρ υμων υπακοη εις πάντας αφίκετο. εφ' υμιν ουν χαίρω, θέλω δε υμας σοφους ειναι εις το αγαθόν, ακεραίους δε εις το κακόν. 20 ο δε θεος της ειρήνης συντρίψει τον Σαταναν υπο τους πόδας υμων εν τάχει. η χάρις του κυρίου ημων Ιησου μεθ' υμων. 21 Ασπάζεται υμας Τιμόθεος ο συνεργός μου, και Λούκιος και Ιάσων και Σωσίπατρος οι συγγενεις μου. 22 ασπάζομαι υμας εγω Τέρτιος ο γράψας την επιστολην εν κυρίω. 23 ασπάζεται υμας Γάϊος ο ξένος μου και ολης της εκκλησίας. ασπάζεται υμας Εραστος ο οικονόμος της πόλεως και Κούαρτος ο αδελφός. 24 25 Τω δε δυναμένω υμας στηρίξαι κατα το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα Ιησου Χριστου, κατα αποκάλυψιν μυστηρίου χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένου 26 φανερωθέντος δε νυν διά τε γραφων προφητικων κατ' επιταγην του αιωνίου θεου εις υπακοην πίστεως εις πάντα τα εθνη γνωρισθέντος, 27 μόνω σοφω θεω δια Ιησου Χριστου ω η δόξα εις τους αιωνας. αμήν.
ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΩΡΕΑΝ ΣΤΕΙΛΤΕ E-mail: grbiblos@hotlmail.com
(Επώνυμο, Όνομα, Διεύθυνση, Πόλη, Τ.Κ., Τηλέφωνο) ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑΝ.
